24-05-08

SCHRIJVEN OVER MUZIEK

muziekgeschiedenis,pop,rock,popcultuur,jeugd,tijd,herinnering,ervaring,afstand,autobiografie,sixties,elvis presley,bob dylan,jimi hendrix,the rolling stones,the who,emoties,gevoelens
Rockin' Presley EP. De eerste rock & roll plaat die bij ons thuis binnenkwam.

Misschien vinden sommige lezers van mijn weblog dat ik het nogal vaak heb over muziek uit het nabije en minder nabije verleden. Dat is inderdaad het geval. Maar ik heb daar een aantal redenen voor. Tijd, geheugen en herinnering zijn voor mij belangrijke begrippen om het leven en de wereld te begrijpen en te aanvaarden (en in sommige gevallen te verwerpen). Veel van wat ik schrijf gaat over het verleden, niet alleen als ik het over muziek heb.

Wat nu muziek betreft is mijn begaan zijn met de tijd, het verleden, de (auto)biografie niet de enige verklaring waarom ik veel minder aandacht schijn te hebben voor wat hedendaags is.

Een eerste element is dat ik meer vertrouwd ben  met oudere muziek, vooral met de periode 1960-1975, hoewel ik nadien natuurlijk ook ben blijven luisteren. Als je een goed radioprogramma wilt maken is dat essentieel:  je moet zoveel mogelijk muziek beluisteren, oude en nieuwe, bekende en onbekende.
Doordat ik meer vertrouwd ben met die ‘oudere’ muziek kan ik er meer van op een afstand over schrijven. Maar ik wil desondanks niet koel en objectief berichten. Muziek hangt samen met herinneringen, emoties, gevoelens. Bepaalde melodietjes kunnen een herinnering plots weer levendig voor de geest roepen. Op zulke momenten – als ik een lied hoor - kan ik terugkeren naar bepaalde plaatsen en gebeurtenissen in mijn leven, of het leven van mijn generatiegenoten beter begrijpen.

Songs en elpees hebben een leven geleid in mijn bestaan, zijn verhalen geworden, of op zijn minst onderdelen van verhalen. Sommige songs en elpees hebben de status van mythe gekregen, in zekere zin aan tijd en geschiedenis onttrokken. Ik heb er iets over te vertellen omdat ik er intens mee bezig ben geweest en ben. Sinds mijn zesde jaar (1956) is er denk ik geen dag voorbijgegaan zonder een of ander lied.

Ik schrijf ook liever over muziek uit het (nabije) verleden omdat ik denk dat de lezer meer heeft aan een verhaal uit de eerste hand, dan het te moeten vernemen van iemand die er zelf alleen maar heeft over horen vertellen. In dat opzicht beschouw ik mezelf als een bevoorrechte getuige, waar ik overigens geen enkele verdienste aan heb. Geheel toevallig ben ik in 1950 geboren, werd ik in 1956 uit mijn kinderslaap gehaald door Elvis Presleys ‘Don’t Be Cruel’, ontwaakte ik een tweede keer in zaligheid in 1964 met ‘She Loves You’ en ‘Twist and Shout’ van the Beatles, en ‘Tell Me’ en ‘Not Fade Away’ van the Rolling Stones, en werd ik definitief ingewijd in de nieuwe jonge wereld in 1965 met Bob Dylans ‘Like a Rolling Stone’, ‘My Generation’ van The Who en een jaar later met Jimi Hendrix’ ‘Hey Joe’.

Voor nieuwe releases zijn er overigens massa’s andere bronnen: tijdschriften als Uncut, Mojo, Wire, les Unrockuptibles,  kranten, vakbladen, en zeker ook de honderden soms uitstekende muziekblogs. Wat me niet belet om af en toe ook mijn zeg te doen over wat deze tijd voortbrengt. Maar je weet het, rock and roll never forgets!

Commentaren

Music was my first love ...en zal waarschijnlijk ook mijn laatste zijn.Muziek was er en is er op ieder moment en in elke situatie geweest. Herinneringen en gevoelens kun je zo heel veilig koesteren. Al kwam af en toe ook de stilte héél gepast...

Gepost door: Mie | 24-05-08

Reageren op dit commentaar

plastic Herinneringen, momentopnames, periodes zijn voor mij ook onlosmakelijke verbonden met muziek. En mijn herinneringen zijn wat ze zijn; wat ik er over schrijf is ook de onverbloemde waarheid zoals ik het destijds meegemaakt heb. Jammer genoeg liggen mijn prille muziekherinneringen in de plastieken jaren '80, toen je opgroeide met de BRT Top 30 en MTV. Goh, wat was ook ik graag een 50s kind en een 60s puber geweest. Maar goed, het zij zo. It is what it is: Ik was een puber van 15 in 1989 en hield toen van de, achteraf bekeken, potsierlijke glam (hair) metal, als was het om me op die manier af te zetten tegen de nog verfoeilijkere populaire New Beat en Acidhouse. Dat neemt echter niet weg dat ook ik liever 15 geweest was in 1965; een periode waarin de meest opwindende muziek verschenen is. Goed dat jij daarvan nu de ooggetuige verslagen neerschrijft, Martin; ik vind dat alleszins erg belang- en leerrijk.

Groeten,
Roen

Gepost door: RoenHetZwoen | 24-05-08

Reageren op dit commentaar

berichtgeving je 'berichtgeving' is vanalles, maar zeker niet 'koel'.
en ik vind in ieder geval niet dat je te veel over muziek schrijft.

Gepost door: Evy | 27-05-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.