26-08-08

DE SEHNSUCHT VAN HERBERT PFOSTL


Wankelend maar zelfverzekerd

In een van die kleine kano’s van je ziel

Oker en grijs bewaard in terpentijn

Raak je me in mijn zijn met je sehnsucht.

Je aarde waar snelle tijd niet gedijt

Heb je gemaakt van wat je kunt voelen

En zien. De pony’s van de dood

Roepen kristallen levens op en morsen troost.

Je wereld is een offerblok, een scheepskist

Waarin je alles bewaren kan wat je nodig hebt

Voor de eindeloze reis

Over de zeven zeeën van de tijd.

Alles past in wat je maakt,

Ook de wet van soldaat en schizofreen

En weinig is verschrikkelijk,

Veel aan mij en jou inschikkelijk

Alsof we beiden kronen dragen:

Ik die gretig naar je kijk,

Je blinde pony’s, je graven van papier,

En jij die je laat zien, je sehnsucht.

...

E
nige uitleg bij dit gedicht lijkt me nodig. Deze woorden schreef ik als commentaar bij werk van Herbert Pfostl, werk dat ik nog maar enkele dagen ken, maar dat me zeer diep heeft geraakt. Hij maakt een wereld die ik zelf grotendeels heb opgegeven, zij het dat hij als ik slaap toch weer tevoorschijn komt. Herbert Pfostl gaat heel ver terug in de tijd, en brengt die naar hier, als een mythische taal, als mythische beelden. Behouden is niet altijd verkeerd. Zijn beelden zijn nodig voor een gefundeerde toekomst.

Ik maakte gisteren een ruwe Engelse vertaling van mijn gedicht. Herbert antwoordde met deze mooie woorden:

"dear martin - the poem is very beautiful.
thank you.

we are like sinking ships sending signals.
and the sinking and the signals are what is beautiful and important - not the ship."

Je kunt Herbert Pfostls werk hier en hier lezen en bekijken. Ik hoop dat mijn woorden geen afbreuk doen aan het unieke van zijn wereld.

De commentaren zijn gesloten.