30-11-09

HET MARTIN PULASKI-PLEIN

 

good bar,job,piggy,dodenklas,ahab

Wordt dit het Martin Pulaski Plein? 

Niet de strategie van de spin maar die van de verschroeide aarde, waar geen hibiscus, geen paardenbloem meer bloeit. Iemand beschildert de straten met afbeeldingen van verkeerde Amerikaanse presidenten. Er is geen weg terug, ook al zing je burgerlijke ongehoorzaamheid.

Het witte schip vaart voorbij Kaap de Goede Hoop, en dan op de klippen. Zelfs geen kapitein Ahab om de breuk te herstellen, geen Ismaël, geen Vrijdag om je te verwelkomen op zijn enig eiland.

Wie denk je dat je bent om zomaar met de vijand mee te zingen? Met leider van het zwarte koor. Alsof je niet in de Poolse dodenklas zat, bij de andere verdronken kinderen? Je nacht is tot lust in staat, maar veel meer nog tot moord en doodslag en overgave. Waar er vijandschap is, is er liefde zeg je. Hier heb je al mijn ogen. Hier heb je mijn vergeelde brieven, uit de tijd toen je nog over mijn vurige paarden heerste, en met een glitterzwaard je demonen verjoeg, alsof je een soort mister Goodbar was. Maar een mister Goodbar ben je nooit geweest. Eerder opgejaagd wild, een Piggy met een stukgeslagen bril. Hoestend en piepend. Eerder een Job, die liever nooit geboren was.

 

(En als ze nu eens een plein naar u noemen? Of een vallende ster? Zoudt ge dan tevreden zijn. Zoudt ge dan beter slapen en minder pillekes slikken?)

29-11-09

EXIT HOOP


Vaak vraag je je af, wat zou Hölderlin nu hebben gedaan? Maar er is geen vergelijking mogelijk. Hölderlin had nooit een film gezien, hij kende de Grieken, maar niet Jesse James, Billy The Kid, Citizen Kane... Hoe groot moet zijn eenzaamheid niet geweest zijn. Er was geen internet, geen mobiele telefoon, geen televisie, geen antidepressiva. Met een ontstemde piano moest hij het doen, en uitzicht op de Neckar.

Wat doe je als je geen woorden meer vindt? Als het te lang duurt word je wanhopig en grijp je naar die van anderen (die ook de jouwe zijn - want wie is eigenaar van woorden, van taal?).

"Maar is onze pijnfactor al niet schokkend genoeg zonder denkbeeldige vergroting, zonder aan de dingen een intensiteit te geven die in het leven maar van heel korte duur is en soms niet eens zichtbaar? Voor sommige mensen niet. Voor weinigen, heel weinigen, is die vergroting, die onzeker uit het niets ontstaat, hun enige zekerheid, en is het niet-geleefde, het veronderstelde, volledig uitgewerkt in drukletters op papier, het leven waarvan de betekenis er het meest toe doet."


Philip Roth, Exit Geest.

achter glas

Foto: Achter glas, Martin Pulaski.

HET ONVERWACHTE

heraclitus


Indien het onverwachte niet verwacht wordt zal men het niet ontdekken, omdat het dan niet na te speuren valt en ontoegankelijk blijft.

Heraclitus, Fragmenten, 27

15:30 Gepost in Filosofie | Permalink | Commentaren (6) | Tags: heraclitus |  Facebook

23-11-09

LEVEN EN DOOD VAN BRUNO ANQUINET


bruno en agnes


Hoe stuur je een hond door dit weer? Je hebt niet eens een hond. Of ben je zelf die hond misschien? Nee, natuurlijk niet. Maar waarom zit je dan zo te treuren als een hond? Te denken aan verwelking, aftakeling en dood. Waarom heb je de indruk dat dingen om je heen ondraaglijk zwaar zijn geworden? Kun je nog wel iets heffen? Je zou het eens moeten proberen, maar je zit op je stoel en wacht op woorden die niet lijken op gebrul of geblaf. Woorden die niet lijken op tranen, op afscheid, op dood. Maar dood is altijd dood, hoe je het ook draait of keert.

Je moet je vermannen. Je kunt zo mooi over de dood van zangeressen, zangers en muzikanten schrijven, wordt soms gezegd. Waarom dan niet over de broer van je vrouw? De avonturier, als Odysseus ooit, met een beschadigd hoofd teruggekeerd uit Griekenland, waar hij jaren lang woonde, op het eiland Mykonos, waar hij Griekse mythen schilderde op de wanden van restaurants waar de toeristen vrolijk zouden komen wezen. Je schone broer die de laatste jaren van zijn leven leefde als een plant. Maar dat is niet nauwkeurig geformuleerd. Een plant leeft als een plant, Bruno leefde als een zwaar beschadigde mens. Beschadigd, zoals zovelen onder ons door een andere mens of mensen. We zullen het nooit weten wat daar in dat Grieks dorp is gebeurd. De plaatselijke politie weet het niet of zegt het niet te weten. Inmiddels is de politie in dat dorp al lang vergeten dat er een Belgische schilder, genaamd Bruno, in zonnige armoede leefde. En de overige dorpelingen dan? De avonturier uit Brussel, met zijn fonkelende donkere ogen. De ogen van Bruno. Als ik gedronken had en we beluisterden bijvoorbeeld Mahlers vijfde symfonie – al zo lang geleden, tempus fugit – vond ik dat hij op een Griek leek. Meer dan tien keer op een avond riep hij met zachte stem yamas of yasou! En vulde de glazen nog eens bij.

Wees gerust, lezer, dit wordt geen biografie.

Na een faillissement, zijn zwarte Odysseus-baard was inmiddels grijs geworden, liet hij alles achter en vertrok naar Griekenland. Was hij er gelukkig? Misschien wel, misschien niet. Toen een ambulancevliegtuig – of hoe heet zo’n ding waar ze zwaar gewonden in vervoeren? - hem van Athene naar Brussel had teruggevlogen kon hij er niets meer over vertellen. Schilderen kon hij ook niet meer. Kon hij nog herkennen? Leek de wereld nog op de wereld? Meerdere jaren heeft hij zo beschadigd geleefd. Onlangs is hij ziek geworden, en zaterdag is hij gestorven. Bruno is dood. Bij mij – en zeker niet alleen bij mij -  heeft hij door te sterven veel sluimerends wakker geschud. Ik heb de voorbije dagen Rembetika beluisterd, het Griekse equivalent van de blues, liederen over misdaad, prostitutie, havencafés, heroine, tbc, dood en wanhoop. Maar, zoals alle droeve muziek, ontroerend en troostend. Denk maar aan het adagietto uit de vijfde symfonie van Mahler, dat Visconti zo terecht gebruikte in Dood in Venetië en dat eveneens te horen was tijdens de begrafenismis van Robert Kennedy.  Ik heb me echter vooral de momenten herinnerd die we samen hebben doorgebracht, meestal tijdens feesten, meestal in vrolijke stemming.

Ja, Bruno is dood. Hij doet me nu opeens denken aan een trouwe, brave hond. Een mensdier, geen plant. Had je Bruno gekend zou je hem nooit door dit weer hebben gestuurd. Dat was ook niet nodig geweest: een avonturier heeft geen schrik voor de wind en de regen

Foto: Agnes en Bruno A.

19-11-09

PRET MET BOB

bob dylan,vrolijkheid,gekte,santa claus


Zo prettig gestoord hadden we Bob Dylan al lang niet meer gezien (de vorige keer was, als ik me goed herinner, in Sam Peckinpahs 'Pat Garrett And Billy The Kid'.)

Ho ho ho! Must be Santa Claus!

16-11-09

SATURNALIA

 

gedicht,jose almeida pereira,sterren,jupiter,saturnus,tekens


Voor José Almeida Pereira.


Geen witte lijnen in je hemel. Helemaal geen lijnen. Alleen sterren en goden (noem ze symbolen, tekens. Speel ze op je cimbalen, orgels, glazen harpen).

Hemelsblauwe hemel met sterren bezaaid. Hoor je hun belofte van leven, liefde, genot? Hun muziek zacht gefluisterd, in cirkels herhaald. En op hun ritme marcheren engelen naar elektrische oorlog; bijna als mensen musiceren en marcheren ze en draaien ze om elkaar heen in liefde en afkeer.

Jupiters moeder mompelde, net niet onverstaanbaar: man, neem dit brood, wit en zacht. Hoe anders dood je een Titaan die zijn eigen kinderen verslindt? Je bent Goya niet. Je zet hem een zachte, ronde steen voor, nog warm. Het dode brood dat je bakte in je donkere winterse wonderland.

(verwonder hem met je blauw en gouden, ronde steen)

Maar is er nu recht geschied? Nee, er is geen rechtvaardigheid. Er is alleen lust en lust die macht wil en er is de pijn van huid en gebeente. Toch bedel je niet, toch leen je niet, val je niet op je knieën en prevelt geen gebed.

Je weet dat de sterren sterker zijn dan de giftige punt van de pijl – en je hart is een zwarte ster, sterker dan liefde en dood en glorie.

Je ogen, je hart: een deur die open gaat en sluit, en weer open gaat, opnieuw. Je hart een orgaan dat in de leegte zweeft, dat in je richting slingert, in elke richting die vriendschap vraagt.

Niet Jupiters kwalen, niet de eeuwige strepen, niet de betekenis noch het betekende. Alleen het blauw, de gouden velden – de waanzin van miljoen sterren en jij die maar blijft draaien en draaien, voor altijd draaien in schitterende leegte.

***

 

Oorspronkelijke Engelstalige versie op facebook.

***

http://josealmeidapereira.blogspot.com/

 

15-11-09

HEIMWEE II


HEIMWEE2

HEIMWEE


heimwee

TEGEN DE WIND


tegen de wind

ATLANTISCHE OCEAAN (PORTO)


atlantische_oceaan


De Atlantische oceaan in Porto, op 3 november 2009.

01-11-09

GELUKKIGE DAGEN


friends


Terug naar de vrienden in Porto. De warmte en schoonheid van die stad aan de Douro. De geuren, het licht, de mooie dagen en nachten. Tot ziens, lezers, Belgische en Nederlandse vrienden. Het ga je goed. Maar af en toe is het nodig aan de oever van een rivier te verblijven. Een kanaal is geen rivier, en de Zenne in Brussel zit onder de grond verborgen, alsof het een melaatse is, een hoer met een SOA. Daarom andere rivieroevers opgezocht en andere vissen, gastvrije mensen, hospitalité en de wijn van Pessoa. De wijn van de passie en het verdriet. Tot binnenkort. Ik hoop dat jullie aangename herfstdagen mogen beleven, luisterend, al veel te vroeg, naar de gekke kerstplaat van Bob Dylan. Wie had gedacht dat we ooit zo'n geschenk zouden krijgen?

Foto: Martin Pulaski. José Almeida Pereira, Cristina Regadas & Agnes Anquinet in Porto.

IN 2009 WERD WEER UITSTEKENDE MUZIEK GEMAAKT

 

Louvin_Tragic songs of love


Voor ik morgen naar Porto vertrek heb ik even mijn oogst populaire muziek van 2009 bekeken. Ik denk dat het een goed jaar is geweest, een heel goed jaar – en het is nog maar 1 november. Allerzielen moet nog komen!

Dit zijn de langspeelsplaten die ik voorlopig heilig verklaar:

Wilco – Wilco (the album)
Hope Sandoval & the Warm Inventions – Through The Devil Softly
Elvis Costello – Secret, Profane and Sugarcane (een hoogtepunt voor EC)
Neko Case – Middle Cyclone
Monsters Of Folk – Monsters Of Folk
Richard Hawley – Truelove’s Gutter
M. Ward – Hold Time
Richmond Fontaine – We Used To Think The Freeway Sounded Like A River
Levon Helm – Electric Dirt
Buddy & Julie Miller – Written In Chalk
Marissa Nadler – Little Hells
Yo La Tengo – Popular Songs
The Duke And The King – Nothing Good Can Stay
Sonic Youth – The Eternal
The Low Anthem – Oh My God, Charlie Darwin
John Fogerty / The Blue Ridge Rangers – Rides Again
Bruce Springsteen – Working On A Dream
The Felice Brothers – Yonder Is The Clock
Great Lake Swimmers – Lost Channels
Vetiver – Tight Knit
Drive-By Truckers – The Fine Print
Patterson Hood – Murdering Oscar (And Other Love Songs)
Animal Collective - Merriweather Post Pavillion
PJ Harvey & John Parish – A Woman A Man Walked By
Califone – All My Friends Are Funeral Singers
Justin Townes Earle – Midnight At The Movies

 

Deze muzikale avonturen hebben me nog niet volledig kunnen overtuigen:

 

Soul Savers – Broken

Neil Young – Fork In The Road

Volcano Choir – Unmap
Steve Earle – Townes
Bon Iver – Blood Bank
Grizzly Bear – Veckatimest
Micah P. Hinson – All Dressed Up And Smelling Of Strangers
Iron And Wine – Around The Well
Bookter T. – Potato Hole
The Lemon Heads – Varshons (wel enkele prachtige covers)
Bonnie Prince Billy – Beware
Conor Oberst And The Mystic Valley Band – Outer South
Rosanne Cash – The List
Madeleine Peyroux – Bare Bones
The Gourds – Haymaker!


Die tweede  ‘categorie’ platen heb ik wellicht niet voldoende beluisterd. Het is ook onbegonnen werk: er komt vreselijk veel nieuw materiaal uit en ik blijf reissues kopen, zoals de prachtige reeks geremasterde elpees van the Beatles, wellicht het muzikaal evenement van het jaar, naast het spectaculaire overlijden van Michael Jackson. Ik koop massa’s cd’s met soul, country en pop uit de jaren vijftig, zestig en zeventig. De vijftigste verjaardag van Motown heeft veel moois opnieuw toegankelijk gemaakt, en labels als Ace en Bear Family verdienen ook een grote onderscheiding. Ik heb onder meer enorm genoten van ‘The Complete Goldwax Singles, Volume 1’ (op Ace), Hank Williams’ ‘Rockin Chair Money’ (een geremasterde compilatie op Bear Family). Ook opnieuw uitgebracht is een van de belangrijkste keerpuntplaten in de geschiedenis van de populaire muziek, het moment dat soul en country met elkaar werden verzoend, ik bedoel Ray Charles’ ‘Modern Sounds In Country And Western Music’ (heruitgebracht door Concord/Universal). Een hoogtepunt in de country van de jaren ’50 was ‘Tragic Songs Of Life’ (1956) van the Louvin Brothers. Dankzij Righteous Records kunnen we er opnieuw de schoonheid van ontdekken.

 
Ja, ja, 2009 is een mooi jaar. Een heerlijke zomer en heerlijke muziek. Voor de seks en drugs moet je zelf zorgen (mocht je daar nog zin in hebben).