31-01-08

OVER ZONSOPGANGEN EN GEVERFDE VOGELS

zonsopgang,zonsondergang,depressie,cinderella s ballroom,geweld,jerzy kosinski,de geverfde vogel,kwetsbaarheid,ondergang,antwerpen,wreedheid,schelde,konijn,zon

Feldhase, Albrecht Dürer.

Zelden zie ik de zon opgaan. Ik ben meer een zonsondergangmens. En al een tijd ben ik vaak in ondergangsstemming: het gaat niet goed met me en ik heb de indruk dat het evenmin goed gaat met de wereld. 's Ochtends is mijn blik meestal nog inwaarts gekeerd, en dat duurt zo op zijn minst tot het middaguur. Ik moet grote inspanningen doen om mijn blik naar buiten te sturen, in de richting van het andere en de anderen. Toch weet ik heel goed hoe mooi zonsopgangen kunnen zijn. Want ik heb er wel meegemaakt, af en toe, als ik de hele nacht was opgebleven, vooral in Antwerpen. Dan wandelden mijn geliefde en ik na een nachtje dansen in Cinderella’s Ballroom tot aan de Schelde om de zonsopgang te voelen, dan zinderde alles in mij. Op een keer zag ik een dik konijn op de Scheldekade zitten en ik ging erop af om het te vangen, maar het vluchtte snel weg. Ik liep het nog achterna, gek als ik was, en zou me zo belachelijk hebben gemaakt als er nog iemand anders had toegekeken dan mijn geliefde.

Mensen die ‘zich belachelijk maken’ zijn vaak kwetsbare mensen. Een ‘soort’ mensen die wrede, psychisch of lichamelijk gewelddadige mensen aantrekt. Het spreekwoord ‘soort zoekt soort’ gaat niet altijd op. Nee, kwetsbare mensen moeten geen mededogen verwachten, veeleer roepen zij haat en verachting op. In een boek van Jerzy Kosinski las ik, lang geleden, over een vogel die werd gevangen en geverfd en daarna weer losgelaten. Hij werd meteen door zijn soortgenoten aangevallen en kapotgemaakt. Een kwetsbare mens is een geverfde vogel.

Commentaren

pijn schrikken ze? zijn ze bang voor de pijn die misschien zal volgen?

Gepost door: Evy | 31-01-08

Reageren op dit commentaar

Wat mij vooral raakte in The painted bird was de banale manier waarop de moord op mensen werd beschreven in contrast met de vreselijk pakkende manier waarop de dood van dieren (paard, vogel) werd beschreven. En vaag flitst er nu iets door het hoofd over het uitlepelen van ogen en gedwongen seks met een bok... Inderdaad een erg pakkend boek over normenvervaging in Polen in de tweede wereldoorlog... Het beeld van de vogel sloeg op een getraumatiseerde man die er plezier in schiep een vogel te vangen, hem te schilderen, hem weer los te laten en dan met plezier te zien hoe die vogel door zijn soortgenoten werd verscheurd.

En toch... ik maak me zo vaak belachelijk, zoals iedereen...

Draai je jezelf niet nog dieper in je slechte gevoel door dit soort oude herinneringen uit te vergroten?

Ik hoop dat je snel ook weer kan genieten va je kwetsbare eigenwijsheid.

Gepost door: Ester | 31-01-08

Reageren op dit commentaar

The Painted Bird is het gruwelijkste boek dat ik ooit heb gelezen. De achteloosheid waarbij er wordt vernederd, gemarteld, verkracht en vermoord is ondragelijk.
Ik herinner me zelfs dat ik een soort opluchting voelde toen ik het nieuws hoorde over zijn zelfmoord.
Natuurlijk besef ik wel dat hij niet verantwoordelijk is voor de gruweldaden die hij beschrijft. Integendeel zelfs, het is een aanklacht tegen de slechtheid waartoe een mens in staat is.

Toch wil ik even een ander boek van Kosinski aanbevelen: Being There, over een tuinman die per ongeluk (?) president wordt van de Verenigde Staten. Ook een aanklacht, maar op een heel andere manier.

Gepost door: Peerke | 01-02-08

Reageren op dit commentaar

kosinski Ik zal ongeveer zeventien zijn geweest toen ik The Painted Bird las. Ik herinner me dat uitlepelen van die ogen nog heel goed, en een vrouw die in een hok zat opgesloten meen ik mij ook te herinneren. Inderdaad een boek vol verschrikkingen, niet echt iets om te lezen in het zogenaamde jaar van de liefde (1967) en als je nog zo jong bent.
Jerzy Kosinski en Roman Polanski hebben beiden iets met wreedheid. Is dat typisch Pools of heeft het met hun persoonlijke geschiedenis te maken?

Ik herinner me dat Kosinski een tijdje voor zijn dood van plagiaat werd beschuldigd. Zijn later werk heb ik niet meer gelezen, behalve Being There, omdat ik dat van een vriend cadeau had gekregen. De film die ervan gemaakt werd vond ik uitstekend, vooral Peter Sellers.

Ester, ik zou dat inderdaad niet moeten doen, maar herinneringen kun je zelfs met antidepressiva niet het zwijgen opleggen, en dat vind ik dan weer een goede zaak. Want voor een groot deel vloeien mijn gelukkige momenten uit herinneringen voort. Alleen in dat opzicht lijk ik op Casanova! Als ik er nu aan terugdenk zijn de mémoires van Casanova eigenlijk zeer droevig, hoewel ik er zeer veel plezier aan heb beleefd. Casanova is nog altijd een held voor mij, misschien juist omdat ik bijna totaal anders ben. Maar waarom vertel ik dit allemaal? Het zal door de koorts komen.

Gepost door: martin | 01-02-08

Reageren op dit commentaar

being there Ho Martin
wat zoete herinnering aan deze film komt er terug in mij op
ik vond het zo een lieve zalige gevoelige film
Vooral die ontmoeting met de president allebei op hun brancardbed
Ik bekeek hem reeds 3X

Ja ik ben nog eens hier
Begin alles te lezen van jou nu,
enkele weken niets meer opengedaan en ,had de indruk dat het nog steeds niet goed gaat met jou.....
met dit mailtje toch een stukje troost voor jou aan -geboden

Liefs
Angela

Gepost door: Angela | 01-02-08

Reageren op dit commentaar

Martin, natuurlijk mag jij je herinneringen bovenhalen. Ik lees ze namelijk ook graag. :-)

Wat ik bedoelde was dat ik het bij je konijnenverhaal jammer vond dat je één aspectje van die gebeurtenis zeer negatief uitvergrootte. En zo draai jezelf in de negativiteit. Waarschijnlijk had je over diezelfde gebeurtenis op een ander moment een heel ander stukje geschreven: bijvoorbeeld over hoe je al konijnenjagend je totaal niets aantrok van de eventueel toekijkende burgerij, of over de romantiek van het proberen te vangen van een konijn voor je geliefde, of...

Maar soms, als iemand in een zeer triestige bui is, kan die zijn mooiste herinneringen tot op de grond afkraken, en dat vind ik jammer en totaal onproductief. Door dingen op die moment neer te schrijven, veranker je de negatieve sfeer die je er dan achteraf op dat moment rond hebt gezet. Ik denk dat mensen zich soms nodeloos ongelukkig de dieperik inschrijven. Op een moment dat je in je zelfafbraak zit, sleur je jezelf alleen maar meer de dieperik in door ze neer te schrijven. Zo maak je met je schrijfsel jezelf op dat moment én bij het herlezen nog ongelukkiger.

Of zoals een wijze mens eens zei: op het moment dat je merkt dat je in mechanismen van zelfafbraak zit, moet je ze niet analyseren, maar stoppen met schrijven en afbreken en iets anders gaan doen.

Gepost door: Ester | 01-02-08

Reageren op dit commentaar

sterker maakt het hem soms niet sterker? als hij dat wil? als hij weer verder wil?

Gepost door: Evy | 02-02-08

Reageren op dit commentaar

herinneringen Ester, ik kan je argumentatie volgen, maar ik twijfel eraan of ze voor mij wel opgaat. Zelf heb ik het gevoel dat ik door te schrijven, zelfs negatief, het negatieve in mezelf te boven kom, en meer mens word, in zekere zin meer deel ga uitmaken van een gemeenschap.

Gepost door: martin | 02-02-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.