24-07-08

DE NACHTEN ZONDER INNIGHEID


willy

Ik droomde van mijn oude, lang geleden gestorven vriend Willy B. Vermoedelijk doordat hij net als ik veel van Tim Hardin hield. In mijn droom was hij even levend als jij en ik. Ik kon hem aanraken, diep in de ogen kijken.We praatten met elkaar over de verleden tijd. Ooit reed ik met hem aan het stuur in de auto door het centrum van Brussel; we hadden een ongeval, een frontale botsing, maar het was niet erg, we hadden geen schrammetje. Een paar weken later leende ik hem mijn exemplaar van ‘Under the Vulcano’. Ja, we hielden ook beiden van de geniale dronkaard Malcolm Lowry. Niet veel later had hij een zwaar ongeval, de auto was een total loss of hoe verzekeringsmaatschappijen iets dergelijks ook mogen noemen, maar Willy was niet gewond. Mijn boek was ik kwijt.

Willy was een toxicomaan. Hij had altijd een koffertje vol medicijnen bij zich, vooral pepmiddelen en benzo’s, maar ook wel zware pijnstillers op basis van morfine. Eveneens bezat hij een dik apothekersboek waar al die medicijnen in stonden opgesomd en beschreven. Willy was al een aantal keren opgenomen om af te kicken, maar hij begon telkens opnieuw. Na een mislukte relatie met een vrouw waar hij van hield nam hij een te grote hoeveelheid pijnstillers. Het was in de koude maand januari van 1989. Twee weken voor die fatale dag was ik nog met Willy doorgezakt in de stad. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik onderweg naar huis in slaap ben gevallen. We zijn in stilte door de nachtelijke straten van Antwerpen gereden.

Willy is blijven overnachten, maar toen ik ’s morgens wakker werd was hij weg. Ik heb hem nooit meer gezien. Tot vorige nacht. We hadden het, zoals ik al zei over het verleden. Over liefde en seks. In mijn droomde beweerde Willy dat je seks kunt hebben zonder liefde te voelen. Ik was het daar niet mee eens. Mijn prille ervaringen met seks gingen altijd gepaard met echte liefde, zei ik. Het ene kon nooit zonder het andere. Willy vond dat je lekker seks kon hebben, zonder meer. Hij praatte er nogal beeldend over, waardoor mij allerlei erotische taferelen voor de geest kwamen. De geest in mijn droom, bedoel ik.

Elke nacht lig ik wakker of slaap ik, maar er is altijd, ben ik nu ziek of gezond, altijd is er een brandend verlangen in mij. Overdag ben ik zoals iedereen, maar ’s nachts word ik bijna puur verlangen naar een aantrekkelijke vrouw. Wat ik vooral wil is innigheid, maar ook seks. Ik weet niet of innigheid hetzelfde is als liefde. Ik ken geen innigheid meer. Je moet dan echt in de andere zijn. Maar met Willy sprak ik over de liefde, en zo bereikten we de ochtend en ontsnapten aan de dood. Ik ontwaakte in een tropisch land, waar een orkaan het hotel waar wij logeerden had verwoest. Alles wat we bij ons hadden was verdwenen. Daarna werd ik echt wakker en herkende aanvankelijk mijn kamer niet. Tot ik in de vertrouwde omgeving kwam, met rechts van mij het raam en links de deur naar de badkamer.

Ik vroeg mijn vrouw of ze wakker was. Ja, zei ze. Ik zou graag een rock & roll band oprichten, zei ik. Ik zou het Martin Pulaski & the Small Society noemen. Soms zouden we een big band worden, en dan zou het the Big Society zijn. Mijn vrouw ging op haar andere zij liggen en sliep verder. Ik vroeg me af wat ik met mijn leven moest doen. Wat ik vooral niet meer wilde was pillen slikken.


Foto: Willy B., fotograaf onbekend.

Commentaren

houvast Ik verlaat nooit mijn ranch zonder mijn tas. In die tas zit in een apart vak een hele hoop medicatie: reservedoosjes van mijn dagelijkse pillen die ik moet slikken, maar ook pijnstillers. Uit voorzorg zitten daar ook enkele plastic bekertjes en een plastic flesje water bij, zodat ik tenminste een bruistablet dafalgan kan nemen als het nodig is. In het andere vak zit een zak snoep, een tablet druivensuiker, enkele suikerwafels, enkele leo's en enkele blikjes cola, want ik ben bang dat mijn suikerspiegel plots zou dalen waardoor ik zou kunnen flauw vallen. En in het derde vak steek ik een tijdschrift (de humo of de oor) en een flesje waterspray van evian. Om het hoofd koel te kunnen houden. Ik weet het: nog maar eens een dwangneurose, maar zonder die tas ga ik nergens heen; die tas is mijn houvast.

Gepost door: RoenHetZwoen | 24-07-08

Reageren op dit commentaar

In de droom leven de doden of vermoorden we de levenden (al naargelang). Moesten dromen cinema zijn, zou ik al vaker eens naar de film gaan. Mooi stukje, Martin.

Gepost door: Shaketownman | 25-07-08

Reageren op dit commentaar

ik zou komen luisteren naar de kleine en grote bands.
als dat mag tenminste. ik zou stilletjes ergens blijven zitten of staan en kijken en luisteren. maar toch liefst vanaf een goede plaats.
Ja, het is een mooi stukje.

Gepost door: Evy | 25-07-08

Reageren op dit commentaar

Hebben we niet allemaal? een geslacht, met daaraan verbonden een geslachtsdeel. daarmee kunnen we geslachtsgemeenschap aangaan of vrijen, van bil gaan. Maar seks hebben? Daar kan ik me nu eens helemaal niets bij voorstellen. Het zal allicht niets om het lijf hebben en alles van de marketing? Alles wat met liefde gebeurt, gebeurt pas. De rest doet zich voor alsof.

Gepost door: marc_tiefenthal | 25-07-08

Reageren op dit commentaar

.. en voor de 'verstrengeling' van seks, liefde en innigheid, zou daar dan niet alles en tegelijkertijd niets voor nodig zijn?
hoe veel kracht vraagt dat? of net geen kracht?

Gepost door: Evy | 25-07-08

Reageren op dit commentaar

gevoelig hartelijk bedankt voor de mooie en gevoelige reacties.

Gepost door: martin | 25-07-08

Reageren op dit commentaar

verlangen Het opgaan [i]in[/i] de ander, is dat niet de zoektocht naar dat wat verloren ging bij het verruilen van het Reële voor de symbolische orde... het verlangen dat altijd verlangen blijft. Het eeuwige tekort...
En wat seks betreft... het kan omdat het is. Maar wat is seks... Alles is seks. Niet?
(en eigenlijk weet ik er geen mallemoer van, maar net zoals ik bij burn the louvre alleen maar aan de Pétroleuses kon denken, moet ik hier aan dit denken. Tja.)

Gepost door: sodade | 25-07-08

Reageren op dit commentaar

Leeghoofdige seks, het bestaat; maar ieder het zijne.
Liever een tas vol pillen, dan leeghoofdige seks.

Gepost door: Willemien Spook | 28-07-08

Reageren op dit commentaar

tegen het verloren gaan ik weet het niet, van innigheid en liefde. Ze zijn verstrengeld, denk ik. Ze zijn een wonder, een mirakel. Ze zijn zeldzaam. Iets dat je hart doet opengaan, alsof de hele zee er plaats in vindt, plaats kan vinden. Plaats en geen plaats, met golven van wat? Van hartstocht? Met eb van rust en met vloed van overvloed. En met de zon die het water blinkend maakt. En dan zie je witte zeilboten op de Oosterschelde en spelende kinderen op het strand. Een jonge moeder, ze is alweer zwanger van haar tweede kind, zorgt voor een baby. Ze weet het misschien nog niet dat ze zwanger is. De jonge vader helpt met de handdoeken, met de luiers, met een banaan die fruitpap wordt. Verderop zit een bejaard koppel en kijkt toe. Maar ze lezen ook, en ze praten, en de mevrouw geeft de meneer een boterham en een plastiek beker koffie, ze hebben een thermos bij. Op de asfaltweg hogerop fietst een jongen, ik schat hem dertien. Plots stopt hij, hij heeft al een gsm en zijn moeder belt. Hij zegt ‘jaja’ en fietst verder maar rijdt dan toch maar naar huis.
In de eb en vloed zitten al de bibliotheken en al het witte papier. De lucht is er blauw en de temperatuur aangenaam. Het raam staat open. Soms regent het eens en dan moet, voor enkele uren, het raam op een kier. Binnenregenen doet het niet.
de bomen zijn er groen, bijzonder groen, zoals van de leaves of grass en zoals hier, het zicht uit mijn raam, elke ochtend, als ik het zie. Ik denk dat ik het elke ochtend wel zie. Het is het mooiste groen.
het zijn veel dagboekfragmenten, het is het boek dat ik in de woonkamer vergeten heb en straks kan gaan halen. Het is een glas Chablis, premier cru, fourchaume. Het is een koude citroenjenever buiten, op een winterse dag aan de put van Ekeren en tegelijkertijd is het ook Kim die me een droom vertelt. Ze kroop bijna uit haar raam, vannacht. Het is dit mogen voelen, zien, schrijven, krijgen, beleven, meemaken.
het is bijzonder veel en tegelijkertijd is het niets. Je ziet het niet, niet zoals een draadje rode wol of een vlecht in een haar. Of toch? Misschien is het de strik in die vlecht, misschien is het het krijgen van een mooie foto of van een streling van een hand over je arm.

Gepost door: Evy | 28-07-08

Reageren op dit commentaar

Ja, een tas vol pillen valt nog te verkiezen boven een leeg hoofd.

Evy, bedankt voor je mooie woordenstroom.

Gepost door: martin | 28-07-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.