13-02-08

WAS IT ALL A CRAZY DREAM?

anderlecht,shopping center,leven,dood,droom,muziek,fenix,drive-by-truckers,euforie,ingmar bergman,joni mitchell,river,ts eliott,pop,popcultuur,mark eitzel,stem,film,wilde aardbeien,boeken,stendhal,john lennon

Ik ben nooit volwassen geworden. Soms gedraag ik me echt pathetisch en dwaas. Eergisteren toen ik terugkeerde van de Delhaize (in dat afschuwelijk Westland Shopping Center - ik noem het altijd ‘wasteland’ en waan me dan heel even TS Eliott) had ik opeens een intens gevoel, echte euforie, waarschijnlijk veroorzaakt door het mooie weer, maar zeker ook door Joni Mitchells ‘River’. Ik had de oortjes van mijn iPod in, die op shuffle stond. Opeens hoorde ik de jingle bells van ‘River’ mijn oren binnenstromen en het leek alsof ik Joni’s stem voor de eerste keer hoorde. Of liever, ik was ervan overtuigd dat ik Joni’s echte stem voor de allereerste keer hoorde, haar stem zoals ze werkelijk klinkt. Dat was een zeer aangrijpend moment, waarbij de tranen over mijn wangen rolden. En meteen schaamde ik me – voorbijgangers zouden een man van middelbare leeftijd tranen zien storten, een belachelijk zicht. Toch bleef dat gelukzalige gevoel voortzinderen, blij dat ik eindelijk nog eens iets had gevoeld.

Later, mijn gedachten nog steeds in de VS, doemde George Bush op voor mijn geestesoog. Ik veracht de man, hoe kun je hem niet verachten? Maar dan dacht ik eraan hoe moeilijk het voor hem moet zijn om met die haat van de halve wereldbevolking te moeten leven. Bijna kreeg ik medelijden met de man. Bijna. Daarna las ik gelukkig twee interviews met Mark Eitzel waarin hij zijn gal uitspuwt over de Amerikaanse politiek in het algemeen en de neocons in het bijzonder. Mijn medelijden veranderde gelukkig weer in ongezonde verontwaardiging en verachting. Mark Eitzel, die ik tot de tien beste levende songschrijvers reken, had me mijn kortstondige verblinding al heel snel doen inzien.
anderlecht,shopping center,leven,dood,droom,muziek,fenix,drive-by-truckers,euforie,ingmar bergman,joni mitchell,river,ts eliott,pop,popcultuur,mark eitzel,stem,film,wilde aardbeien,boeken,stendhal,john lennon

Gisteravond zat ik naar Ingmar Bergmans ‘Wilde Aardbeien’ te kijken en opnieuw had ik die intense ervaring: dit is van het mooiste en subliemste wat ik ooit heb gezien. (Het leven is een droom en een droom is het leven. De dood als het spiegelbeeld van het leven. De wilde aardbeien van de jeugd, die al ‘Strawberry Fields Forever’ aankondigen.)

Stilaan krijg ik het gevoel dat ik mezelf uit mezelf opnieuw laat ontstaan. De ziel van de muziek, de illustere boeken, waaronder het meesterwerk ‘Lucien Leuwen’ van Stendhal, de schitterendste films, maar ook mijn eigen woorden en de antwoorden van vrienden zijn het goede vuur dat mij tot as herleidt waaruit ik als een feniks (Ο Φοίνιξ) herboren word. Nee, ik zal nooit volwassen worden. John Lennon vergiste zich toen hij zong ‘the dream is over’. Er komt geen einde aan de droom en er komt geen einde aan het leven.

Ik draag deze tekst op aan mijn blogvriend Roen en aan the Drive-By Truckers.

Commentaren

eitzel Martin, mag ik vragen waar je die twee Eitzel-interviews in las? Ik zou ze ook graag lezen. Die nieuwe AMC-cd is weer zo mooi.

Gepost door: Hugo | 14-02-08

Reageren op dit commentaar

eitzel 2 Een interview las ik in Humo van deze week, een ander in het tijdschrift Uncut.

Gepost door: martin | 14-02-08

Reageren op dit commentaar

project Je lijkt veel terug te vinden, waarmee je je ooit verbonden mee voelde, Martin.
Ik heb het ooit als volgt verwoord toen ik langdurig thuis was (en ondertussen terug ben) en ontdekte wat ik al die jaren heb laten liggen. Mensen vragen maar één ding: Ben je terug aan het werk?
Ik antwoordde dan: Ik werk aan het project sodade!
Ondanks de ellende ben ik althans dankbaar voor de tijd die ik daarvoor krijg. Zolang het nog duurt, want de maatschappij wil me terug in de rij.

Gepost door: sodade | 14-02-08

Reageren op dit commentaar

ziehier een teken van leven ;-)
"nieuw leven" geeft me vandaag energie, blijkbaar.
net als de nieuwe levenslustige plaat van the drive-by truckers.

Roen.

Gepost door: RoenHetZwoen | 14-02-08

Reageren op dit commentaar

deurdromen de dromedeuren staan blijkbaar toch wel op een kier de laatste tijd.
't is de zeitgeist met een beetje hulp van de pijnappelklier waarschijnlijk

►☼◄

Gepost door: slö | 17-02-08

Reageren op dit commentaar

Omleiding Je bent via een omweg bij den Bush beland, hoor, Joni Mitchell, de aarde zij geprezen waaruit zij is ontstaan, is Canadees. Je hebt je gelukkig herpakt. Goedkoper dan medelijkden met dubbel V George bestaat er momenteel niet (op de markt). Je komt er zo te zien stilletjes wat uit. Wat bovenop

Gepost door: marc tiefenthal | 18-02-08

Reageren op dit commentaar

Ja, natuurlijk is Joni in Canada geboren. Zijn wij niet allemaal, secretly, Canadians? Mijn gedachten hingen echter vast aan het oord waarover en van waaruit ze zingt: Californië, en die staat is een van de Verenigde... Of niet soms?

Gepost door: martin | 18-02-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.