31-03-08

OH LAZARUS, OH MY LOVER

fantasie,romantiek,hugo claus,dood,familie,schrijven,alfred kubin,dubbelganger,david cronenberg,verbeelding,mythe,paul auster

Soms lijkt het wel alsof je in een parallelle tijd en ruimte leeft. Als je door de straten van je stad loopt heeft het er alle schijn van dat het gedroomde straten zijn in een gedroomde stad. Je bent je eigen schaduw, die zich zo vaak in die andere wereld bevindt. Als je in de spiegel kijkt, vind je dat je veel weg hebt van Claus Patera. Ga je aan je werktafel zitten vloeien er regels uit je pen die je niet als de jouwe herkent. Je gebruikt het woord pen maar weet dat men weet dat je op een toetsenbord schrijft. Je gebruikt het woord pen uit romantische overwegingen. Daar ben je je bewust van, maar niet van wat er ontstaat. De zinnen slapen in jou, dromen in jou en komen vanzelf tevoorschijn, of nee, niet helemaal vanzelf, eerder is het alsof iemand ze toeroept: "laat me je zien, ik wil je bewonderen, ik wil je verafschuwen." Er groeit inderdaad een andere wereld uit je lichaam dat in een andere wereld leeft. Zo kost het geen moeite om te verdwalen. In een oogwenk loop je door de gangen van een glazen zeereus. De geur van grote, veelkleurige vissen dringt door de kieren naar binnen. Tramhaltes vind je niet. En je vraagt  je af hoe je weer thuis zal geraken. Je moest toch nog bij je broer op bezoek? Dan herinner je je, een wonde die opengaat, dat je broer al dood is. Je vader, je moeder. Blijf je door de glazen gangen zwerven? Of waag je een sprong in de diepte?

Soms komt door de kieren van de tijd de wereld waarvan wordt gezegd dat het de echte is de jouwe binnen. Iemand is gestorven. Een groot schrijver die door velen wordt geminacht. Een jonge reus wordt in je wakker. Een die in woede, in razernij losbarst. Woede in de werkelijke wereld, tegen kleine schepsels die wat boven hen uittorent verachten. Tegen afgunstige insecten, opgeblazen van het gif, zoals in een film van David Cronenberg. Wat ook kan is dat je een stem hoort zingen. “Lazarus”, hoor je, “graaf jezelf een graf”. En je hoort, “oh my lover!” Tijdens die momenten valt je wereld samen met de wereld, je schaduw met je lijf en leden, je vrolijkheid met je verdriet, je zinnen met je zin.

Commentaren

www het www, of een deel ervan, in de woorden van Martin Pulaski?

Gepost door: Evy | 01-04-08

Reageren op dit commentaar

wanneer? wanneer zijn woorden helemaal van ons? ook die vraag loslaten behoort tot het werk van de schrijver, zonder daarom evenwel te gaan pikken bij de werken - woordwerken - van een ander (zonder bronvermelding)

Gepost door: marc tiefenthal | 01-04-08

Reageren op dit commentaar

bronnen Marc, er stonden twee fouten in mijn tekst, waarvaan een heel belangrijke. Ik heb ze verwijderd. Zouden woorden ooit van ons kunnen zijn, ik denk het niet. Wat die bronnen betreft, ik vermeld ze altijd, tenzij ik het vergeet. Hier zijn de bronnen Alfred Kubin en David Cronenberg (en via hem, onrechtstreeks dus, William Burroughs). De liedjes komen toevallig aangewaaid, daar vermeld ik geen bronnen van. Dat doe je niet, dat is niet interessant (en zou de tekst te zeer belasten met 'feiten').

Evy ik weet niet waar je op alludeert met dat www, en wat bedoel je eigenlijk met 'een deel ervan'?

Gepost door: martin | 01-04-08

Reageren op dit commentaar

www2 Martin ik bedoel de verwevingen.
en dat een klein deel daarvan hierboven staat. en een ander (groter) deel hieronder.

Gepost door: Evy | 02-04-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.