16-11-09

SATURNALIA

 

gedicht,jose almeida pereira,sterren,jupiter,saturnus,tekens


Voor José Almeida Pereira.


Geen witte lijnen in je hemel. Helemaal geen lijnen. Alleen sterren en goden (noem ze symbolen, tekens. Speel ze op je cimbalen, orgels, glazen harpen).

Hemelsblauwe hemel met sterren bezaaid. Hoor je hun belofte van leven, liefde, genot? Hun muziek zacht gefluisterd, in cirkels herhaald. En op hun ritme marcheren engelen naar elektrische oorlog; bijna als mensen musiceren en marcheren ze en draaien ze om elkaar heen in liefde en afkeer.

Jupiters moeder mompelde, net niet onverstaanbaar: man, neem dit brood, wit en zacht. Hoe anders dood je een Titaan die zijn eigen kinderen verslindt? Je bent Goya niet. Je zet hem een zachte, ronde steen voor, nog warm. Het dode brood dat je bakte in je donkere winterse wonderland.

(verwonder hem met je blauw en gouden, ronde steen)

Maar is er nu recht geschied? Nee, er is geen rechtvaardigheid. Er is alleen lust en lust die macht wil en er is de pijn van huid en gebeente. Toch bedel je niet, toch leen je niet, val je niet op je knieën en prevelt geen gebed.

Je weet dat de sterren sterker zijn dan de giftige punt van de pijl – en je hart is een zwarte ster, sterker dan liefde en dood en glorie.

Je ogen, je hart: een deur die open gaat en sluit, en weer open gaat, opnieuw. Je hart een orgaan dat in de leegte zweeft, dat in je richting slingert, in elke richting die vriendschap vraagt.

Niet Jupiters kwalen, niet de eeuwige strepen, niet de betekenis noch het betekende. Alleen het blauw, de gouden velden – de waanzin van miljoen sterren en jij die maar blijft draaien en draaien, voor altijd draaien in schitterende leegte.

***

 

Oorspronkelijke Engelstalige versie op facebook.

***

http://josealmeidapereira.blogspot.com/

 

De commentaren zijn gesloten.