05-02-09

DO YOU REALIZE THAT EVERYONE YOU KNOW SOMEDAY WILL DIE?


in the light

Heb je dat ook, dat je met het gevoel zit dat je niets meer weet? Dat je geen inzicht meer hebt, niets meer begrijpt. De wereld, alles wat bestaat, is opeens een gewriemel van ondoordringbare ‘dingen’, een immens moeras van particulariteiten, een chaos. Er is geen helderheid, je kunt niets onderbrengen in categorieën. Niets is verwant met iets anders. Wat is een mens? Wat is een gevoel? Wat is een emotie? Muziek is een grillige opeenvolging van zinloze klanken. Troebel water, een donkere zon, de weg naar de toekomst is de weg naar het verleden, de weg omhoog is de weg omlaag. Alles ontstaat en vergaat tegelijkertijd.

Is dit misschien een ervaring van de waanzin, een korte psychotische aanval? Is het een gevolg van te lang alleen zijn? Ik zit hier maar, soms lig ik even in de canapé. Ik zet een plaatje op: vervelend. Er is weer iemand dood. Je zou een in memoriam moeten schrijven. Maar waarom? Je praat met niemand. De muziek is afgelopen. Het is stil, af en toe het doffe lawaai van een voorbijrijdende auto. Je zou naar honderd voorstellingen kunnen gaan. Films, concerten, toneelstukken, vernissages. Brussel, Antwerpen, Gent, veel andere plaatsen. Maar je blijft op je stoel zitten. Of je doet een dutje in de canapé. Dan ontwaak je en weet je niet meer of het dag is of nacht. Je bent je zeer scherp bewust van de tijd. Het einde nadert. Vorige week kreeg je nog de tranen in de ogen toen je Wayne Coyne hoorde: “Do you realize that everyone you know someday will die?” De mooiste song van The Flaming Lips. En nu je je die tranen herinnert, herleeft er iets in je. Alsof verdriet je innerlijk verwarmt. Maar al die doden, hoe leef je daar mee? Je vrienden die uit het leven stapten, anderen die stierven van ongeluk, van waanzin. De muzikanten die je zag optreden en er nu niet meer zijn. Zoals Townes Van Zandt, met wie je graag bevriend was geweest. Je had meermaals met hem kunnen praten, of naar de kroegen gaan, maar je was te schuchter. Misschien nog een geluk dat je niet samen met Townes hebt zitten drinken. Anders zou je de herinnering nog veel pijnlijker zijn. Je herinnert je de vele nachten in Antwerpse cafés, pratend met Renée, een mooie, lieve vrouw, die veel las. Nu is ze al lang dood. Ashes to ashes, dust to dust. Elke keer als je een glas Porto drinkt, denk je aan haar. En je ouders, je grootmoeder, je tantes en ooms. Ludwig, je schoonbroer, geveld door kanker. Zou Evan Dando nog leven? Een gevoelige man, met een hemelse stem en onvergetelijke melodieën. The outdoor type. Nee, toch niet. En Hope Sandoval? De droomvrouw, maar maar altijd in het donker. Waar is ze? Waarom laat ze niets meer van zich horen? Ja, jongen, nog maar eens aan verwarring ten prooi. Terwijl om je heen de menselijke werkelijkheid uiteen lijkt te spatten, zit je op je stoel en ben je in de ban van het blauw.

Maar elke dag omstreeks middernacht begin je aan je oefeningen: schaduwboksen, gewichten heffen, push ups. Je voelt je sterker worden. Jou zal de dood niet zo vlug te grazen nemen. Ja, sterkere spieren, vaster vlees. Maar wat doe je met de wereld, met de mensen, waar je niets meer van begrijpt? Met je stilte? Me je afzondering? Wat te doen? Wat in hemelsnaam te doen?

Op de achtergrond, nee, op voorgrond klinkt nu opeens Myriam Makeba’s stem, Pata Pata. Every friday and saturday night it’s pata pata time!

Foto: Martin Pulaski, zelfportret.

Commentaren

verhaal in de marge het is hier toch altijd een beetje thuiskomen. zeg, eind vorige maand stond ik met david olney te babbelen na afloop van een concert. is it true townes van zandt was your friend, vroeg ik. sure, antwoordde hij. alsof het allemaal maar normaal was. wat het eigenlijk wellicht ook gewoon wel was. townes is beginnen drinken omwille van een depressie door geheugenverlies door electroshocks tegen diabetes, wist je dat? hadden ze de man een beetje heuser behandeld, hij was nu bezig zijn vierentwintigste laat aan het opnemen. of zo. je weet dat niet. je kunt dat alleen maar hopen. een mens kan alleen maar hopen.

Gepost door: eilandman | 06-02-09

Reageren op dit commentaar

rechtzetting "plaat" aan het opnemen, moest dat natuurlijk zijn. en niet eind vorige maand, maar eind vorig jaar heb ik olney gezien. zoveel fouten, en ik zit gewoon aan de koffie voor het moment.

Gepost door: eilandman | 06-02-09

Reageren op dit commentaar

townes Ik dacht dat je een stuk(je) in je kraag had! Ja, ik ken de biografie van Townes van Zandt. Ik ben een grote fan, sinds de jaren '70. Ik heb zelfs zijn allereerste elpee op het Poppy label. Ik ben veel over hem te weten gekomen uit het boek 'To Live's To Fly' van John Kruth en van de uitstekende documentaire (ook op dvd) 'Be Here To Love Me' van Margaret Brown. Ik heb hem ook twee keer live gezien, een keer boven de Fallstaf, en nog een keer, kort voor zijn dood in de Belle Vue.

Peerke had het onlangs trouwens ook al over David Olney.

Gepost door: martin | 06-02-09

Reageren op dit commentaar

komma Na 'dood' moest een komma komen. Hij is niet gestorven in de Belle Vue, gelukkig maar.

Gepost door: martin | 06-02-09

Reageren op dit commentaar

Ja Om op je eerste vraag (en eigelijk de gehele eerste alinea) te antwoorden: Ja. Hoewel ik me nu al enkele maanden ongelooflijk goed voel, heb ik ook een 'leeg' gevoel. Ik schrijf niets meer, ik onderneem zelfs geen poging, want ik heb het gevoel dat ik inderdaad niets meer weet en dat niets nog helder is. Zeer vreemde ervaring is dat. Langs de ene kant dat goeie gevoel sinds jaren en tegelijk dat gevoel van chaos. Ik had over een tiental concerten moeten schrijven die ik zag, maar het kwam er maar niet van. Te druk bezig met de tijd in te halen, vrees ik. De tijd die ik de laatste jaren verspilde aan ziekte en kluizenaarschap. Het lijkt wel of ik de wereld herontdek.

Gepost door: RoenHetZwoen | 07-02-09

Reageren op dit commentaar

van zand gesproken Het zout op de pata pata! hoe deze tirade tegen de dood eindigt, kan het mooier? Mensen die naar iemand opkijken zijn doorgaans niet degenen die deze kennen. Bewondering staat kennis in de weg. Townes Van Zandt is weliswaar verzand in suiker maar wie haalt het nu in zijn hoofd om dat te behandelen met elektroshocks? een beetje insuline op tijd en stond volstond.

Gepost door: marc tiefenthal | 07-02-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.