15-01-09

GESTOLEN WOORDEN


zelfportret met boeken

Slaap steelt je woorden. Sneeuwvlokken die in de kamer neerdwarrelen, geluidloos als de uitgestorven echo van een op een zomeravond voorbijgevlogen zeemeeuw. Waarna geen vervolg volgt en geen eindwoord uitgesproken wordt. Geen dankwoord, geen woord van liefde. Alles blijft omhuld, gemaskerd, aan elk begrip onttrokken.

Het gedwarrel toen je sliep sloot het spraakvermogen af. Alle sleutels raakten zoek, zelfs met toverformules in gebarentaal raakte je niet binnen. De poorten van de hel, de hemel, het hele ondermaanse: dat waren toch woorden?

Je weet dat slaap een vorm van sterven is? Waar je de voorbije dag je zinnen op had gezet hebben anderen zich vliegensvlug toege-eigend. Zo gauw je een kleinood in je handen hebt komt iemand aangelopen en neemt het van je af. Dan is het beter te slapen dan zo zonder vrienden te zijn.

De zon schijnt door het raam naar binnen, op je witte lakens. Je verheft je stem om wat de voorbije nacht gebeurde. Niet luid, meer als bij een elegie en niet vurig, meer als voor een manke toespraak voor een derderangs commissie, waar iedereen sloten koffie drinkt maar ternauwernood luistert. Je gaat het gebouw uit, loopt door de straten tot aan een aardappelveld, het hoofd in een sneeuwstorm gewikkeld.


Foto: Martin Pulaski, zelfportret met boeken.

Commentaren

waar het is nog waar ook.

Gepost door: Evy | 17-01-09

Reageren op dit commentaar

pauze Ik zie slaap neit als een vorm van sterven, maar als een pauze in het bewustzijn. Het onderbewuste gaat gewoon verder, of wordt zelfs versterkt. Ik denk dat na de dood het bewustzijn uitgeschakeld is.
Of zoiets.

Gepost door: peerke | 17-01-09

Reageren op dit commentaar

Voor mij is het ontbijt dan ook het belangrijkste moment van de dag...zelfs als het 's middags valt.

Gepost door: Mie | 18-01-09

Reageren op dit commentaar

gras op onzen buik Ja, ik houd ook van het ontbijt. Maar als je gaat werken geniet je er toch minder van. Op vakantie vind ik het echt heerlijk. En soms op zaterdag of zondag. Ja, ja. Maar de avond kan ook heerlijk zijn.
En laten we een lekkere lunch niet vergeten, of een wandeling in het park in de late namiddag...

Peerke, ik bedoelde dat niet letterlijk, dat slapen dood is. Het is een vorm van dood zijn, het is er een 'voorafschaduwing' van. Misschien hebben we de slaap nodig om te wennen aan de dood. Maar het onbewuste gaat inderdaad zijn gang, het hart blijft kloppen, we leven door als we slapen. En als we dood zijn groeit er gras op onzen buik.

Gepost door: martin | 18-01-09

Reageren op dit commentaar

Akkoord, slapen is een vorm van sterven.
Maar leven is nog een grotere vorm van sterven.

Gepost door: Shake | 19-01-09

Reageren op dit commentaar

when i live i die Shake, dat doet me meteen denken aan Syd Barretts 'when i live i die'. Ik ben het volkomen met je eens.

Gepost door: martin | 19-01-09

Reageren op dit commentaar

sprekend Mooi en boeiend geschreven, ontroerend ook bij momenten.
Sprekende beelden in je taal...
en een leuke foto.
Ik heb ervan genoten.

Gepost door: inge | 25-01-09

Reageren op dit commentaar

leeslint dank je inge

Gepost door: martin | 25-01-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.