06-10-08

STEPHEN STILLS IN BRUSSEL




Ongeduldig wacht ik op het optreden vanavond in de AB van een van mijn jeugdhelden, Stephen Stills. De man is een monument, maar een monument waar vaak achteloos aan voorbij wordt gelopen. Het is waar dat Stills minder tot de verbeelding spreekt dan zijn compaan / rivaal Neil Young. Hij heeft evenmin meesterwerken gemaakt als 'Everybody Knows This Is Nowhere', 'After the Goldrush' en 'Comes A Time'. Maar ten tijde van Buffalo Springfield schreef hij wellicht de meer gedenkwaardige songs, waaronder de hit 'For What It's Worth', 'Rock & Roll Woman', 'Everydays', 'Bluebird', 'Hung Upside Down', 'Special Care' en een van mijn uitveroren Buffalo Springfield-nummers, 'Four Days Gone' (met die typische Stephen Stills gitaarsound). Ik ben ook zeer verslingerd aan mijn exemplaar van Super Session, waarop niet alleen Mike Bloomfield (kant 1) maar ook Stephen Stills huiveringwekkend gitaar speelt (kant 2, vooral op Donovan's 'Season Of the Witch'). De eerste elpee van Crosby, Stills & Nash was grotendeels het werk van Stills. De mooiste track op 'Déjà Vu', 'Helpless', is van Neil Young, maar Stills' '4+20' is bijna net zo mooi. Daarnaast zijn er de eerste twee sublieme solo-elpees van Stephen Stills op het Atlantic label, waarvan vooral de eerste een meesterwerk mag worden genoemd. De eerste Manassas-dubbelelpee, waar Stills gezelschap kreeg van onder meer Chris Hillman draai ik nog heel regelmatig. Voor mij is het een soort tijdscapsule: in elke song van die plaat zitten een onbekend aantal herinneringen. Mijn favoriete Stephen Stills-nummers zijn Sit Yourself Down (met de regels: "When I get restless / what can I do?") en het romantische 'To A Flame' (met Ringo op drums).

Het is onbegonnen werk mijn bewondering voor Stephen Stills goed te verwoorden, en al evenmin kan ik u laten voelen wat ik nu voel en nog voelen zal in afwachting van het moment dat de man op het podium van de AB verschijnt. In zulke gevallen schieten woorden te kort.



De clip boven dit artikel is een stukje live-concert van Manassas, de clip onderaan is Stephen Stills solo live met het nummer Treetop Flyer. Tot straks!

Commentaren

ik moet bekennen dat ik niet echt een fan ben van Buffalo Springfield (noch van The Byrds, eigenlijk), waarvoor excuses, maar Super Session vind ik wel geweldige momenten hebben, ook vooral door de bijdragen van Michael Bloomfield, een van de grootste blues/rock-gitaristen ooit (en onterecht door velen vergeten); dat gezegd zijnde ga ik die latere dingen zeker eens proberen op te snorren.

belangrijker: hoe was het optreden?

Gepost door: Guy | 07-10-08

Reageren op dit commentaar

stephen stills Heel in het kort vond ik het eerste, akoestische gedeelte adembenemend. Elk song raakte diep. Sommige mensen maakten er opmerkingen over dat hij sommige hoge noten niet kon zingen (onder meer in Suite: Judy Blue Eyes). Maar maakt dat uit? De besten zingen 'slecht', denk maar aan Tom Waits, Bob Dylan, Neil Young en Lucinda Williams. Overigens bracht Stills een hemelse versie van Dylans Girl From The North Country. Na de pauze kwam het elektrisch 'geweld'. Stills wilde soms teveel een gitaarvirtuoos zijn, een Jimi Hendrix, en dat is hij niet echt. Ik houd het meest van zijn kortere, eenvoudige popmelodieën. Uiteraard kan hij de blues spelen, maar dat is niet echt origineel. De tweede helft was dus een beetje Four Way Street, maar dan zonder tegenspeler Neil Young.

Voor mij was het desondanks een legendarisch concert.

Gepost door: martin | 07-10-08

Reageren op dit commentaar

stephen stills ab Heb een erg dubbel gevoel bij het concert van gisteren : acoustisch vond ik het soms erg goed, hoewel hij soms slordig gitaar speelde en niet al te best zong, maar electrisch vond ik het maar erg matig. Heel jammer voor een man die in 2 van mijn all time favorite bands heeft gespeeld (Buffalo Springfield en CSNY). Zelfs een grote klassieker als 'For what is is worth' deed me gisteren eigenlijk niets. En ik denk dat de Belgische bluesbands die de blues veel beter en vooral subtieler spelen dan Stills niet op één hand te tellen zijn. Wel mooi vond ik het eerste nummer van de electrische set, 'Love the one you're wih' net als het nummer van Tom Petty's Mudcrutch.

En wat hij in het eerste deel met een mooie 'Girl from the North Country' aanving, was ook niet om naar huis over te schrijven, de dag ervoor heb ik Jimmy Lafave gezien in Weert die de songs van Dylan veel en veel mooier, geïnspireerder en subtieler behandelde. Wel mooi waren ook weer het eerste nummer 'Helplessly hoping' en ook het tweede nummer, waarvan ik nu de titel vergeten ben…

En ook jammer dat het geniale 'Long may you run' niet gespeeld werd, maar ja, dat zal wel zijn omdat het een song is van de toch veel genialere kompaan Neil Young uit de Stills-Young Band. Ik denk dat ik straks nog maar eens een mooi plaatje van Manassas of Buffalo Springfield ga opzetten.

De reacties na het concert waren heel uiteenlopend. Sommigen vonden het gitaarspel van Stills om duimen en vingers bij af te likken, anderen (zoals ik) vonden dat het tweede del van de set soms te veel neigde naar ordinaire bluesrock, die je in het weekend in veel kroegen overal ten lande kan aanhoren. Niets tegen bluesrock, integendeel, maar de dingen zijn zoals ze zijn.

Gepost door: Marc | 07-10-08

Reageren op dit commentaar

Deze wijn behoeft geen krans Yes, Martin !En gelijk heb je !

Gepost door: Mie | 07-10-08

Reageren op dit commentaar

Zonder woorden Martin

Je hoeft het niet te beschrijven.
Als fan voel ik het zo wel.
En zijn muziek heeft wellicht geen woorden nodig...

Gepost door: inge | 07-10-08

Reageren op dit commentaar

Dankje voor de tip, zeer mooi. Ga hem verder youtuuben!

Gepost door: Maarten | 07-10-08

Reageren op dit commentaar

long may you run Marc, jammer dat ik je niet heb gezien, anders hadden we flink wat kunnen discussiëren. Ik zal dit concert niet vergeten, ook al was het niet perfect. Ik vond het gitaarspel, vooral in de eerste helft, kristalhelder en vooral zeer expressief. Een kennis van me, vond echter dat Stills bijzonder slecht speelde. Zelfs ik kan het beter, zei hij. Waarom gaat hij dan niet op dat podium staan, en schrijft hij niet al die onvergetelijke songs?
Anderen vonden dat Stills enkele keren 'vals' song. Dat zijn dezelfde mensen die van Bob Dylan, Tom Waits, Lucinda Williams, en niet te vergeten Bonnie "Prince" Billie houden. Als Stills veertig jaar jonger zou zijn geweest zou dit (eerste helft) als een prima americana concert worden bejubeld.
Het tweede, elektrische gedeelte, vond ik zelf te clichématig blues. Het is duidelijk dat Stills een uitstekende bluesgitarist en -zanger is. Maar hij hoeft dat geen uur lang te bewijzen.
Wat 'For What It's Worth' betreft: ten eerste denk ik dat Stills erg moe was, en ten tweede was het een originele versie. Stel je voor dat hij het geluid van Buffalo Springfield zou nabootsen. Dat zou pas dom zijn. Je verwacht van Dylan toch ook niet dat hij, zeg maar, Tangled Up In Blue naspeelt zoals op Blood On The Tracks.
Toch bedankt voor je uitgebreide reactie. (Ik geloof niet dat een doordeweekse Belgische bluesband beter blues speelt dan Stills. Evenmin geloof ik dat Jimmy Lafave een meer doorleefde versie van Girl From The North Country kon zingen/spelen.)

Mie, Inge en Maarten, bedankt voor je vriendelijke commentaren.

Gepost door: martin | 08-10-08

Reageren op dit commentaar

byrds / super session Guy, als je niet van The Byrds houdt, mis je echt heel veel in je leven. Alleen al qua diversiteit is het een unieke band. Ze hebben ongeveer elke stijl gespeeld die toen denkbaar en mogelijk was. Buffalo Springfield was minder goed, maar ze hebben wel een tiental blijvende songs opgenomen.
Wat Super Session betreft vind ik beide kanten mooi, de eerste met Michael Bloomfield, de tweede met Stephen Stills. Er staat onder meer een bijzonder geslaagde versie op van It takes a lot to laugh, it takes a train to cry.

Gepost door: martin | 08-10-08

Reageren op dit commentaar

Jongens, Lees De Morgen vandaag!

Gepost door: Mie | 08-10-08

Reageren op dit commentaar

long may you run 2 Martin,
ben zelf ook een hele grote fan van Stills, zowel van zijn solowerk, als van zijn werk met CSNY, Buffalo Springfield, The Stills-Young Band, enManassas.
Mischien was mijn eerste reactie op het concert een beetje overtrokken, het eerste acoustische gedeelte was wel degelijk inderdaad zeer goed. Ik heb een drietal filmpjes van dit deel gemaakt en zal ik deze avond op YouTube zetten. Wat betreft het electrische gedeelte, I rest my case, dit was niet groots maar eerder gewoon. Ik deel je mening dat een artiest zeker niet de versies van de lp zou moeten naspelen, integendeel, ik vind het juist leuk wanneer er nieuwe, boeiende versies van songs worden gebracht. Bijvoorbeeld Bob Dylan, zoals jij ook zeker weet, vindt zijn songs regelmatig opnieuw uit tijdens concerten en brengt soms live geweldige, legendarische versies die soms ten zeerste afwijken van de plaatversies. En gelukkig maar... dit zorgt voor een ongebreidelde, creatieve benadering van zijn zo welbekende songs die een deel van ons collectieve geheugen en cultureel erfgoed zijn geworden. De versie van 'For what is worth' van maandag kon me echter niet overtuigen, ondanks dat ik deze song adoreer. Het is namelijk niet minder dan een monument, van een van mijn all time favorite bands.
De vergelijking met belgische bluesbands was als boutade bedoeld. Natuurlijk is Stills een grandioos gitarist, alleen kon het tweede deel mij veel minder bekoren, net als jou trouwens.

Mie,
wat de recensie van in de Morgen betreft, fijn dat de recensent zo positief was over een rockartiest die ik ten zeerste waardeer, alleen deel ik in dit specifieke geval niet helemaal zijn mening. Ik kan je wel zeggen dat ik soms met afgrijzen de revieuws van concerten lees in de Morgen, bijvoorbeeld in het geval van het concert van Emmylou Harris vorige week, een steengoed concert dat door B.S. werd afgedaan als een matige bedoening.... Hoe ver kan je de bal misslaan ? Uiteraard blijft het een subjectieve mening, maar dat vond ik toch wel gortig. En dit is geen uitzondering, ik ben het dikwils niet eens met hun recensies, en ik verdenk deze recensenten soms van een beetje snobisme, als het niet vernieuwend genoeg is of niet genoeg "anders", dan wordt een concert dikwijls neergehaald. Gewoon zeer goed, zeer degelijk, met veel passie een heleboel zeer goed songs zingen en spelen, zoals in het geval van Emmylou, is blijkbaar voor de heren recensenten niet goed genoeg. Een dikke korrel zout is nodig bij het lezen van concertreviews soms. En nog iets wat me dwarszat dit jaar : een van dé legenden van de country, Willie Nelson, komt voor het eerst sinds mensenheugenis nog eens naar België, en De Morgen vindt het niet de moeite waard om er maar een letter aan te wijden. Mbt Coldplay of zo daarentegen, alles wat die groep uitvreet wordt tot in den treure toe over pagina's uitgesmeerd. Maar ja, alles voor de commerce zeker...

Gepost door: Marc | 08-10-08

Reageren op dit commentaar

Jammer dat ik er niet bij was, anders had ik hier mee een boompje kunnen opzetten :-)

Zullen we anders allemaal afspreken om eens allemaal naar hetzelfde concert te gaan, mannen? Op 31/10 speelt ESP in Toogenblik! Een soort van 'supergroep' met 2 leden van The Whipsaws (de S van Stagger en de P van Phillips), maar vooral met TIM EASTON; een lichtjes fantastische singer songwriter wiens laatste 2 platen ik beter en urgenter vind dan de laatste 2 nochtans ook niet misselijke Dylanplaten...
Dju, dat zou eens plezant zijn... vooral voor het bos dat we nadien zouden opzetten :-) Wat denkt ge mannen? deal? tot 31/10 in Toogenblik?

Gepost door: RoenHetZwoen | 08-10-08

Reageren op dit commentaar

wie leest nog recensies? Ik lees De Morgen al lang niet meer. Soms iets op de website. Ik lees geen enkele krant meer. Luister wel alle dagen naar het nieuws en kijk af en toe naar terzake, om toch niet helemaal wereldvreemd te worden.
Nu vind ik niet dat een artiest altijd moet opgehemeld omdat hij / zij de reputatie heeft legendarisch te zijn. Maar als je iets wat goed IS niet goed vindt, waarom zwijg je er dan niet over (ik heb het over recensenten, hé mensen)? Of om het met Bob Dylan te zeggen: If you don't bring good news, then don't bring any.
Maar het zou wel eens kunnen dat het concert van Emmylou iets minder goed was daar in zaal Henri Leboeuf. Het is gewoon geen zaal voor haar. Maar misschien ben ik alleen maar jaloers omdat ik zelf niet ben geweest!

Dat de recensenten Willie Nelson links laten liggen wijst op hun domheid. Ze beseffen niet dat de man een even grote legende is als Johnny Cash en Roy Orbison. Misschien moet hij maar eens platen gaan maken met Rick Rubin en wat minder shit roken, dan wordt hij wel een genie. Vooral als hij dan ook nog een pijnlijke dood sterft. Nee, ik mag niet cynisch worden... Er wordt vooral niet over geschreven omdat, zoals je zelf zegt, de krant moet verkopen. Wie in 'Vlaanderen' is geïnteresseerd ïn Ole Willie? Drie man en een paardenkop.
Ik denk ook dat de recensent van DM Coldplay adoreert alsof hij nog een teenager is (de recensent, bedoel ik). Ga met zo'n mannen naar de rock & roll.

Roen ik kan niet mee, omdat ik die avond mijn radioprogramma moet voorbereiden. Zaterdag zend ik uit en zondag vertrek ik op vakantie naar Portugal. Ik vind het heel erg jammer, dat kun je je wel voorstellen. Maar een volgende keer heel graag.

Gepost door: martin | 08-10-08

Reageren op dit commentaar

Eigenlijk... Eigenlijk zijn we het, over de grond van de zaak,eens ? Ik denk er eigenlijk ook zo over. Een boom opzetten doen we, eigenlijk ! En eigenlijk is dat plezant....Martin, wat moet gij daar eigenlijk in Portugal?

Gepost door: Mie | 08-10-08

Reageren op dit commentaar

Tim Easton Dat zie ik wel zitten, Roen, 31/10 in Toogenblik. Heb van Tim Easton de mooie plaat 'Break your mother's heart' uit 2003, en die is inderdaad bepaald niet misselijk... ;-)

Gepost door: Marc | 08-10-08

Reageren op dit commentaar

The Byrds vs. ik Martin! Even voor de duidelijkheid (want nuancering is sowieso al vaak genoeg zoek op het net): ik heb niets tegen The Byrds, ik vind hen niet slecht of amper de moeite. Integendeel: ik vind het een goeie, waardevolle band, die een cruciale rol heeft gespeeld in de ontwikkeling van de (folk-)rock, de psychedelische muziek en de rootsmuziek, maar hun albums liggen me minder dan die van, pakweg, The Beatles en The Kinks. Van hun 60s albums vind ik Sweetheart Of The Rodeo de beste. De andere platen kan ik ook pruimen (en zeker Fifth Dimension, omdat daarop een van m'n favoriete 60s songs - "Eight Miles High" - terug te vinden is), maar die vind ik doorgaans wat onevenwichtig. En dit is waarschijnlijk een dolk in je hart: The Notorious Byrd Brothers ligt me het minst van hun klassiekers. Misschien omdat ik te jong ben om het meegemaakt te hebben, misschien omdat ik niet zo hou van die psychedelische experimenten (net zoals ik ook "No Other" van Gene Clark nooit wist te vatten), of gewoonweg omdat het me niet ligt. Ongetwijfeld een immense verzameling van talent en één van de katalysatoren van de 60s muziek, maar voor mij hebben ze geen plaat gemaakt die me iets DOET zoals Revolver, Face To Face, Unhalfbricking, Highway 61 Revisited, Beggars Banquet, Green River en East-West (om er maar een paar titels op te plakken) dat wel doen.

En, mocht je ze nog niet gelezen hebben (wat ik betwijfel), dan kan ik van harte de boeken van Richie Unterberger (allmusic.com, e.a.) over de folkrockrevolutie aanraden: Eight Miles High én Turn! Turn! Turn!

g.

Gepost door: Guy | 09-10-08

Reageren op dit commentaar

goede smaak Guy, nu noem je daar een aantal titels! Eigenlijk zijn die elpees allemaal even goed. Ik houd ook van Sweetheart of the Rodeo, maar ik vind ze minder een bijna volmaakt geheel dan Notorious. Ik wil je desondanks geruststellen dat je geen 'dolk in mijn hart' steekt, door aan die elpee niet dezelfde waarde toe te kennen als ik. Mijn verheerlijking van The Notorious Byrd Brothers is zeer ideosyncratisch, hoewel er nog wel een aantal dwazen zullen rondlopen die er even gek op zijn als ik. Ik vind de plaat vooral mooi vanwege het pastorale, ook al zitten er weerhaken in. Het psychedelische element overheerst gelukkig niet.

No Other vind ik een vreselijk overroepen elpee, een van de weinige minder goede dingen die Gene Clark ooit heeft opgenomen. De lofuitingen voor No Other komen uit Groot-Brittannië overgewaaid, een land dat verlekkerd is op pathos en bombast.

Guy, laten we bescheiden blijven, en gewoon toegeven dat we allebei een voortreffelijke (muzikale) smaak hebben.

Gepost door: martin | 09-10-08

Reageren op dit commentaar

daar kan ik me bij neerleggen! :)

Gepost door: Guy | 09-10-08

Reageren op dit commentaar

Auw! Aauw Martin! Dolk in mijn hart nu! 'No other' vind ik de beste plaat van Gene Clark! Sorry, ik kan er ook niks aan doen :-)
Bon, die plaat verzuipt haast in de opgezwollen pathos, maar voor mij verklankt en vat ze perfect de sfeer van de jaren '70 zoals ik mij die herinner.

Gepost door: RoenHetZwoen | 09-10-08

Reageren op dit commentaar

zalf Ja, Roen, wat nu gedaan? Ik mag niet eens wapens hanteren want ik ben gewetensbezwaarde. Je mag je echter gelukkig prijzen: heel veel muziekliefhebbers vinden No Other uitstekend. Aangezien het een elpee van Gene Clark is, vind ik ze ook goed (de man was alleen maar tot kwaliteit in staat) maar overroepen. Ik houd gewoonweg niet van de sound en productie en vind de teksten ook erg vreemd. De plaat die White Light wordt genoemd vind ik veel mooier, en het meest houd ik van Roadmaster. Nee, het meest houd ik van The Fantastic Expedition Of Dillard & Clark.
Zo kunnen we nog een tijdje doorgaan!

Gepost door: martin | 09-10-08

Reageren op dit commentaar

Firebyrd Vind je 'Firebyrd' ook een goeie Clark plaat Martin? Nuja, misschien bevat die ook wel de hoge Clark kwaliteit, en laat ik me gewoon te veel afleiden door de holle 80s sound ervan.

Gepost door: RoenHetZwoen | 09-10-08

Reageren op dit commentaar

Firebyrd II Die plaat heb ik nooit gehoord. Het schijnt dat het om minder goed werk gaat?

Gepost door: martin | 09-10-08

Reageren op dit commentaar

Portugal Martin,
Zelf ben ik dit jaar in Lissabon geweest en ik vond het onvergetelijk. Ik was totaal verbouwereerd en onder de indruk van de pracht van deze stad, van de Taag, van de vriendelijkheid en eenvoud van de Portugezen, van de lekkere wijn... Ik heb er ook een eeuwigdurende liefde voor de fado opgedaan, een van de meest authentieke en prachtige vormen van muziek van ons continent.
Volgende boeken waren voor mij een zeer interessante leidraad en beveel ik je van harte aan, moest je ze nog niet kennen : 'Tranen van de Taag' van Dirk Lambrechts en '30 jaar verslaafd aan Lissabon' van Paul Van Nevel. Zeer mooie en ontroerende beschrijvingen van de fadokroegen, de charmes van de oude stadswijken, de invloed van de revolutie en het portugese leven...

Gepost door: Marc | 09-10-08

Reageren op dit commentaar

lissabon Marc, bedankt voor de tips. We zullen wel maar enkele dagen in Lissabon zijn (vorig jaar twee weken), en reizen dan door naar het Zuiden, om er te lezen en te luieren en te wandelen.

Gepost door: martin | 10-10-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.