29-04-09

IK WIL JE BLOED PROEVEN


blood-simple

Ik heb slecht, donker bloed. Er zitten donkere wolken in, geruis, fijn stof dat boven de snelwegen zweeft en kleine kinderen ziek maakt en volwassenen besluiteloos in de zomer door Zuiderse straten laat slenteren. Mijn bloed is niet geschikt voor transfusie, hoe mooi ik dat woord ook zou mogen vinden, wat niet het geval is. Ik houd zelfs niet van het woord ‘bloed’. Het maakt me wee, doet me aan een scène in mijn kinderjaren denken, toen ik flauwviel nadat ik tijdens aardappelen schillen in een vinger had gesneden. Veel meer dan een schram was het niet, maar het bloedde. En even was ik weg van de wereld, was ik in de wereld van het bloed, het donkerrode, datgene waar we in ‘stilte’ naar schijnen te snakken. In de kantoren van de wereld, in het theater, in de cinema’s, in de donkere steegjes, in klaarverlichte straten, op stranden in de verblindende zon. Vuil bloed, zuiver bloed, en alles er tussenin.

Ik wil jouw bloed proeven. Ik ben een vampier. Laat me je bijten in je nek. Hoe mooier je bent, hoe lekkerder je bloed. Tot je begint te bloeden en koorts krijgt als een personage in een opera. Sentimenten. Mijn leermeester is de secretaresse, het fotomodel, en Rimbaud natuurlijk. Ik vang veel op van conversaties in coole films en in supermarkten, als iemand mij zegt hoe ik de kabeljauw moet bereiden. Met wat bloem, zegt iemand. Dat lijkt me geen goed idee. Ik houd niet van bloem. Ik vind dat vis als vis moet smaken, met wat kruiden erbij. Maar in de supermarkt is iedereen het er opeens over eens dat je de vis in bloem moet wentelen. Ik kan niet koken, zeg ik dan maar. Mijn vrouw kookt, en zij zal wel zien. Ik weet natuurlijk dat zij geen bloem gebruikt. Zij is zelf een rode bloem. Geen roos, ik weet niet welke, ik ken de naam niet. En broden kopen we bij de bakker en zelfs in de supermarkt. Bij ons in huis worden geen broden gebakken. Wij hebben geen bloem. Moderne mensen eten die dingen niet. Of soms net wel, om dwars te liggen, zoals destijds hun 'hippie' ouders. Vooral moet het Japans zijn, rauwe vis, sake, goed gekruid voedsel en de betere wijn uit 'wereldlanden', waar gevaarlijke virussen ontstaan. Alsof we niet allemaal werelden en wereldlanden zijn en virussen ons de dood voorspellen, kwaad bloed of goed bloed.

Ik eet graag aardbeien, frambozen, maar krijg er uitslag van. Eet ik ze daarom niet? Toch wel. Liever wat uitslag dan geen aardbeien of frambozen te smaken. Met hun kleur van bloed en weelde, hun belofte van lust en seksuele avonturen. ‘Een pruim’, zeiden de mensen toen ik klein was, maar een aardbei, een framboos, door het rode, het sappige, vind ik veel sensueler. Het lichte en het donkere bloed, het sap als van een ‘ongestelde’ vrouw – het donkere object van het verlangen. Want wie wil niet de vampier zijn die in haar hals wil bijten en aan haar bloederige tranen likken? De bloederige vloeistoffen van een vrouw.

Ik weet het niet. Misschien heb ik daardoor geen goed bloed en is het te donker. Het maakt me niet uit. Het leven is kort en ik wil proeven wat ik ken en niet ken. In kantoren, in donkere gangen, in theaters, in de cinema, in donkere steegjes en eigenlijk overal waar ik kom wil ik je smaken. Ik wil je smaken, je bloed, je tranen van geluk of verdriet, het verdampen van de echo op de ramen - als je weer eens onzin uitkraamt. Of net wel heel veel leugens vertelt, die geen mens gelooft, maar wel grappig zijn. Die vormen ook patronen op de ramen, of niet soms?

medea delacroix

 Afbeelingen: Blood Simple, Coën Brothers; Medea, Delacroix.

27-04-09

WOESTIJN, WINDSTILTE, WERVELWIND


Ik heb niets te vertellen. Alsof ik een woestijn ben waar nooit een wind waait. Hoe lang gaat dit nog duren? Maar mijn hoofd zit vol beelden en muziek. De melodieën lossen elkaar af, als een wervelwind, een vuurzee. Een voorbeeld: 'That Teenage Feeling' van Neko Case.

23-04-09

BOB DYLAN IN BRUSSEL


Dit schreef ik gisteren omstreeks middernacht op facebook:
I enjoyed Bob Dylan so much tonight. A young man in an old man's clothes. An eternal voice I heard once more. It will be forever among our children and their children. Bob Dylan, Bob Dylan, Bob Dylan, they will sing. And they will sing Masters Of War, and Like A Rolling Stone. In the 22nd century and on and on.

Laat dat mijn recensie van het werkelijk onvergetelijke concert van Bob Dylan & Band in Vorst op 22 april 2009 zijn. Uitgebreide analyses en ander gezeur kun je morgen in de kranten lezen (meestal steeds dezelfde nonsens) en vandaag wellicht op de blogs van Dylan-fans en Dylan-haters. Niet dat het allemaal slecht is, wat ze schrijven. Maar hoe evoceer je een mystieke ervaring? Alleen iemand als Tarkovski was daartoe in staat, zij het niet met woorden. Een goed idee: als je wil weten hoe een Bob Dylan-concert ‘overkomt’, wat het voor de aanwezigen betekent, kijk dan een keer naar Tarkovski’s Andrej Rublev.

Dit is de setlist:

 

 

1.

The Wicked Messenger

2.

It's All Over Now, Baby Blue

3.

Man In The Long Black Coat

4.

Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again

5.

Blind Willie McTell

6.

Desolation Row

7.

Honest With Me

8.

Sugar Baby  

9.

Highway 61 Revisited

10.

Ballad Of A Thin Man

11.

I Don't Believe You (She Acts Like We Never Have Met)

12.

Ain't Talkin'

13.

Thunder On The Mountain

14.

Like A Rolling Stone

 

 Encore

15.

All Along The Watchtower

16.

Spirit On The Water

17.

Blowin' In The Wind

  

 

 

 


"Dylan's public, his fans and followers, create him in their own image. They expect him to be who they interpret him to be. The very mention of his name invokes his myth and unleashes an insurmountable amount of minutae about the meaning of every word he ever uttered, wrote or sang."
Suze Rotolo, A Freewheelin' Time.

freewheel

20-04-09

ICARUS' LAATSTE TANGO

 

Perfectie is de vijand van je leven.

Je zal door de modder kruipe, onbekende soldaat,

Ratel- en andere slangen eten.

Drinken zal je het bloed van valse honden

En pissen op de boeken van Robert Graves.

Je zal de maan aanbidden, ziekte en aanzin.

Het stof zal je longen vullen, het vuil en vuur,

En je mond zal vloeken, beledigen, verwerpen.

Je zal de schoonheid (een droom, een meisje in bloei,

Een bloesem van Monet) verwensen.

Je zal liggen kotsen in een goot van de hoofdstad

Zonder iets in een hemel dat troost biedt.

Je zal gelukkig zijn . Het woord ‘gelukkig’ in de mond nemen

Alsof het sap is van een perzik, een vulva.

Want je zal dansen op een wilde beat,

Elektrisch doodsgereutel, orgastisch gedrum.

Terwijl wat dwazen staan te schijten op een tango

Ruk jij de kleren van het lief haar lijf

En grijpt haar bij de borsten, de billen –

Want je weet niets van een vrouw, noch van een man.

Je weet niets van een kind. Alles dierlijk is je vreemd.

De planten, de planten, de planten.

Je bent een vreemde in een vreemd land,

Uit het donkerte neergestort terwijl niemand toekeek.

Plons, in een zwarte zee, midden in een soort Brabant.

Een kermis was gaande, een carnaval, het varkensvlees

Werd rondgedragen door gemaskerde slagersvrouwen

Terwijl het bier door de Hoofdstraat stroomde.

Daar viel je - nog nat  - neer, de ultieme banneling.

Nooit meer de boot in, de raket, nooit meer naar huis.

17-04-09

GEMASKERD EN ANONIEM


bullleogierinlestricheurs

‘Larvatus prodeo’ schreef ik vandaag op Facebook. Het is een fragment van een uitspraak van de jonge Descartes. De verwijzing komt vaak terug in mijn notities. Waarom? Ik weet het niet. In het dagelijks leven probeer ik zo echt en waar als mogelijk te zijn. Ik houd niet van valsspelers. (Hoewel de film van Barbet Schroeder, ‘Les tricheurs’, mij nooit onberoerd zal laten – maar zijn personages zijn echte valsspelers, in casino’s en zo – dat is een groot verschil met vals spelen buiten het casino.) Om duidelijker te zijn: ik houd niet van mensen die zich anders voordoen dan ze zijn. Ik houd niet van aanstellers, bluffers, leugenaars. Of beter gezegd: ik denk dat ik niet van zulke mensen houd, want in werkelijkheid kan ik dat niet weten. Wie is waarachtig en wie vertelt leugens en speelt een rol? Bovendien, wat de zaak nog moeilijker maakt, ben ik verlekkerd op acteurs die hun rollen spelen alsof ze hen op het  lijf zijn geschreven. Alsof… Ja, alsof, omdat ik goed weet dat bijvoorbeeld Marlon Brando niet samenvalt met het hoofdpersonage in ‘Last Tango In Paris’, terwijl ik elke keer weer denk dat hij die wanhopige man is op zoek naar liefde en troost. Het is evenwel een personage, een masker.

brando

 
Zelf ben ik ook een personage. Lavatus prodeo. Gemaskerd ga ik door het leven, hoe naakt ik ook wil zijn, en zelfs ben. Vrienden, kennissen, onbekenden in de metro, ontmaskeren mij meteen als iemand die zo-en-zo is. Een slak zonder huis, om een frase te gebruiken, dat ben ik. En toch denk ik dat ik gemaskerd ben en wil ik mezelf van mijn masker(s) ontdoen. Het is duidelijk een verhaal van mise-en-abîme ( in het Nederlands het ‘Droste-effect’, jammer dat er van de Belgische Oude Pol niets is overgebleven).

Droste

 
Als kind wilde ik balletdanser worden. Ik hield ervan me te verkleden, trok de schoenen van mijn moeder aan en een sjaaltje van mijn tante Georgette – en dan danste ik op de muziek die uit de transistorradio kwam. Bobbejaan Schoepen, Will Ferdy, Perry Como, het is te lang geleden om het mij nog duidelijk te herinneren. Maar ik herinner me wel nog het heerlijke gevoel dat ik had als ik die hooggehakte schoenen van mijn moeder aan mijn voeten had. Laat anderen maar rolschaatsen zal ik hebben gedacht. Zo hield ik ook van Romy Schneider in Sissi. Het was niet alleen maar dat ik door de film(s) ontroerd werd: ik identificeerde me met het personage Sissi. Ik was Sissi. (Overigens ben ik ook Lassie, Fury, Ben Hur, Billy the Kid, Captain America en Andrej Rublev geweest – om mij tot films te beperken, de lijst mag niet eindeloos worden).

nijinski

 

Wat betekent dit allemaal? Het is alleszins iets om over na te denken. Bestaat er een zelf, een identiteit? Of veranderen wij voortdurend? Bijzonder indrukwekkend vond ik Bob Dylans uitvoering van zijn ‘When I Paint My Masterpiece’ in zijn (eigen) film ‘Renaldo and Clara’. Waarom? Omdat hij die song zong met een masker op. Overigens heeft hij veel later in zijn leven nog een film gemaakt die ‘Masked And Anonymous’ heet en is elk concert van de meester een aaneenschakeling van maskerades, vooral door de metamorfoses die zijn songs ondergaan.

dylan 

 

Gemaskerd ga ik door het leven, als een mens. Maar eigenlijk ben ik niets.  Eigenlijk ben ik niets zonder jou, die me zegt dat ik besta en wie ik ben. Geloof ik je echter? Ik betwijfel het. Mijn illusies zijn sterk. Toch. Het woord ‘ik’ behoort tot de taal, en zo verdwijn ik en ‘ik’ ‘zelf’ er weer in, in jouw woorden, in jouw taal. In jouw taal draag ik geen masker meer. In jouw taal ben ik onzuiver verlangen.

abc

Illustraties:

Bulle Ogier in Les Tricheurs van Barbet Schroeder.
Marlon Brando en Maria Schneider in Last Tango In Paris.
Droste Cacao

Nijinski
Bob Dylan in Renaldo and Clara

Alfabet

15-04-09

SPELEN IN VIRTUELE RUIMTES


glissements-progressifs-du_plaisir 2

Sommige lezers van mijn weblog, evenals vrienden en kennissen die ik in het ‘gewone’ leven ontmoet stellen me vragen over mijn ‘zwerftochten’ op Facebook. Ze lijken zich zorgen te maken over mijn geestelijke gezondheid (of mijn gezond verstand, maar dat heb ik gelukkig nooit gehad). Dat begrijp ik niet goed. Ik ben nooit een zogeheten ‘nerd’ geweest. Ik heb bij wijze van spreken talloze interesses: liefde, eros, literatuur, kunst, muziek, film, theater, etcetera. Miljoenen zijn gek op voetbal, tennis, wielrennen, racen en weet ik veel wat nog allemaal. Waarom ook niet? Dat zijn gewoonweg mijn zaken niet (behalve dat racen de lucht vervuilt en veel lawaai maakt). Hoewel een aantal personen lijkt te denken dat het een uitvinding van de duivel is, vind ik wat ik op Facebook doe een fijne en prettige tijdsbesteding. Misschien is er helemaal niets mis met duivel. Hij danst alleszins rock ‘n’ roll, zoals je op ‘Goat’s Head Soup’ van The Rolling Stones kunt horen.

Vanmorgen in de metro las ik toevallig een interessante ‘verdediging’ van het spelen in virtuele ruimten:

“Playing in virtual spaces enables individuals to discover new aspects of ‘self’, a wealth of shifting identities, and thus to experience the ideological mechanism of the production of self, the immanent violence and arbitrariness of this production/construction.”

Slavoj Zizek, Interrogating the real, p. 99.

A wealth of shifting identities, inderdaad. Ik kan het zelf niet beter en juister uitdrukken.

Afbeelding: Glissements progressifs du plaisir, Alain Robbe-Grillet.

14-04-09

IK HOOR THE MARVELETTES ZINGEN

postbode,antwerpen,sixties,vrijheid,pop,vriendschap,liefde,telefoon,rock,scheepvaart,popcultuur,namen,bob dylan,spelen,autobiografie,fotografie,surrealisme,tanden,eenzaam,soul,rolling stones,the beatles,k,songs,stoned,motown,nico,facebook,beach boys,barack obama,aretha franklin,brian jones,bulle ogier,francois brouns,matti b,marvelettes,jacques dutronc,les tricheurs,smokey robinson,schipperszoon,schippersleven,straatsburgdok,herbert tobias,supremes

Ik hoor the Marvelettes zingen. Er zit teveel vis in de zee en er gaat iets mis met de post. Postman, stuur me een brief! Wat gebeurt er toch met deze wereld, als de jager gevangen wordt door zijn wild? The Beatles waren gek op the Marvelettes, en op Smokey Robinson, volgens Bob Dylan de beste dichter ooit. Later vroeg hij zich af of hij niet te zat, te stoned,  was geweest en eigenlijk Rimbaud had bedoeld. Ik denk het niet. De wereld is surrealistisch of is niet. Je moet gevaarlijk leven, liefhebben als een gek en spelen. Spelen en een tricheur zijn, zoals Jacques Dutronc en Bulle Ogier. Noem ik teveel namen? Wil je dat ik persoonlijker word? Het privé-leven uitgestald. Nee. Ik ben het Noorden niet kwijt, evenmin als het Zuiden, zeker het Zuiden niet, waar zij leven die hun hoofd onder een oksel dragen.


Altijd gaat het zo: beste postbode, is er een brief voor mij? Nee. Voor jou niet, wanhopige jongen, je zou beter wat minder drinken, je stinkt uit je bek, mag ik zo eerlijk zijn? Wacht nog even, postbode, ik zal mijn tanden poetsen met mineralen, gemalen bisschoppenruggengraat, vlinderstof, op mijn gouden borstel diamanten… Maar is er geen nieuws van K.? Met de donkere ogen, met de twistende letters. Ik keek naar een portret van Nico in ‘Cocktailkleid von Oestergaard’, een foto van een onvolprezen fotograaf, Herbert Tobias.

The Marvelettes zingen nu over een playboy, maar laat die maar passeren.  K. met de donkere ogen heeft bezit van mijn gedachten genomen. Mijn telefoonnummer is “Beechwood 4-5789, any old time”. Een hese stem, en ik, mijn lichaam, afstevenend op de dood, zoals dat van iedereen die je nu kent of niet kent. Alleen weet ik wat een voorsteven is, een boot, de voorkant, het Straatsburgdok, Strawberry Fields Forever. Die dingen komen altijd terug. Een leven lang. Alles verandert maar tegelijk verandert niets. Vreemd, ik weet het. Daar aankomen, in het Straatsburgdok, met die pure popmuziek op de transistorradio, God Only Knows, Like A Rolling Stone, Reflections, en niemand die van iets weet. De freaks moeten nog vanonder de stenen komen. Dat zullen ze doen, en dan is alles om zeep (die ze zelden gebruiken). Ik ben weer een Steve Marriott, een Otis Redding, een Aretha Franklin, een Brian Jones. Nu. Niet gelukkig en niet ongelukkig, maar in het moment.

Dank aan the Marvelettes. Dank aan Barack Obama. Dank aan facebook en aan alle vrienden die me inspireren. Dank aan rock & roll. I love you, that’s the way that it goes. Forever. For sentimental reasons.

nico - herbert tobias

Afbeeldingen: 
Boven: The Marvelettes
Onder: Nico - Ohne Titel (Nico im Cocktailkleid von Oestergaard) / Herbert Tobias.

13-04-09

VIERKANTEN OM JE TIJD IN ONDER TE BRENGEN

 

mozaiek


Het neo-surrealisme viert hoogtij op facebook. Een goede zaak . De voorbije dagen spelen we het spel ‘Twaalf Vierkanten’, dat sterk afhangt van het toeval en vaak tot verrassende resultaten leidt.

Je gaat zo te werk:

Ga naar Google – afbeeldingen zoeken.
Typ je antwoord op de twaalf vragen hieronder.
Kies een afbeelding uit een van de eerste drie pagina’s.
Gebruik deze website  (http://bighugelabs.com/flickr/mosaic.php) om je collage te maken.
Sla de afbeelding op in je afbeeldingenmap.
Zet de collage of mozaïek op je blog of op facebook.
Vergeet niet er deze instructies bij te plaatsen.

VRAGEN

1.     Wat is je naam?
2.     Wat is je favoriete gerecht?
3.     Waar woon je?
4.     Wat is je favoriete kleur?
5.     Wat is je favoriete film?
6.     Wat is je favoriete drank?
7.     Wat is de vakantiebestemming van je dromen?
8.     Wat is je uitverkoren dessert?
9.     Beschrijf jezelf in één woord.
10.  Hoe voel je je nu?
11.  Van wat/wie houd je het allermeest?
12. 
Wat wil je worden als je groot bent?

10-04-09

IN TROEBEL WATER (ZELFPORTRET ZONDER ZELF II)


Je zwemt in troebel water.

Je bent geen vis, niet zuiver op de graat.

Auto’s gaan slippen als je praat.

Je schrijft met onzichtbare inkt.

Je leest geen woorden, geen zinnen.

Je leest organen, rook, melkwegen.

Je leest gelach, schrik, weefsels.

Je bent geen Beatles; geen Michael Stipe.

Je gelooft niet in karma.

Je gelooft niet in het lot.

Je gelooft niet in hele avonden in cafés.

Je gaat neerliggen in negatieve velden.

Maar je gelooft in begin noch slot.

(De dode zon van Ray Charles

Op een gesolariseerde foto,

Op een flou artistique van een Naams danseresje

Schijnt.)

Bergen papieren om je heen.

Je moet nog leren klimmen.

Springen van klip tot klip.

Herinner je je Kevin Coyne’s False Friends?

Hoeveel plezier je daar aan beleefde.

Toch dacht je aan je vrienden

Die niet eens vals waren.

Een berg mieren, en de bekende stier

Die je naar bodega’s lokken wil.

Als je nog eens blokrijdt naar het Zuiden.

Weggeknipt uit een film.

Was je geen extra, immers.

Extraterrestriaal, magistraal, onwetend.

Moet er niet wat structuur worden aangebracht?

De logica zoek?

Ach, de hoofdletters vanzelf aan het begin van

Elke regel: dat kan volstaan als verklaring

In het troebel water, waar niet wordt gevist

En niet gevangen - of vang je ze al?

Tot slot nog wat dansen aan de rand.

Een calypso, ‘n bossa nova, met Olive Oyl -

En Check Mister Popeye in de gevarenzone.

Dansen in een open plek in het woud

Tussen de bomen en ver van steenvlaktes

Waar dwergen vuurtje stoken en zo.

Nee, je valse vrienden gingen niet op de loop

Met je idee van geluk.

Ze waren niet eens vals.

Gesteld dat ze in andere tijden leefden.

Terwijl jij zweefvliegde en zwom in troebel water.

04-04-09

LOOKING THROUGH THE EYES OF LOVE: ZERO DE CONDUITE

 

annick_pulaski_radio_centraal_zero_de_conduite

Vandaag is het de eerste zaterdag van april, en meteen ook de eerste lenteuitzending dit jaar van Zéro De Conduite op
Radio Centraal, 106.7FM, van zes tot acht vanavond. Streaming via : http://www.radiocentraal.be

Het thema vandaag is ogen. Er zijn massa’s songs geschreven over ogen, bijna zoveel als over de liefde. Daardoor is het zeer moeilijk een degelijke selectie te maken. Ik heb alvast geprobeerd er de beste songs uit te kiezen.
Zoals altijd is de playlist  hieronder maar een schets. Zéro de conduite is pas definitief als het afgelopen is. Toch wordt de lijst als een leidraad gehanteerd, er zit een emotio
nele, stylistische en logische lijn in: daar wordt niet van afgeweken. Veel luistergenot.

antwerpen,radio,radio centraal,pop,rock,country,blues,ogen,thema,soul,zero de conduite,subcultuur,populaire cultuur


Blood In My Eyes – World Gone Wrong – Bob Dylan
Dreaming With Tears In My Eyes – Last Sessions (1933) – Jimmie Rodgers
Baby Blue Eyes – The Complete Mercury Sessions – Lester Flatt, Earl Scruggs & the Foggy Mountain Boys
Blue Eyes Crying In The Rain – Red Headed Stranger – Willie Nelson
Hungry Eyes – Down Every Road 1962-1994 – Merle Haggard
Mama’s Eyes – Midnight At the Movies – Justin Townes Earle
Lonesome Tears in My Eyes – Johnny Burnette & the Rock Roll Trio – Johnny Burnette
Brown Eyed Handsome Man – Queen Of Rockabilly – Wanda Jackson
I’d Rather Go Blind – Take Me To the River: A Southern Soul Story – Etta James
The Light In Your Eyes – Who’s Hurting Now – Candi Staton
Her Eyes Are A Blue Million Miles – The Spotlight Kid / Clear Spot – Captain Beefheart & the Magic Band
Eyeball Kid – Mule Variations – Tom Waits
Dark Eyes – I’m Not There (soundtrack) – Iron & Wine with Calexico
Eyes Down – Useless Trinkets – Eels
Black Eyes – Ready For The Flood – Mark Olson & Gary Louris
Black Eye – March 16-20 1992 – Uncle Tupelo
The Bluest Eyes In Texas – Boys Don’t Cry (soundtrack) – Nina Persson & Nathan Larson
Green Eyes – The Boatman’s Call – Nick Cave & the Bad Seeds
Glitter In Their Eyes – Land (1975-2002) – Patti Smith
My Eyes Have Seen You – Strange Days – The Doors
Gypsy Eyes – Electric Ladyland – Jimi Hendrix Experience
Brown Eyed Girl – Blowin’ Your Mind – Van Morrison
Doctor My Eyes – Saturate Before Using – Jackson Browne
Black Eyed Dog – Way To Blue – Nick Drake
Morning Misty Eyes – The Moonstone – Tommy Flanders
Pale Blue Eyes (closet mix) – Peel Slowly and See – Velvet Underground
I Close My Eyes – Bee Gees 1st – Bee Gees
Suspicious Look In You Eyes – For Certain Because – The Hollies
Behind Blue Eyes – Who’s Next – The Who
Ragin’ Eyes – Quiet Please… The New Best Of Nick Lowe – Nick Lowe
My Lonely Sad Eyes – You Gotta Sin To Get Saved – Maria McKee
Tired Eyes – Tonight’s The Night – Neil Young
Right Before My Eyes – Vintage: the Very Best Of Moby Grape – Moby Grape
Blue Eyes – Safe At Home – The International Submarine Band
Far Away Eyes – Some Girls – The Rolling Stones
These Eyes – Greatest Hits – The Guess Who
Looking Through The Eyes Of Love – The Ultimate Collection – Gene Pitney
Brown Eyed Woman – Glitter And Gold: Words And Music By Barry Mann & Cynthia Weill – Bill Medley
Bloodshot Eyes – King R&B Set – Wynonie Harris & His All Stars
Aquellos Ojos Verdes – In The Mood For Love (soundtrack) – Nat King Cole
Them There Eyes – Lady Day – Billie Holiday & Her Orchestra
Angel Eyes – Romance: Songs From The Heart – Frank Sinatra
Close Your Eyes – The Doo Wop Box – The Five Keys
I Only Have Eyes For You – Doo Wop’s Golden Age – The Flamingos
Eyes On The Prize – Post-War – M. Ward

Nog dit: ikzelf stel het programma samen, presentatie en techniek worden verzorgd door mezelf en Sofie Sap.

 

02-04-09

DE MUZIEKKAMER





Een fragment uit nog een van mijn favoriete films,
The Music Room(Jalsaghar) van Satyajit Ray. Ongeëvenaarde beelden en betoverende klassieke Indiase muziek.

01-04-09

VERGETEN DROMEN, GRENZEN VAN HET HART

Het is altijd moeilijk om een droom die je had na te vertellen. Niemand leest graag dromen van onbekenden, zelfs niet van bekenden. Ik heb een droomboek van Jack Kerouac waar ik alleen wat in heb gebladerd, ik geloof in 1972, toen ik bij Leopold Flam filosofie studeerde. De man wees ons bijna dagelijks op het immense belang van dromen en sprookjes voor het leven. Nu lees ik helemaal geen dromen meer, geloof ik. Lange tijd heb ik me geoefend in het noteren ervan, en in ze analyseren. Dat was in de dagen dat ik de luxe had om ’s nachts op te staan om wat dingen te noteren; ik kon mijn tijdsgebruik zelf bepalen. Nu noteer ik bijna nooit meer een droom. En zeker kom ik er niet voor uit bed. Als ik een gedicht schrijf is het nooit, in tegenstelling tot bij iemand als Coleridge, op een droom gebaseerd.  Dromen interesseren me nog, maar alleen zijdelings. Het lijkt wel of ik van de nachtbruid ben gescheiden.
Dream_Vision_1525-Dürer
 
Op een nacht heb ik van je gedroomd. Door de ruis van de dagen is hij weliswaar al wat uitgewist, zo gaat dat met dromen. Ik vraag me af waar die uitgewiste dromen naartoe gaan? Is die informatie definitief weg, of zit ze ergens voor wie weet welk eventueel gebruik in de toekomst opgeslagen?

We bevonden ons in een soort vakantiekolonie. Een heel groot gebouw, met een zestal verdiepingen, een immense keuken, allerlei zaaltjes bestemd voor vergaderingen en vreemde, wellicht perverse zaken. Overdag hadden we met elkaar gepraat. Een intens, diep, beklijvend gesprek. Woorden als sterrenstof, zinnen als vallende sterren. Daarna verloor ik je, zoals Orpheus Eurydike. Mijn verlangen om bij je te zijn was groot. We waren als kinderen onschuldig, zoals de mensen zeggen. Ik ging je zoeken, door lange gangen, een labyrint: de vakantiekolonie.

Na ‘uren’ vond ik jouw kamer, waarvan de deur op een kier stond. Ik was niet helemaal zeker of het wel jouw kamer was - en zelfs al was het jouw kamer: ik liet de kier een kier en liet je slapen, als je al sliep. Ik verwijderde me, met veel spijt in mijn hart. Want ik had je graag in mijn armen gehouden en gekust. Maar die kamer was vreemd, de deur als een grens waar je niet door mag.

 Afbeelding: droom van Albrecht Dürer, 1525 (Antwerpen).