26-12-08

ER IS GEEN TIJD OM TE DENKEN, ZEI HIJ


Voor Bob Dylan


Er is geen tijd om te denken, zei hij.

Terwijl jij wachtte op de trein van middernacht.

Je lachte niet, je ogen dronken van twijfel

En onuitgesproken stromen, dromen, woestheid.

Er is geen tijd om te denken, zei hij.

Brood bleef onaangebroken, wijn, water.

Wat viel te vieren, welke honger, welke dagen?

Toch had je – van iets onbestemds – de smaak.

Je had voor goed de smaak te pakken.

Wakker, duizelig van nabijheid en afstand.

Naderbij dan, nader bij het water, de rivier.

Bij de rivier een huis gebouwd, met bloemen

In de tuin en varens, verderop de schepen

Waarop matrozen dansen met hun schatjes.

Of ver weg in je vertrouwde kamers blijven?

Er is geen tijd om te denken, zei hij.

Gisteren, morgen, alles ligt overhoop

Als na een antiek huwelijk overal scherven.

Bloed druppelt op je tegels, bloed en wijn.

Er is geen tijd om te denken, zei hij.

Je bladert in oude boeken en betast beelden.

Zo weersta je het klagen van de uren

En de zelfbeheersing van de buren.

Je bent jezelf niet, je bent een ander.

Welk land is dit, welke stad, welke vrouw

In je armen? Als het donker is, weer thuis

In broeierige dromen, schittering en zweet.

Er is niets wat je niet weet, niets is er

onder de zon en de maan wat je weet.

Er is geen tijd om te denken, zong hij.

Commentaren

bloemen een huis bij het water met bloemen en varens en een uitzicht op schepen en matrozen.
maar ook het geblader door de oude boeken, de beelden.
een goed begin van de dag is dit, en ondertussen wordt het licht.

Gepost door: Evy | 27-12-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.