31-03-09

VAN DE DROEFHEID EN DE TROOST: GEETA DUTT





"Kaagaz Ke Phool" is een klassieke Indische film uit 1959 van Guru Dutt. De hemelse stem is van zangeres Geeta Dutt (1930-1972). Voor mij is dit de mooiste stem die ik ooit heb gehoord. En nu herhaal ik het niet meer. Nog een mooi fragment vind jehier.



28-03-09

IN MEMORIAM ESTELLE BENNETT (RONETTES)


Estelle Bennett

Nu, op dit ogenblik, verneem ik dat Estelle Bennett al in februari is overleden. Soms bereikt nieuws mij traag, overvalt het mij. Estelle Bennett was de zus van Veronica Spector en lid van de girl group The Ronettes. Hun 'Be My Baby' behoort tot de vijf beste singles ooit gemaakt. Zie voor meer informatie de websites van NRC en Wikipedia.

ronettes

Rest In Peace, Estelle.

SLIPPIN' AND SLIDIN': REST IN PEACE EDDIE BO


eddie bo

Het volgende schreef ik in september 1992, na een eerste bezoek aan de Verenigde Staten, en heel in het bijzonder aan de stad van mijn muzikale dromen, New Orleans.

"Voor we naar de Storyville club gaan, eten we vlug iets bij Frank's, een onopvallend Italiaans eethuisje. Zeker zo goed als het cajun-eten en zeer goedkoop. In Storyville, aan Decatur St. treedt vanavond Eddie Bo op. Ik kan het haast niet geloven. Een maand geleden hebben we Eddie Bo in Brussel aan het werk gezien voor een uitverkochte AB en nu gaat de man zijn ding doen voor welgeteld zeven aanwezigen. Vijf daarvan zitten aan de bar, de andere twee, wij dus, aan een tafeltje. Na een tijdje is er een achtste, die in de deuropening postvat. Hij draagt een zwart alpinopetje en heeft een grijze baard. "Dat is Eddie Bo", zegt Laura. Dat is inderdaad Eddie Bo. Hij lijkt het helemaal niet erg te vinden dat hier zo weinig volk is. Er is een voorprogramma : een blanke blueszanger met een lange baard à la ZZ Top die luistert naar de naam Coco Robicheaux. Ik geloof dat de 'echte' Coco Robicheaux een legendarische figuur is in New Orleans. Tijdens de weinig opvallende set van deze man probeer ik voldoende moed te vergaren om naar de Eddie Bo toe te stappen, die nu aan de bar staat. Na een drietal Corona's (Laura drinkt Amaretto) durf ik het aan. Ik vertel hem dat ik uit Brussel kom, dat ik van zijn concert in de AB heb genoten. "All the way from Brussels, to see me," roept hij uit, "man, ain't that something!" Ik stel hem een aantal vragen over de muziekscene in New Orleans, over Johnny Adams, of die toch niet wat te zeer crooner uithangt, over Willy Deville, over Doctor John en vooral over Little Richard. Ik vraag Eddie Bo of hij 'Slippin' and slidin' werkelijk heeft geschreven. "Jazeker," zegt hij. Eigenlijk is dat niet helemaal waar. Eddie Bo's nummer heet 'I'm Wise'. Dat heeft model gestaan voor 'Slippin' and Slidin''. Het beste wat Eddie Bo ooit heeft gemaakt is 'Check Mr. Popeye'. Eddie Bo zegt me dat we zeker eens naar Tipitina's moeten gaan. We moeten daarvoor de tram nemen in Magazine Street. En maandag moeten we naar Louis Armstrong Park komen.

Het optreden van Eddie Bo is echt heel bezield. Zijn pianospel is vrij beperkt, maar het gaat om het ritme. Zijn stem klinkt warm. Hij overloopt ongeveer zijn volledige repertoire : 'Slippin' and Slidin'', 'Land Of 1000 dances', 'Big Chief', 'Check Mr. Popeye'. Af en toe draagt hij een nummer aan ons op. Dat gaat dan van "this song is for Martin and Laura, who came all the way from Brussels to see me... enzovoorts." In sommige songs wordt zelfs opeens naar Brussel verwezen. Eddie Bo heeft een pot op zijn piano staan. Daar moeten de aanwezigen geld in stoppen. Dat is iets typisch voor hier. De pot staat jammer genoeg een beetje in de weg. Je ziet de muzikant bijna niet zitten. Eddie Bo heeft zich in de jaren '80 een tijdje teruggetrokken uit de muziek. Tijdens die periode heeft hij zijn brood verdiend als timmerman. Men heeft hem ook vaak door Broad Street zien lopen waar hij religieuze pamfletten uitdeelde aan de voorbijgangers. Ik denk dat die fase nu voorbij is. Maar ik heb het hem niet gevraagd. Ik heb hem zelfs niet gevraagd of hij nog altijd een moslim is. De man interesseert mij alleen maar voor zijn muziek. En daar is hij nog altijd goed in."

Nu is Eddie Bo, echte naam Edwin Joseph Bocage, dood, op 79-jarige leeftijd gestorven na een hartaanval. Rest in peace, Eddie,
and check mister Popeye!

25-03-09

THEORIE VAN DE LIEFDE

 

Ik heb geen theorie van de liefde.

Heb sabeldans noch -bont begrepen.

Ik ken de passen niet, het zacht gekus

Van een zacht neervallende ster.

Ik zag dieren venijnig en woest.

Niet in de woestenijen, maar braaf

getemd, zonder opstandige stem.

In een landschap waar wevers de stad.

Ik heb geen theorie van weefsels,

Getijden, dwalen en falen, zich verliezen

In analyses van afwijkende wijknamen

Of gezichten die nergens op lijken.

Is het geen dwaasheid dan om alsnog

te leven alsof er iets aan de hand is?

Je weet niets, je kent niets, je kiest niets.

Alleen tegendraads zijn almaar, of zwijgen.

Is niet alles al volmaakt van tevoren -

En je bent voor niets geboren? Onbestemde
Steen haalde het vel van je woorden,

Die van water waren, boomschors.

 

24-03-09

EEN ONDERGRONDS BESTAAN



another life (1973)

In die dagen leefden we een vreemd leven. Maar het leven dat ik nu leef lijkt me soms veel vreemder. Niet slechter, niet beter, vreemder. Hoewel ik nu weet waar ik naartoe ga, waar ik ben, waar ik vandaan kom, ben ik toch ook meer onzeker, twijfel ik meer, en moet ik vooral veel meer inspanningen doen om te zijn wie ik wil zijn. In die dagen klonk ik nooit als een muis, nu wel... Maar als ik er wat langer over nadenk: wat is er mis met een muis? Sommige muizen kunnen heel goed dansen, andere zingen de hele nacht door, of chatten er lustig op los alsof hun leven er niet van af hangt. Er bestaan zelfs muizen die niet eens bang zijn voor Virginia Woolf.

Weet je wat: play that fast thing one more time. Ooit vertel ik de geschiedenis van deze foto en van veel andere van mijn foto's. Maar mijn tijd is er nog niet rijp voor. Ik heb er de juiste woorden nog niet voor gevonden. Ik ben er nog niet voldoende gelukkig voor. Ik moet nog een tijdje door de vallei van de schaduw van de dood gaan, en elders, waar het nog donkerder is. Omdat het anders nooit voldoende helder wordt. Het is een weg naar het licht, maar zonder enige religieuze connotatie.


Foto: Martin Pulaski, 1973, Watermaal-Bosvoorde.

20-03-09

ART BRUT VERSUS DE ROZE BALLETTEN


onlythelonely

Een week lang heb ik niet geschreven en nauwelijks gesproken. Daarover schaam ik me en voel ik me schuldig. Waarom? Ik weet het niet. Misschien omdat het lijkt alsof ik geen strijd heb geleverd tegen de leegte, en de chaos daarachter… Het kan zijn dat chaos zich op de voorgrond bevindt en de leegte erachter, als er al van een leegte sprake kan zijn. Maar ik wil het niet moeilijk maken, omdat de zon schijnt en omdat ik niet overweg kan met al wat moeilijk is, net zomin als met schuld en schaamte.

Wat heb ik de voorbije dagen dan toch uitgespookt? Interesseert het je? Over het werk dat ik doe om mijn brood te verdienen zal ik het niet hebben. Ik doe het werk – wat van me verwacht wordt doe ik zoals het hoort, maar ik doe het moeizaam, omdat ik moe ben en uitgeblust op dat gebied. Ik heb de indruk dat op het werk enkele stukken worden opgevoerd, vrij degelijke kluchten, maar altijd dezelfde, in steeds dezelfde volgorde. De acteurs doen hun best (ik ben een van hen), maar het publiek kent het repertoire door en door. Als je dan tussen dat publiek gaat zitten bestaat het gevaar dat je psychotisch wordt. Dat je niet meer weet waar je hoofd is en waar je voeten zijn. Roep je dan “brand!” en loopt iedereen de zaal uit? Of is dat in een nachtmerrie of in een werk van Kierkegaard, die twijfelaar?

Gisteren was ik ziek, misselijk, het leven beu, vooral het bedrog en het zelfbedrog. De illusies die je nodig hebt om te overleven. Ik was nog meer uitgeput dan anders, doordat ik eergisteren eerst de hele dag had gewerkt (tijdens de lunchpauze naar een boekwinkel gesneld voor een dik boek van Gilles Deleuze),  daarna gegeten in de Mirante, een goedkope Italiaan die almaar duurder wordt, en daarna met Laura, zoals ik haar noem, en vervolgens naar een extatisch concert van Animal Collective was geweest. Ik ben geen concertenrecensent. Laat ik daar dan maar best zoveel mogelijk over zwijgen. Ik vond het inderdaad extatisch, en werd er zelf extatisch van, zonder drugs, zonder iets. Zo extatisch dat ik niet eens voelde hoe moe, hoe ziek ik wel was. Animal Collective deed mij denken aan the Beach Boys in 2021, the Fleet Foxes wild tekeerd gaand in een hedendaagse Gold  Star studio en gebruik makend van alle mogelijk schuiven en knoppen. Animal Collective deed mij vooral denken aan Mercury Rev, zonder evenwel de hypnotiserende, sprookjesachtige waanzin van Jonathan Donahue. Ik vroeg aan een meisje naast me of die animale stemmen haar niet aan the Fleet Foxes deden denken. Ze had nog niet van the Fleet Foxes gehoord, terwijl ik toch haar vader had kunnen zijn. Na afloop van het concert zweefde ik rond, je zal het wel vermoeden, in een parallel universum. Toch is het echt waar dat een zeer jong meisje me zei dat ze met me wilde trouwen, terwijl haar vader en mijn Laura erbij stonden. Een mens maakt wat mee! Polygamie is niet toegestaan in België, zei ik (in het Frans). We zullen daarom naar Salt Lake City moeten verhuizen. Want twee vrouwen in mijn nabijheid vind ik wel goed, getrouwd of niet  getrouwd. Gelukkig drong ze niet aan en moesten we op tijd naar huis. Wat in Brussel niet echt moeilijk is: alles gaat dicht om middernacht, tenzij de louche zaken, waar de bekende roze balletten worden opgevoerd.

Dinsdagavond was ik met een vriendin in het Paleis voor Schone Kunsten. Een avond gewijd aan mijn geliefde schrijver Cesare Pavese. Af en toe moest ik de tranen onderdrukken. Er werden tegen een zeer expressieve achtergrond – een decor van Jan Vanriet – zeer mooie fragmenten uit het oeuvre van de Turijnse auteur voorgelezen. Een mooie vrouw als Hilde Van Mieghem in de stem horen kruipen van de melancholisch-mannelijke auteur bij uitstek is een ervaring die je niet vergeet. Het leven van Cesare Pavese is een tragisch verhaal. Maar de schoonheid van zijn melancholie, van de melancholie van zijn zinnen, maakt van de tragedie een troostend gedicht. Dank zij de geniale aanwijzingen vanuit een of andere satelliet verdwaalden we die avond in Brusselse steegjes die aan Turijn deden denken, hoewel ik daar nooit ben geweest. Weer thuis dronk ik een Orval en nodigde koortsachtig vrienden uit voor een etentje. Ik mag de eenzaamheid niet koesteren. Ik ben Cesare Pavese niet.

Gisteravond, na een hele dag geprobeerd te hebben om uit te rusten, vond ik peace of mind dank zij ‘Only the Lonely’ van Frank Sinatra. Ik had nooit voordien gehoord hoe betoverend die plaat, die stem is. ‘Willow Weep For Me’, ‘Guess I’ll Hang My Tears Out To Dry’ – en ‘One For My Baby’! Wat een songs! En daar bovenop, of eronder, nog eens de arrangementen van Nelson Riddle. Na een tweede luisterbeurt, en wat lekkere vis, was ik als genezen. Maar ik dacht aan K., een vriendin in Antwerpen die het moeilijk heeft. Het gevoel van te falen stak weer de kop op. Hoe komt het dat ik mensen die ik graag zie niet kan helpen? Ik heb alleen maar woorden, en soms blijven zelfs die in mijn strot steken.

Ik zag de film ‘Elegy’ van Isabel Coixet, een gevoelig verhaal over een oudere intellectueel die verliefd wordt op een jong meisje, een intelligente en zeer charmante studente. Een melodrama, met enige overacting, maar het grijpt je naar de keel, zeker als je daarvoor ‘Only the Lonely’ twee keer hebt beluisterd. Ik, oudere man, zou echter nooit verliefd worden op Penélope Cruz. En als ik Penélope Cruz zou zijn zou ik zeker niet verliefd worden op Ben Kingsley. Maar het leven is kort. En goed, ook deze film biedt weer de troost van de melancholie.

Deze week luisterde ik veel naar Neil Young. Ongeveer alles wat hij heeft opgenomen steekt boven de andere zogenaamde populaire muziek uit. Niemand heeft ooit op zulke intense manier uiting gegeven aan zijn emoties, kunst gemaakt van zijn emoties. Ik heb het niet over klassieke muziek en jazz. Ik heb het over primitieve kunst, art brut in zijn zuiverste vorm. Alleen muziek kan ons nog redden.

Daarnaast heb ik mij zeer geërgerd aan facebook en mij het lot van Gunther Martin aangetrokken. Maar dat is een verhaal voor morgen of de dag daarna. Een lang en zeer ontluisterend verhaal. Laat mij nog dit zeggen: ik heb vaak stilgezeten, maar ik heb niet stilgezeten. Nu zet ik opnieuw de stilte aan.

“Are you also frightened?”

 

15-03-09

NOW LITTLE BOY LOST HE TAKES HIMSELF SO SERIOUSLY


Voor Isabelle, Bart, Jan, Paul en al de anderen.

dreamwilliamblake


“The night was dark, no father was there,
The child was wet with dew;
The mire was deep, and the child did weep,
And away the vapour flew”

William Blake

Ik leef in een droom, of ik droom dat ik leef. Denk niet dat een droom mooi is. Je weet het allemaal al, als je hier in deze streken woont. Soms wordt hij een nachtmerrie, vermoed ik, en word ik een griezel, vermoed ik, want ik zie mezelf niet meer in spiegels als ik daar ben. Ik ga de straat op, de nacht in, waar alleen beregende kasseien mijn silhouet weerspiegelen. Mijn ene silhouet, het andere blijft in de schaduw. Buitenshuis zijn de spiegels altijd in mist gehuld. Of met een dikke laag vet bedekt. Met vilt, met wolvenhuid. Je kent het allemaal al, het is de natuur in ons die spreekt, en wij in de natuur.

Alvorens ik een weerwolf word ontmoet ik oude vrienden, die me gelukkig maken met hun levensloopverhalen en hun verjaardagen. Ik ontmoet nieuwe zielsverwanten, van wie ik de voornamen tot mijn spijt meteen weer vergeet. We praten urenlang en ’s anderendaags weet ik niet meer met wie over wat. De antidepressiva, het donkere bier. Deze onbekende vrienden zijn opeens veel belangrijker dan mijn zwakke gezondheid. Ik vergeet waar het station is, waar ik woon, wie ik werkelijk ben. Zijn dit avonturen? Nee, je verdwaalt in een nachtmerrie, waarin de politie je van de straat oppikt: ja, je bent weer eens in de goot gevallen, de kneuzingen bewijzen het. De zakelijke en beleefde agenten geven je een lift naar het station, dat nog uren gesloten is. Je staat voor de gesloten deuren zonder aan iets te denken, zonder te twijfelen. Je neuriet een lied dat Bart Koubaa een paar uur eerder heeft gezongen. De titel ben je vergeten, maar hij zit ergens in je zenuwen, in je hersens. Je beste vrienden zijn boos op je, of waren het, omdat je niet verantwoordelijk bent voor jezelf. Je geeft je over aan hun goedheid, hun troost – maar zij willen die rol niet langer spelen. Je bent veel ouder, je zou bijna hun vader kunnen zijn, of een veel oudere broer. Zij moeten niet voor je zorgen. Ze hebben gelijk. Daarom zijn het je vrienden: om je te zeggen waar je aan toe bent. Dat een dom en vaag avontuur geen avontuur is. Dat je, zoals Brian Wilson, voor je geestelijke gezondheid moet zorgen. Maar het station is gesloten. In een café in de buurt zitten vreemde mannen die een vreemde taal spreken te kaarten. Je kent het spel niet. Voor de rest is er niemand anders aanwezig dan een verbitterde vrouw achter de bar. De vrouw is niet loslippig, maar je mag wel even in een hoek in een stoel zitten slapen, zegt ze. Dat weiger je. Ook al wankel je, je bent te trots om te gaan zitten liggen. Je staat wankelend kaarsrecht en wil praten over het leven. Maar de vrouw is hard en zacht tegelijk: je mag wel slapen maar over haar leven vertelt ze niets. Het leven is hard, waar je ook komt, zegt ze.

Op de trein neemt een meisje uit Taiwan naast je plaats. Ze straalt. Ze heeft stralende ogen. Haar leven is vol geopende zaken, terwijl die van jou bijna allemaal toe zijn. Je praat en iemand luistert. Zij praat en jij luistert. Het is nog ver naar Brussel. Maar Brussel is veel te nabij. De droom mag soms langer duren. Als je maar niet ouder wordt ondertussen, of dement, of doodgaat.

Alles wat niet meer kan gezegd worden, wordt poëzie. Poëzie is de enige waarheid, niet het onzegbare, maar het ongezegde, het ongezegende, het omgekeerde van het loslippige. De adem na storm en afgedwongen stilte. Poëzie is roken en diep inhaleren, zonder de schadelijke neveneffecten. Het is amour fou zonder zelfbedrog, niet seksueel overdraagbaar ziek, maar desondanks uitzonderlijk gevaarlijk. Poëzie is alles wat ik de voorbije dagen niet heb gehoord en niet heb gezegd. Poëzie is bijna-stilte, maar dan heel luid en met heel veel ingehouden verlangen en geweld.

Beeld: Dream, William Blake

12-03-09

THERESE RÊVANT

 

Op ‘t eerste gezicht valt het aardse bruin op

Waarin het meisje in dagdroom verzonken ligt.

Op de voorgrond likt een zwangere poes ‘n bord leeg.

Het meisje leunt achterover in het licht

Alsof niemand in de kamer aanwezig is:

Rode pantoffels, een been opgetrokken.

Haar rode rok omhoog geschoven; gefluisterd

Wordt nog over de vouwen in haar onderbroek,

Sneeuwwit als de dagdroom van een meisje.

Achter haar handen samengevouwen

Op haar bruine haren, die donkere gordijnen

Waarachter – ongetwijfeld - een meute toekijkt

Tot zij haar ogen opent. Tot zij iets doet.

Tot zij eindelijk iets anders doet dan dromen.

Haar rok glad strijken, haar onderbroek weg.

Opdat de wereld weer wereld, weer wereld

Worden zou, mogelijke dreiging als een deken

Opgevouwen en elke zucht, elke vloek in het gelid.

Wie wil niet dat groene kussen zijn dat haar rug

De wereld biedt? Dicht tegen haar ruggengraat

Waar al haar stemmen klinken en haar hart klopt.

...

Voor Thérèse, en alle poezen die dit (waarschijnlijk) niet kunnen lezen.

 

 

09-03-09

BIJNA STA JE OP JE HOOFD

 

Bijna sta je op je hoofd en leest een spannend boek

Van achteren naar voren terwijl de afwas -

en waarom geen blauwe auto op een maandag?

Geen motor in je leven, alleen multicolour prentjes.

Echter wel Joe the Lion en miljoenen wortelstokken

Van bij je geboorte af, tot het graf.

Het houdt nooit op. De twijfel aan jezelf,

Aan je laffe heldenmoed, je ontzeggen,

Je ongedwongen amoureus zijn maar altijd

In je gedachten – vanuit een schemering

Sturen schemerige vrouwenfiguren je dagen

En  nooit in ademnood wordt iets beslist.

Terwijl je in donker België godganse dagen

De hemel zit af te smeken een zon, een maan

En talloze sterren. De hele maandag door

Evenals de maannacht. De volle maannacht

Als om je heen geruchten en geruis - en

Heldjes met speldjes op hun frak de benen strekken.

Allen werden ze afgelikt en vetzakken genoemd

Door die en die. Hun kloten koninklijk voor een dag,

Uitvinders van raketten waaraan niemand kan weerstaan.

Zonen met ballen die Bowie en Rimbaud vergeten zijn,

En de dochters van de stille tijd die desondanks blijven

Zelfs als je op je hoofd staat, tegendraads, ondersteboven.

De volle maan. Vanavond nog het vliegtuig nemen?

Naar de hemel, de maan, Venus daarboven?

Mijn tong tussen je tenen, mijn ogen omhoog

Langs je benen tot hoog boven de heuveltoppen

En wat is geluk? Wat betekent het omgekeerde

Van wat alles betekent en wat nog bekennen, liefste?

07-03-09

ZERO DE CONDUITE: EMOTIES

 muziek,antwerpen,radio centraal,pop,rock,country,emoties,blues,populaire muziek,soul,zero de conduite,106 7

Het is vandaag de eerste zaterdag van de maand: van zes tot acht vanavond is het weer tijd voor Zéro De Conduite op Radio Centraal op 106.7, live beluisterbaar via de website van Radio Centraal.

Het thema vandaag is emoties. Niets bijzonders zul je wellicht zeggen, want gaan niet alle songs, gaat niet alle muziek over emoties? Zeker. Maar ik heb een poging gedaan om vanuit een psychologische / filosofische classificatie voor zoveel mogelijk emoties een of meer liederen te kiezen. Dat was geen eenvoudige opgave, omdat er inderdaad heel veel zeer degelijk ‘materiaal’ is om uit te kiezen, en ik beperk me dan enkel nog tot populaire muziek. (De muziek van klassieke componisten als Mahler, Brahms of Schumann had hier net zo goed in gepast.) Enkele voorbeelden van emoties die aan bod komen: angst, aanvaarding, woede, verveling, empathie, mededogen, misprijzen, nieuwsgierigheid, depressie, verlangen, wanhoop, lijden, ontgoocheling, afkeer, extase, euforie, verdriet, droefheid, rouw, vijandigheid, hoop, vreugde, jaloezie, liefde, medelijden, spijt, bewondering en verwondering. De lijst is niet volledig. Ik laat het aan de luisteraar over om een song met een of meer emoties in verband te brengen. Soms is dat overduidelijk, omdat de titel al alles zegt.

Deze playlist is niet definitief. Zoals altijd moet er op het laatste moment nog geschrapt worden. Zo is er niets zeker en kun je nog verrast worden. En het is ook spannend om in de studio tijdens de uitzending nog te moeten beslissen wat ‘moet’ worden geschrapt. (Mogelijk komt er volgende maand een sequel.) Veel luistergenot!

Emotions – Love – Love

I Pity The Poor Immigrant – Who Knows Where The Time Goes – Judy Collins
Boredom – Everything Playing – The Lovin’ Spoonful
Guilty – Good Old Boys – Randy Newman

Wasted Dream – Poet Of the Blues – Percy Mayfield
Esperanca Perdida – A Certain Mr. Jobim – Antonio Carlos Jobim
Strange Fruit – A Millennial Soundtrack – Billie Holiday
Wish Someone Would Care – Time Is On My Side – Irma Thomas
I Hate You – Nobody’s Fool – Dan Penn
I Don’t Care Anymore – I’m A Loser – Doris Duke
Jealous – Jealous – John Lee Hooker

Stupid Girl – Aftermath – Rolling Stones

Substitute – Meaty Beaty Big And Bouncy – The Who
Positively 4th Street – The Best Of Bob Dylan Vol. 2 – Bob Dylan
(The Angels Wanna Wear My) Red Shoes – My Aim Is True – Elvis Costello
Dirt – Street Hassle – Lou Reed
The Guns Of Brixton – London Calling – The Clash

Leavin It Up To You – The Island Years – John Cale
Why D’Ya Do It [12” Version] – Grass Roots – Marianne Faithfull
Tunic (Song For Karen) – Goo – Sonic Youth
My Mummy’s Dead – Plastic Ono Band – John Lennon
Her Eyes Are Underneath The Ground – The Crying Light – Antony & The Johnsons
Don’t Cry No Tears – Zuma – Neil Young

Do You Realize? – Yoshimi Battles The Pink Robots – The Flaming Lips
You’re So Good To Me – The Beach Boys Today – The Beach Boys

Also Frightened – Merriweather Post Pavillion – Animal Collective
What’s He Building In There – Mule Variations - Tom Waits
Hope For Happiness – Volume One – The Soft Machine
Happiness Is A Warm Gun – The White Album – The Beatles
Take Everything – Among My Swan – Mazzy Star
Carmelita [Alt. Version] – Warren Zevon – Warren Zevon
Black Sheep Boy – Black Sheep Boy – Okkervil River
Heart Of Darkness – Vivadixiesubmarinetransmissionplot – Sparklehorse
Last Days Of My Bitter Heart – Blinking Lights And Other Revelations – Eels
Right In Time – Car Wheels On A Gravel Road – Lucinda Williams
Is This Desire?- Is This Desire – PJ Harvey

Lawrence Of Euphoria – Oar – Alexander Skip Spence
Colours [Single Version] - Troubadour – Donovan
Happy Time – Blue Afternoon – Tim Buckley
Happy When It Rains – 21 Singles – The Jesus And Mary Chain
And It Stoned Me – Moondance – Van Morrison

Every Path – To Be Still – Alela Diane
Golden – It Still Moves – My Morning Jackson
Rave On – Hold Time – M. Ward
A Voice To Calm You Down – Somebody Outside – Anna Ternheim

06-03-09

I.M. PATRICIA DE MARTELAERE

filosofie,dood,belgie,schrijfster,patricia de martelaere


Verdomde ellende. Nu is Patricia De Martelaere dood. Een van de weinige Belgische auteurs die ik nog wilde lezen, naar wie ik nieuwsgierig bleef. En nu moet mijn nieuwsgierigheid ophouden, want Patricia De Martelaere heeft niet langer last van slapeloosheid. Patricia De Martelaere is dood. Mijn weblog is voor een deel ontstaan als een reeks voetnoten bij het werk van Freud en De Martelaere. Ze mag niet worden vergeten.

03-03-09

BLUES ZONDER REDEN

 

Ik heb een liefje dat hier al jaren in de mooiste hoek zit.

Ik heb een liefje dat hier al jaren in de mooiste hoek zit.

Een liefje dat al zo lang ik weet de afwas voor me doet.

Een liefje dat al zo lang ik weet de afwas voor me doet.

Maar daar op straat lopen ze in hun korte rokjes, bijna bloot.

Maar daar op straat lopen ze in hun korte rokjes, bijna bloot.

Ik wil alleen maar thuis zijn, spaar mijn honing voor mijn bij.

Ik wil alleen maar thuis zijn, spaar mijn honing voor mijn bij.

Maar ik denk dat ik zwerversbloed heb, ik wil altijd maar weg.

Maar ik denk dat ik zwerversbloed heb, ik wil altijd maar weg.

Ik zeg, schat, doe nog eens je doorkijkbloes aan, wil je?

Ik zeg, schat, doe nog eens je doorkijkbloes aan, wil je?

Ze zegt, ik moet nog in de keuken zijn en het gaat nog regenen ook.

Ze zegt, ik moet nog in de keuken zijn en het gaat nog regenen ook.

Vertel dat maar eens aan je beste vriend, dan schaam je je toch?

Vertel dat maar eens aan je beste vriend, dan schaam je je toch?

Ze zijn zo lief, die vrouwen, lief en zoet en mooi, ochgod ochgod.

Ze zijn zo lief, die vrouwen, lief en zoet en mooi, ochgod ochgod.

Maar opeens zijn ze weg met de eerste trein, met die van vier uur.

Maar opeens zijn ze weg met de eerste trein, met die van vier uur.

Zal ik je eens iets vragen? Ken jij een betere reden om drie flessen

Whisky te drinken tot je valt, en een locomotief je hoofd verbrijzelt?

 

 

02-03-09

BLOEDTRANSFUSIE BLUES


Ik had een vriend in Antwerpen die reed met de tram.

Ik had een vriend in Antwerpen die reed met de tram.

De ene dag is hij je vriend, de volgende is hij dood.

Ik had een vader die graag whisky dronk met hoeren.

Ik had een vader die graag whisky dronk met hoeren.

Wat was ik graag bij hem geweest, weg van het werk.


Ik had een moeder die bij mij waakte want ik zou sterven.

Ik had een moeder die bij me waakte want ik zou sterven.

Weet je wat, ik leef nog altijd, ik was toch zo sterk.

Ik had een broer die onbezonnen trouwde met zijn liefje.

Ik had een broer die onbezonnen trouwde met zijn liefje.

Hoe gek zij mij maakte, ik trouwde bijna met haar zus.

Mijn tante Georgette was slimmer en trouwde nooit niet.

Mijn tante Georgette was slimmer en trouwde nooit niet.

Zij viel van een hoge trap en brak haar slanke nek.


Je kunt de hele wijde wereld rond reizen, jongen.

Je kunt de hele wijde wereld rond reizen, jongen.

En nog verklaren ze onder ede, je bent een grote gek.

Hoorde je het nieuws op de radio, ze zeggen, ik ben gek.

 

 

01-03-09

HOOGTEPUNT: EEN KIP DIE ACHTERSTEVOREN LOOPT


oconnor


"When I was six I had a chicken that walked backward and was in the Pathe News. I was in it too with the chicken. I was just there to assist the chicken but it was the high point in my life. Everything since has been anticlimax.”

Flannery O'Connor, schrijfster van 'Wise Blood' , The 'Violent Bear It Away' en twee uitstekende verhalenbundels, 'A Good Man Is Hard To Find' en 'Everything That Rises Must Converge'. John Huston maakte een onvergetelijke film van'Wise Blood'.



wiseblood