11-02-08

IN MIJN KAMER ZAT IK TE WACHTEN


Als op een teken zat ik te wachten. Ik zat te wachten op iemand die mij aansprak. Die mij aansprakelijk maakte. Aansprakelijk voor de wereld in de ogen van goede mensen. Ik zat te wachten op wat komen moest. Kan ik dan niet langer wachten, vraag ik mij soms af.

Als een oude soldaat stond ik op wacht. Nochtans lijd ik aan zinsbegoocheling noch shock. Als ik lijd is het aan mijn eigen leegte. Nee, zelfs wie mij dierbaar is gun ik die leegte niet, of het zou in lege woorden moeten zijn en zinloos. 

Als op een krekel in de zomer zat ik te wachten maar het was winter en ik was doof, en donker in mijn donkere kamer zat ik gebogen over oude wapens. Mijn decoraties had ik in het vuur geworpen. Nog restte mij de ontrouw die ik moest zweren aan wie mij haat of liefheeft en aan het vaderland.

Als op het gezang van engelen zat ik te wachten alsof ik niet wist dat zij al sinds de herfst staken, vogels met vleugels van as, met ogen van steen. En ik zat in mijn kamer verlangend naar gramschap scherp geslepen op de vuursteen van mijn hart. Als op een onmiskenbaar teken zat ik te wachten.

Commentaren

gelezen Zie reactie bij vorige blogpost.

Gepost door: sodade | 11-02-08

Reageren op dit commentaar

versie ik lees deze versie anders en liever dan de eerste, als ik dat mag zeggen.

Gepost door: Evy | 11-02-08

Reageren op dit commentaar

versie 2 Ja, Evy, natuurlijk mag je dat zeggen. Ik vond die eerste versie zelf niet goed, ze was te snel en dus te onnadenkend tot stand gekomen. Behalve het wachten blijft er niet zo veel meer van over in deze versie.

Bedankt voor het lezen, Evy en Sodade.

Gepost door: martin | 12-02-08

Reageren op dit commentaar

thans is de spion niet langer zoek ik schrijf al een week of zo aan een cyclus gedichten "mechaniek van mens en wereld" waarin ik eigenlijk op zoek ga naar de spion. Ik hoef niet langer te zoeken, Pulaski: "Nog restte mij de ontrouw die ik moest zweren aan wie mij haat of liefheeft en aan het vaderland. " Het zit hem in de kleine woorden: het in plaats van mijn vaderland. Knipoog, want dit gedicht bevalt over de hele lijn uitermate.

Gepost door: marc tiefenthal | 12-02-08

Reageren op dit commentaar

Een duister gedicht Een beetje een duister gedicht, Heer Pulaski.
Ik proef eenzaamheid en spijt om wat was.
Dit vond ik mooi:
'En ik zat in mijn kamer verlangend naar gramschap scherp geslepen op de vuursteen van mijn hart.'
Een groet.
De Drs.

Gepost door: Drs. Johan Arendt Happolati | 12-02-08

Reageren op dit commentaar

thans is de spion niet langer zoek ik schrijf al een week of zo aan een cyclus gedichten "mechaniek van mens en wereld" waarin ik eigenlijk op zoek ga naar de spion. Ik hoef niet langer te zoeken, Pulaski: "Nog restte mij de ontrouw die ik moest zweren aan wie mij haat of liefheeft en aan het vaderland. " Het zit hem in de kleine woorden: het in plaats van mijn vaderland. Knipoog, want dit gedicht bevalt over de hele lijn uitermate.

Gepost door: marc tiefenthal | 12-02-08

Reageren op dit commentaar

undercover in de hel veel engelen hier!

-><-

<:-)

Gepost door: slö | 17-02-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.