18-01-08

REVOLUTIE IN ROCK?

roxy music,velvet underground,genesis,seven ages of rock,canvas,televisie,art rock,pink floyd,syd barrett,pop,popcultuur,rock,who,bob dylan,byrds,flying burrito brothers,frank zappa,vs,groot-brittannie,walging,bombast,punk,punk rock,kunst,lou reed,john cale,dr  john,soft machine,revolutie

Gisteravond bleef ik op om naar de tweede aflevering van Seven Ages Of Rock te kijken, op Canvas. Met de eerste aflevering was er al iets vreemds aan de hand geweest. Ze zou hoofdzakelijk over Jimi Hendrix hebben gegaan, maar er was vijftig minuten niet veel meer dan witte Britse blues te zien, en helemaal geen Jimi Hendrix. Gelukkig was er als compensatie My Generation van the Who. Een Humolezer beweert dat Canvas in de eerste aflevering heeft geknipt, waardoor Jimi Hendrix in de vuilnisbak is terechtgekomen. Ik kan dat verhaal maar moeilijk geloven.
 

Helaas heb ik ook gisteren weer zitten walgen bij zoveel Britse megalomanie. Het programma heet toch niet Seven Ages Of British Rock? De weinige boeiende beelden die ik heb gezien waren die van Syd Barrett (‘Jugband Blues’) en uiteraard van The Velvet Underground. De Welshman John Cale is een aanvaardbare Brit, die muziekgeschiedenis heeft geschreven, en Lou Reed is natuurlijk niemand minder dan Lou Reed. Hoewel het thema van de tweede aflevering ‘art rock’ was heb ik zeer weinig kunst gezien.
 

Wat ik wel gezien en gehoord heb is hysterisch gelul van Britse rockjournalisten, met achter elke zin een uitroepteken, zielloos en vulgair spektakel van nitwits als Phil Collins en Peter Gabriel met hun abominabele Genesis, belachelijke ‘glam’ van David Bowie (na die glamperiode heeft Bowie wel uitstekende platen gemaakt, met name ‘Low’, ‘Heroes’, ‘Lodger’ en ‘Scary Monsters’), aanstellerij van Bryan Ferry, hoewel ik moet toegeven dat Roxy Music- vooral dank zij Brian Eno - twee uitstekende elpees heeft gemaakt. Maar je mag er vooral niet naar kijken. Pink Floyd zonder Syd Barrett ging aardig van start, maar verviel al heel snel in stuurloosheid en afstotelijke bombast. Roger Waters verklaarde dat ze ten tijde van 'The Wall' tijdens concerten een muur rond de band opbouwden om zo aan te geven dat ze vervreemd waren van hun publiek. Duidelijker kon niet? Pink Floyd was echter niet vervreemd van zijn publiek maar van het genie van Syd Barrett. De ‘artistieke’ band moest het nu van vliegende roze varkens hebben.

In dit belachelijk nationalistische programma werd het Britse - ongewild komische - cabaret vergeleken met de verbijsterende klanken van the Velvet Underground, een groep van echte kunstenaars, met originele ideeën op muzikaal gebied en schitterende teksten over het 'ondergrondse' leven in New York. Overigens kwam de belangrijkste Britse art rock band, Soft Machine (met Robert Wyatt en Kevin Ayers), helemaal niet aan bod, en de tweede belangrijkste, the Bonzo Dog Band, evenmin. 

Die periode in de Britse rock, in werkelijkheid een dieptepunt, werd als revolutionair omschreven. De echte (tweede, of zelfs derde) 'revolutie' kwam er echter pas met punk, en ook punk was geen Brits maar een Amerikaans fenomeen (Stooges, New York Dolls, Ramones, om maar enkele punkrock bands te noemen). 

Bijna alle noemenswaardige populaire muziek is ontstaan in de Verenigde Staten. Vernieuwingen kwamen meestal van daar. Luister maar eens naar ‘The Notorious Byrd Brothers’ van The Byrds uit 1968, een elpee boordevol verkennende en bucolische muziek met een donkere ondertoon die verwijst naar oorlog en verlies, vooral verlies van idealen. Dat zou je een revolutionaire plaat kunnen noemen. En is alleen al zulke muziek creëren geen grote kunst? Hetzelfde geldt voor ‘Blonde On Blonde’ van Bob Dylan en ‘The Gilded Palace Of Sin’ van the Flying Burrito Brothers. Ook die elpees zorgden allebei voor een kentering in de populaire muziek.


Wie al helemaal ontbrak in het programma was de kunstenaar Frank Zappa. Hoe kun je die man over het hoofd zien als je het over rock en kunst hebt? Omdat hij een Amerikaan is?
 

Ik zou nog heel wat namen kunnen noemen die ontbraken, ook al droegen ze veel meer bij tot het artistieke gehalte van popcultuur en populaire muziek - ook voor muziek die nu nog wordt gemaakt - dan Genesis en de latere Pink Floyd. Ik beperk me tot Phil Spector, die van de single een autonoom kunstwerk maakte, denk maar aan het mythische 'Be My Baby' van The Ronettes, the United States Of America, die net zoals Frank Zappa avant-garde en rock met elkaar probeerden te verzoenen, Pearls Before Swine met de lispelende dichter Tom Rapp, Captain Beefheart and His Magic Band, etcetera.

En als je dan toch het theatrale aspect zoekt, dan ga je best bij Doctor John The Night Tripper te rade; zijn ‘Gris Gris’ is werkelijk voodoo theater. En de manier waarop Sonny Boy Williamson II mondharmonica speelt is misschien nog de grootste kunst.


Ik ben er mij bewust van dat ik hier alleen maar over Angelsaksische muziek schrijf. De reden daarvoor is dat ik met Duitse bands als Can, Faust, Neu en eigenlijk met alle andere populaire muziek veel minder vertrouwd ben.

Commentaren

Het vroege Genesis was toch wel enigszins artistiek (theatraal?), met de verkleedpartijtjes van Gabriel. Ik ben nooit een groot fan geweest, zeker niet van Collins - vreselijk dat gejengel. Toch wilde het lot dat ik afgelopen zomer per ongeluk (heus, ik wist van niets) op het afscheidsconcert belandde, in Rome. Vele duizenden mensen heel hard you're no son of mine mee te horen zingen, maakte ondanks alles toch wel een bepaald soort indruk. Niet dat er iets kunstzinnig aan was.

John Cale heeft op mij wel een onuitwisbare indruk gemaakt. Prachtig wat die man op het podium deed. Wat vierkantere bands als Neu kan ik ook wel verteren. Ze komen misschien niet in hapklare brokken (even kauwen voor je kunt slikken, om zo maar te zeggen) maar die hoek van de Duitse muziekmenukaart is het verkennen zeker waard. Probeer eens een hapje, zou ik willen zeggen, wellicht gaat het naar meer smaken.

Gepost door: snitsya | 19-01-08

Reageren op dit commentaar

Slecht geslapen, Martin? Zo boos heb ik je zelden geweten/gelezen. Al heb je natuurlijk wel een punt. Meestal zijn Brise muziekdocumentaires van een zeer hoog niveau, maar deze reeks is erg chauvinstisch. Jammer.

Wat Bowie betreft staan Low en vooral Station To Station bij mij veel hoger genoteerd dan het sterk overroepen Heroes en het ongelijke Lodger.

Gepost door: Peerke | 20-01-08

Reageren op dit commentaar

niet getreurd ik kijk al jaren niet meer naar de treurbuis. Blijkbaar heb ik weer niets gemist. Overigens is Frank Zappa, naast Amerikaan, Italiaan, Arbabier (sheik Zjibouti), Stiekeme Schot (die plaat is nog niet uit) en was hij twee weekends per maand gewoon een neger. Punk was noch Brits noch Amerikaans maar gewoon West-Vlaams, maar die groepjes zijn nooit doorgebroken. Ze bleven hangen in de varkensmest. Was Serge Gainsbourg niet te zien in die reportage? Hij had toch iets met een Britse actrice. Niet getreurd dus geen buis trekt me nog aan

Gepost door: marc tiefenthal | 21-01-08

Reageren op dit commentaar

station to station Peerke, je hebt gelijk. In mijn gramschap was ik 'Station to Station' vergeten. Dat is inderdaad de beste plaat van Bowie. Dat vind ik nu toch al een tijdje. Hoe kon ik die nu vergeten. Maar 'Heroes' staat bij mij eveneens hoog aangeschreven. Vooral 'The Secret Life Of Arabia'.

En ik heb inderdaad al zeer goede Britse muziekdocumentaires gezien (onder meer over Gram Parsons en over Emmylou Harris), maar deze hoort daar niet bij.

Ik kijk al uit naar de volgende aflevering, zodat ik me weer lekker kan ergeren. Dat is goed voor mijn mentale gezondheid. Ik moet mijn boosheid uiten, in plaats van altijd maar te zwijgen.
Overigens moet ik tot mijn grote spijt bekennen dat ik altijd slecht slaap.

Gepost door: martin | 21-01-08

Reageren op dit commentaar

john cale Snitsya, John Cale kan met zijn concerten (en zijn elpees) inderdaad een onuitwisbare indruk nalaten. Hij is een van de echt groten. Maar ik heb hem ooit na twintig minuten optreden (met een masker op, en zijn handen in gaas gewikkeld, op die manier op de pianotoetsen hamerend) van zijn pianokruk zien vallen.

Gepost door: martin | 21-01-08

Reageren op dit commentaar

Vijf jaar geleden en ik sta er nog helemaal achter. Moet een mens (en een muziekliefhebber) dan niet veranderen?

Gepost door: martin pulaski | 28-01-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.