31-07-09

WOORDEN EN WEGEN

Voor Blue.
 

In het begin waren je woorden van donkere klei

Later witte kiezelstenen recht uit de Maas in de mond.

Je was klein nog en twijfelde aan de wonden niet

Vanwege alles wat je heilig noemde, je pijn en verdriet.

Diep in het bos hoorde je de koekoek roepen

En speurde je naar het schuwe, geheimzinnige ree.

In de winter viel de stilte in teerbeminde sneeuw. -

Meibloesem, Tarzans lianen, nieuw geloof ontstond.

Je woorden noemden het weerlicht, de bliksem

En als je in de spiegel keek, keken anderen mee.

Niet langer alleen met onweerswoorden, gedeelde

Pracht en waanzin, angst - tezamen overweldigd.

In die dagen volgden je getrouwen je als was je

Bahamontes vloekend de groen bevlekte heuvels op.

Gingen je voor, drankwinkels binnen, in vertrouwen

Wachtend op je woorden: whisky, gin fizz, whisky.

Nu ben je ouder, twijfelt, en trager dan een koning.

De weg omhoog is die naar beneden, dezelfde.

Waarom naar geluksklaver gezocht, naar een woning nog

En het ultieme lied in deze schaduwrijke dagen?

De commentaren zijn gesloten.