11-10-08

IRIS MURDOCH


Witte keien op het kille strand
Schrijven de geur van de zee,
De golfslag van het vergeten woord.

Weerspiegelen ze niet in hun stilstand
De vlucht van meeuwen
Met hun veren grijs van de wolken?

In haar hoofd is niemand gebleven,
Mens, dier, noch ding roepen haar terug
Naar een verleden dat nooit heeft bestaan.

Commentaren

standpunt Is dat (g)een kwestie van standpunt?

[i]The notion that one will not survive a particular catastrophe is, in general terms, a comfort since it is equivalent to abolishing the catastrophe. [/i]
Iris dus

Gepost door: sodade | 11-10-08

Reageren op dit commentaar

zelfbeheersing Ja, dat denk ik wel. Een kwestie van standpunt, zoals alles wat je bekijkt en / of beoordeelt. Als door de lens van een camera. Maar dan wel een camera die wil (be)heersen.

De uitspraak die je aanhaalt vind ik enigszins kortzichtig, emotieloos bijna. Hoe zit het met degenen die de catastrophe overleven?

Gepost door: martin | 12-10-08

Reageren op dit commentaar

emotieloos Ik veronderstel dat Iris, toen ze dit zei, niet direct zichzelf voor ogen had, maar dàt ze het zei en dat haar dit overkwam, zou het 'opheffen' van die catastrofe toch iets anders kunnen doen bekijken.

En ja, dit mag dan écht emotieloos heten: wat met de overlevers?
Die overleven!

Een overlever, zullen we maar zeggen.

Gepost door: sodade | 12-10-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.