04-09-09

ALTIJD SOMS


joao2

João César Monteiro

 

Soms.

Soms is de nacht de dag en de dag nacht. Soms hoor je me ademhalen alsof ik de dichter cummings ben, met liefdesverklaringen, haakjes, komma’s en al. Donkere ogen in de cartesiaanse dag. Maar met een slaapmasker op, zodat ik je mijn liefde niet kan verklaren, althans niet met mijn ogen.

Bij het ontwaken kijk ik nooit in de spiegel. Ik wil jou niet zijn, en jou evenmin. Ik wil niemand zijn. Misschien ben ik psychotisch? Maar dan toch alleen maar theoretisch, want ik leef het leven van een burger in de burgermaatschappij. Kom maar kijken, bestudeer mijn gedrag! Alles normaal. Een uitbarsting wordt van mij niet verwacht en die zal er zeer waarschijnlijk ook niet komen. Waarom zou ik me van de anderen onderscheiden? Ik ben zelf een andere, behalve dat ik niet van barbecue houd en, zoals Cristina, niet van appelsienen… Of zijn het sinaasappels? Geen mens die het nog weet, en het kan hem ook niet schelen, de nieuwe mens met zijn nieuwe zorgen. Als hij al maar niet in stukjes uiteenvalt, in scherven – wat een Moderne, neem Fernando Pessoa, nochtans al had aangekondigd.

Zoals een andere Portugese heer, João César Monteiro, zou je ook schaamharen van jonge meisjes kunnen verzamelen en zo door de dag komen, die de nacht is, donker als een Hongerwinter (waarover mijn ouders me gedurende ongeveer acht winters lang elke avond hebben verteld). Dat wij babyboomers nooit een oorlog, een Hongerwinter mee hebben gemaakt! Alleen maar tegen het geweld, de wapens, het gezag zijn we geweest. Soms zagen we wel eens wat door de vingers, rode brigades, Che Guevara, films van Pasolini, Fassbinder, noem maar op. Maar verder gingen we niet. Er waren grenzen.








En dit is mijn grens. Dat ik er het zwijgen toe doe. De stilte van Hölderlin, met zijn ongeknipte nagels, in zijn toren daar in Tübingen. Daar probeer ik mijn stilte op te rijmen.

 

Commentaren

ook nu weer ook nu weer een stukje voor het grote boek, dus. Je bent blijkbaar toe aan je eigenlijke werk, nu je afstand neemt van het betalende werk.
Sinaasappels of appelsienen, het zijn synoniemen. Als je niet houdt van vlees grillen in de tuin op zondag, tja, dan zit je vaak alleen op zondag, niet? Het is een rage, wat al rookwolken op zondag de lucht ingaan.

Gepost door: marc tiefenthal | 06-09-09

Reageren op dit commentaar

dank Dank je Marc, je geeft me telkens weer moed om door te gaan.

Gepost door: martin | 06-09-09

Reageren op dit commentaar

ah Sterk. Heel sterk. En niet alleen omwille van F. Pessoa.

"Ik heb een fysieke afkeer van de gewone mensheid, de enige overigens die er is." Je zal maar een mens zijn.

Gepost door: MELANCHOLIA | 27-09-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.