09-01-09

BLESS YOUR SWEET LITTLE SOUL


take me to the river

Lijsten zijn nooit volledig. Dat hoeft ook niet, omdat niets volledig is: het woord zegt het al, wat vol is tegelijk ledig. Maar als je nog maar een week geleden een overzicht hebt gemaakt van wat je als de beste langspeelplaten van het afgelopen jaar beschouwde en dan beseft dat je de allerbeste over het hoofd hebt gezien, ja, dan klopt er iets niet. Toegegeven, het heeft geen zin te streven naar het absolute, het volmaakte, het perfecte, de essentie – omdat dat gewoonweg... geen zin heeft. Die woorden zijn niet meer dan filosofische begrippen, die in de menselijke werkelijkheid weinig om het lijf hebben, tenzij voor volgelingen van Plato of gelovige zielen. Maar een banale opsomming van wat je mooi vond/vindt zou echt wel uitdrukking moeten geven aan je ervaring, je kennis, je inzicht, je smaak. Aan een combinatie van geheugen, geïnformeerd zijn, goede smaak en persoonlijke historie.

Ik vond het al zeer verdacht dat er bijna geen zwarte muziek in mijn lijsten was terug te vinden, terwijl ik toch bijzonder veel van soul, rhythm and blues, blues, gospel, reggae en jazz houd. Is het overigens al niet verdacht dat ik niet verslingerd ben aan rap, terwijl ik toch beweer een dichter te zijn? Ik heb een heel belangrijke vorm van populaire cultuur afgezworen – op basis van wat eigenlijk? Vooroordelen? Waarschijnlijk. Ik kan niet meteen een antwoord geven, ik moet er over nadenken.

Laat me echter tot de kern van de zaak komen: de beste muziek die in 2008 is verschenen staat over drie cd’s verspreid, die samen met een bijzonder informatief, boeiend en mooi boekje in een doosje zitten waarop als titel te lezen staat “Take Me To The River – A Southern Soul Story 1961-1977”. Het lidwoord ‘a’ is hier al te bescheiden: het is gewoonweg dé geschiedenis van de soulmuziek uit het Zuiden van de Verenigde Staten, een muziekgenre dat mijns inziens tot de belangrijkste kunstvormen van de 20ste eeuw behoort. Gedurende een korte periode in de geschiedenis was het de droom van Martin Luther King die tot leven kwam, zowel in de studio, op de podia van de grote steden, op de radio, en – vooral - op duizenden dansvloeren overal ter wereld.

Voor soulliefhebbers is het een grote troost te weten dat de soulmuziek niet is vergeten. Ook niet door blanke muzikanten, van the Rolling Stones, via Todd Rundgren, Southside Johnny, Bruce Springsteen en Boy George tot Axelle Red en Amy Winehouse. Bless your sweet little soul! En bedankt, Ace en Kent om al deze juwelen in een kistje te stoppen en in betere vorm dan ooit beschikbaar te maken voor een nieuw publiek.

Commentaren

soul kun je nooit genoeg hebben Ook al heb ik de acht-delige Atlantic Rhythm & Blues 1947 - 1974 boxset (op lp's en cd's), de zesdelige Beg, Scream & Shout, en nog wat kleinere complitaies in huis. Toch staat deze prachtset helemaal bovenaan mijn lijstje. Morgen ga ik op zoek.

Gepost door: Peerke | 09-01-09

Reageren op dit commentaar

ik kan enkel beamen wat jullie zeggen. de southern soul van stax en fame, etc, blijft iets waar ik naar blijf teruggrijpen. ik hoor ook graag motown, etc, maar die southern soul blijft toch een streepje voor hebben, om de sound, de aardsheid, de emotie, de seks, de groove, de levensvreugde, "the grit", de blues... niet te geloven dat zo veel mensen dit aan zich voorbij laten gaan

Gepost door: Guy | 10-01-09

Reageren op dit commentaar

Motown, Atlantic, Stax de kasten puilen er hier van uit. Maar ik zal niet aan de verleiding kunnen weerstaan ook deze uitgave aan te schaffen. Tijdloze muziek.

Gepost door: Shake | 10-01-09

Reageren op dit commentaar

Keiharde Soul Ach ja rap & hiphop... In de periode 1996-1999 was dat ook één van de dingen waar ik gek op was, maar ergens begin 2000 had ik er plots mijn buik van vol. Ik had één hiphopplaat te veel gehoord toen, vrees ik (volgens mij was het 'Tical 2000' van Method Man). Nochtans zijn er veel goeie hiphopplaten. Iedereen ("de lijstjes") zullen je wijzen op 'It takes a million of nations...' van Public Enemy, en terecht, maar zelf beluister ik nu nog jaarlijks éénmaal 'Paid in full' van Eric B & Rakim en 'Liquid swords' van Genius/GZA. Die platen zijn wat mij betreft de 2 enige overlevers, en zijn samen met slechts een paar anderen de enigen van tientallen hiphopplaten die ik gehouden heb. Beluister ze eens Martin; het is keiharde Soul, loeiharde Country, door merg & been snijdende Rhythm & Blues vermengd in één genre: Hiphop... maar talkin' about Southern Soul: misschien is 'Devil without a cause' van Kid Rock de ideale instapplaat, alvorens je aan die 2 hiphopmeesterwerken begint, en dat is géén grap...

Gepost door: RoenHetZwoen | 13-01-09

Reageren op dit commentaar

Ter vergelijking http://www.digg.be/articles.php?id=2589

Gepost door: Mie | 13-01-09

Reageren op dit commentaar

Mie, bedankt voor de link. Zo krik ik mijn zelfvertrouwen weer wat op. Zulke onzin heb ik in jaren al niet meer gelezen. Er staan meer bijvoeglijke naamwoorden (uit Humo gehaald) in die tekst, dan er schapen rondlopen in alle Ierse weiden tezamen. Goedbedoeld, of course. Maar als je zulke onzin leest, met zoveel overbodige woorden, heb je ongetwijfeld geen zin meer om ook nog naar de muziek te luisteren.

Roen, ik zal zeker luisteren. Het is zelfs mogelijk dat ik die cd's hier ergens heb liggen. Het kan bijna niet anders. Maar met jouw permissie, naar Kid Rock ga ik niet luisteren.

Alle andere vrienden: ook bedankt voor de reacties. Sweet soul music!

Gepost door: martin | 13-01-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.