27-11-08

ALSOF HET AL LENTE IS

BLUESKY

Zal ik schrijven, ik zit opnieuw in een neerwaartse spiraal? Hoe kun je nog woorden vinden om je gedachten, je emoties, je gevoelens precies, adequaat en oorspronkelijk uit te drukken? Alle woorden lijken besmet, vervuild, vermolmd, ze ruiken naar mottenballen, naar muffe gordijnen. Geleidelijk aan, neen eerder bruusk, maakt opnieuw een leegte zich meester van je. Het is een echte leegte, geen metaforische, geen denkbeeldige. Een echte leegte, die niet alleen de woorden maar ook de beelden opzuigt, als een monster dat zijn eigen kinderen verslindt. Het is geen vallen, het is eerder een glijden, wegglijden naar een diepte waar zo goed als niemand je nog ziet.

Tijdens een moment van onoplettendheid ben je in een put afgedaald, net niet diep genoeg om je helemaal aan het zicht te onttrekken. Een deel van je hoofd, tot net onder je ogen, steekt nog boven de rand uit. Je kijkt je ogen uit: overal om je heen dwarrelen de kleuren van de herfst, mooiere vrouwen dan je je ooit had voorgesteld verdwijnen snel uit je gezichtsveld. Ze zijn niet onverschillig, ze zijn gehaast en hebben je niet gezien. Je geeft trouwens geen teken, je zingt geen lied, uit geen kreet. Je bent alleen, je hebt geen letters, geen muzieknoten bij de hand. Je handen zijn net zo leeg als je ziel, als je lichaam, wat op hetzelfde neerkomt, want de ziel en het lichaam zijn één. Je bezit nog enkele herinneringen, aan Italiaanse landschappen, aan een hotel in New York en the Flat Iron Building, aan een optreden van Mazzy Star. Je bezit nog enkele intieme herinneringen die je niet zomaar wenst prijs te geven. Zul je daar lang mee toekomen? Een overlevingspakket herinneringen en voor de rest leegte, diepe eenzaamheid, geen tranen, geen verdriet.

Je bent ervan overtuigd dat je opnieuw het pad omhoog zal nemen als de nodige woorden in jou de draad weer opnemen. Misschien neemt iemand je bij de hand en helpt je uit de duisternis naar het licht, misschien geeft zij je woorden van liefde om een werk mee te maken, een geschenk voor de schoonheid van de wereld. Want er is niet alleen maar oorlog en geweld, er is ook liefde. En als niemand je de hand reikt, ga je alleen naar boven. Ja, als het moet doe je het alleen. Geen mens zit jaren lang in een put. Je keert de stilte de rug toe en zoekt de stemmen op en viert een groot feest, het feest van de terugkeer. Alsof het al lente is.

Foto: Martin Pulaski, Het blauw van de hemel (Zuid-Portugal).

 

Commentaren

"reactie" Dit lezen en dan slik.
Slikken en dan een schok.

In een reflex grijpen naar een sigaret en ik vul een glas.
Dan beseffen, gewaarworden dat ik tril, beef, want plots komen de zinnebeelden snel als een trein boven drijven, en ik schrijf aan m'n lief, nee ik braak het als het ware uit, dat wat zich een week in me vasthield..En plots zie ik daar een balletje braaksel voor me liggen, ruw weliswaar, doch compleet in al zijn ingridiënten.
En ik zeg enkel ; bedankt Martin.
En inwendig glimlach ik.
Want ook ik weet ervan : de zon komt altijd opnieuw weer op!

Gepost door: Stonewood | 28-11-08

Reageren op dit commentaar

Zoals de tienerserie Buffy, the vampire slayer al zei:

Buffy: Does it ever get easy?
Giles: You mean life?
Buffy: Yeah. Does it get easy?
Giles: What do you want me to say?
Buffy: Lie to me.

Overleven, het is ook een kunst.

Gepost door: sezaar | 28-11-08

Reageren op dit commentaar

betovering Ms Stonewood, ik ben heel blij met je glimlach. Wat zat er in dat glas? In mijn glas zat kennelijk iets betoverends.

Sezaar, ik ben een echte overlevingskunstenaar, al heb ik (nog) geen diploma.

Gepost door: martin | 28-11-08

Reageren op dit commentaar

Ik deel een beetje jouw ervaring, martin. Alleen is het bij mij geen leegte, maar verdriet, veel verdriet...

Gepost door: Martine | 28-11-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.