30-09-08

FACEBOOK EN HET VRIENDSDSCHAPSVERZOEK VAN EEN CONSERVATIEVE AMERIKAAN


Dit is een waar verhaal.

Ik krijg al wel eens een vriendschapsverzoek op facebook. Soms zijn dat eenzame mensen zoals ik, of erger. Dat zijn bijna altijd individuen die ten minste gedeeltelijk dezelfde muzikale, cinematische en literaire voorkeuren hebben als ik: Paul Auster, Fernando Pessoa, Borges, Murakami, Townes Van Zandt, Bob Dylan, Hope Sandoval, Bunuel, Jean Vigo... Mijn lijst is bekend. Vaak echter zijn deze vriendschapsverzoekers rare snuiters waarvan ik me niet kan voorstellen waarom ze mij selecteren uit meer dan een miljoen facebookgebruikers, ik die beroemd noch bekend ben, zeker niet in Burkina Faso of Bangladesh. Ik noem de eerste twee landen die in mijn hoofd opkomen. Het is niet zo dat ik andere landen wil discrimineren.

Vandaag had ik een vriendschapsverzoek van een New Yorker. Ik ging eens kijken op zijn facebook. Ik las dat hij ondermeer graag wandelt, 8 mijl per dag, dat hij van’ 42 Absolute SUMMER Classic Tracks’ houdt, van Anne Murray, van Britney Spears, van Bob Dylan, van Enrique Iglesias en van The Yitzchak Helevi Band. Ik kies hier toevallig ook maar enkele namen uit wellicht duizenden. De New Yorker heeft een voorkeur voor alle stijlen, maten en gewichten. Veel lezen doet hij niet. Hij noemt een viertal titels, waaronder ‘Billy Joel: The Life and Times of an Angry Young Man’ van Hank Bordowitz. Zijn functie is Operations Manager. Ik heb er geen flauw benul van wat dat mag wezen. Dan volgt een opsomming van zijn bekwaamheden, waaronder ‘succesfull leadership abilities’, en allerlei dingen die me aan de rand van een zenuwinzinking brengen.

Vervolgens ontdek ik dat hij een conservatief is en voorstander van de doodstraf. Ik stuur hem een bericht waarin ik een aantal vragen stel: vind je dat de regering-Bush Jr. op acht jaar tijd iets goeds heeft gedaan, vind je dat de oorlog in Irak een goede zaak is, denk je dat McCain een goede president zal zijn. Ik vermeld meteen ook dat ik links en progressief ben. Hij beantwoordt mijn concrete vragen niet, maar vindt dat mensen die van verschillende sportclubs houden toch met elkaar bevriend kunnen zijn. Sportclubs! Ik antwoord dat wereldpolitiek geen sport is. Bush jr. en zijn trawanten hebben duizenden burgers in Irak en elders laten vermoorden. Ze hebben de Amerikaanse economie ontwricht en het welzijn van honderden duizenden Amerikanen in het gedrang gebracht. Ze hebben alleen maar aan hun eigen macht, aan hun eigen belangen gedacht. Ze hebben gefolterd en mensen van hun vrijheid beroofd.

De New Yorker stuurt me daarop een clipje en vraagt of ik dat toch even wil bekijken. Het betreft een Amerikaanse soldaat die een les opzegt: hoe goed president Bush zijn werk doet, hoeveel beter het nu gaat in Irak, blah, blah, blah. Hij heeft het vooral over vrijheid en de prijs die daarvoor moet worden betaald.

Ik schrijf een nieuw bericht waarin ik zeg dat de soldaat een lesje opzegt, wat overduidelijk is. Dat de regering-Bush terreur heeft gezaaid in plaats van vrijheid te brengen. Dat zij de vrijheid van haar eigen bevolking heeft uitgehold, dat zij heeft gelogen, bedrogen en gefolterd, dat zij cynisme, brutaliteit en wreedheid in de politiek heeft ingevoerd.

De New Yorker antwoordt me dat een aantal van mijn argumenten wellicht juist zijn. Hij stemt niet altijd republikeins, zegt hij. Als Hillary presidentskandidate zou zijn, zou ik voor haar stemmen, zij beschikt over staatsmanschap, zegt hij. Maar McCain is een veel betere kandidaat voor het presidentschap dan Barack Obama, voegt hij er nog aan toe, in navolging van de ‘soldaat’ in het clipje, dat ik hieronder met schroom en afgrijzen inlas. Wees gewaarschuwd: je hebt nog nooit zo slecht zien acteren en nog nooit zulke pertinente leugens horen vertellen.



Twee vragen: kan ik met deze New Yorker ‘bevriend’ zijn, ook al is het maar op facebook? Vrees je ook niet dat McCain de volgende president van de Verenigde Staten wordt? Wellicht zijn het retorische vragen.

Deze clip is een illustratie voor de leugens van het militarisme en het globaal kapitalisme van de neo-conservatieven. Lang blijft het hier niet staan. Enjoy!

Commentaren

Goede vragen, Martin. 1) Vriendschap is iets raar en niets is onmogelijk dus 'ja' als we in wonderen willen blijven geloven.
2) Volmondig 'ja' en dat zou ons terug naar de prehistorie katapulteren (ergens ten tijde van de dino's vermoed ik).

Gepost door: Shake | 01-10-08

Reageren op dit commentaar

Het blijven cowboys Met een New Yorker bevriend ?
Als je wat missionaris-overtuigingskracht hebt, kun je misschien ééntje ompraten, maar 'bevriend'...?

Gepost door: Mie | 01-10-08

Reageren op dit commentaar

zand ik zie ginds alleen maar massa's uitgestrooid zand, al geruime tijd.
en er zijn hoe langer hoe meer extra tonnen zand, met vrachtwagens en ganse colonnes tegelijk.

Gepost door: Evy | 01-10-08

Reageren op dit commentaar

1) Ach waarom niet. Ik was ook benieuwd naar dat Facebook gedoe. Het is een lege doos.

2) Ik vrees het ook ja. Maar zullen we nog hoeven te vrezen? Maakt het allemaal nog wat uit? Amerika is tenslotte toch failliet. Ze komen, de Russen! Én de Chinezen!

Gepost door: RoenHetZwoen | 01-10-08

Reageren op dit commentaar

1. neen, het beeld van vriendschap dat door sites en gemeenschappen als myspace en facebook aan de man gebracht wordt is eigenlijk te ridicuul voor woorden. ik maakte ook ooit een profiel aan, omdat ik erover had horen spreken, uit nieuwsgierigheid, omdat m'n vriendin zo contact onderhield met mensen die ze kende van haar studies in het buitenland. aangezien ik er niets mee aanving had ik de account snel gedesactiveerd. meer dan een jaar later krijg ik plots verzoeken om me terug te activeren, omdat heel wat mensen toch de resten van m'n profiel terug hadden gevonden en een friend request stuurden. facebook beleeft duidelijk gouden tijden en jan en allemaan heeft zich anagemeld. ik heb m'n account terug geactiveerd, een beslissing die ik een week later al betreurde. net als myspace is die applicatie immers een uit de hand gelopen promomachine en een vergaarbak voor allerhande lolligheden die me niet aangaan en waarvoor ik geen tijd heb. organisaties/promotoren/concertzalen zien het als de zoveelste manieren om reclame te maken, volk zit er de hele dag wat te rotzooien met debiele spelletjes, bevragingen , quizjes en uitdagingen, en dat allemaal om de tijd te doden. of weet ik veel waarom; ik werd alleszins al nerveus als ik aan die dingen dacht. vandaar dat ik me voorgenomen heb om me stelselmatig te ontdoen van al die ballast. als ik wil mewerken aan een website of wil bijdragen aan een forum, dan kies ik daar zelf voor. als ik wil bloggen, dan doe ik dat als ik tijd en zin en inspiratie heb. al de rest is overbodig en zorgt er voor dat ik tijd die ik beter had besteed aan boeken, film, aandachtig muziek beluisteren, of andere waardevolle dingen, te veel naar het achterplan verwijs. ik ben niet langer van plan om tijd te verknoeien. met rust gelaten worden, ten allen tijde, of toch minstens buiten je werkuren, dat is waar ik naar streef. maar euhm, om terug te komen op de vraag: sommige mensen werven vriendjes alsof het een dartsspel is. en zelfs als je dan al iemand zou vinden met gelijkaardige interesses, dan nog lijkt facebook me niet het soort plaats waar je communicatie met iemand kan opbouwen. ten slotte: extreem-rechtsen komen bij mij niet voorbij de drempel, dus een neo-conservatieve pummel mag er op rekenen dat z'n request rechtstreeks op de "delete"-aanpak mag rekenen ;)
2. ik vrees ervoor. al heb ik meer schrik van Palin dan van McCain


(sorry voor het gelul)

Gepost door: Guy | 01-10-08

Reageren op dit commentaar

ah ja, en ook: veel mensen halen altijd aan dat facebook zo geniaal is omdat het je in staat stelt terug contacten te onderhouden (nu ja) met oude bekenden. laat dat nu iets zijn wat ik niet wil. ok, het kan misschien wel handig zijn om een enkele persoon terug te vinden die je helaas uit het oog verloren bent, maar een mensenleven evolueert, bekommernissen en interesses soms ook. net als wereldbeelden. ik ben niet meer de mens die ik 15 jaar geleden was (en maar goed ook), en heb dan ook totaal geen nostalgische reflex die me doelbewust op zoek doet gaan naar oude bekenden. het woord alleen al zegt alles, 'bekenden'. het woord 'vriend' wordt veel te snel bovengehaald

(sorry #2)

Gepost door: Guy | 01-10-08

Reageren op dit commentaar

clear and distinct ideas Guy, vriendelijk bedankt voor je heel concreet antwoord. Eigenlijk denk ik er helemaal hetzelfde over. Maar het is een verslaving. En ik denk altijd nog dat ik via die weg boeiende mensen kan ontmoeten. Illusie die ik nodig heb, geïsoleerd als ik me voel. Ik zeg wel: voel.
Nee, natuurlijk wordt die kerel mijn vriend niet.
Wat je schrijft is het tegendeel van gelul.

Roen, ik ben niet bang voor de Chinezen en ook niet voor de Russen. Ik ben bang voor een nieuw zeer brutaal kapitalisme.

Uit alle reacties blijkt de vrees voor McCain en Paling. En kennelijk ook voor zand.

Gepost door: martin | 01-10-08

Reageren op dit commentaar

verspilling Guy verwoordt het perfect. Ik heb nu al 2 dagen verspild door die facebook.

Gepost door: RoenHetZwoen | 02-10-08

Reageren op dit commentaar

verslaving Roen, ik ben het met Guy en met jou eens. Ik schreef het hieronder al: het is een verslaving. Zoals gokken een verslaving is. Maar er zijn enkele positieve kanten aan, wat mij betreft. Ik krijg veel informatie en ik leer enkele mensen kennen en ik vind oude vrienden en kennissen terug (en soms zelfs hun kinderen).
Maar het boeken- en platengedoe is enorm tijdrovend, en daar raken wij het snelst aan verslaafd denk ik.

Gepost door: martin | 02-10-08

Reageren op dit commentaar

zand gooien ze dat zand met opzet, denk je? en komt het ook in hun eigen ogen terecht? en zien ze dan nog meer niet meer?
ik wou dit gisteren vragen maar vergat het. 'En wat met mijn ogen?' denk ik nu.

Gepost door: Evy | 03-10-08

Reageren op dit commentaar

zand, zout en zeep het is wellicht de woestijnwind van de werkelijkheid die het zand doet opwaaien. en 's avonds komt zijn vertegenwoordiger veel te vroeg aankloppen.
zout is dan weer een heel andere zaak. en dan hebben we het nog niet over zeep.

Er zijn illusies die je nodig hebt om te kunnen leven. Zie Nietzsche en Freud (waar ik me niet achter wil verbergen). Niet dat ik de illusie koester dat het beeld (van zand, zout, zeep) de werkelijkheid representeert. (Wim Wenders heeft mij een heel ander Amerika van de verbeelding getoond dan dat van mij. Veel zand, maar ook veel solitude.)

Gepost door: martin | 03-10-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.