11-01-08

LEVE DE FARMACEUTISCHE INDUSTRIE?


DAGELIJKS GEBRUIK

Ochtend

Omeprazole 20 mg, 1 tablet

Symbicort 4,5 mcg, 2 inhalaties

Fluoxetine 20 mg, 1 capsule

Pharmaton vitamines, 1 capsule

Omega 3, 1 capsule


Middag

Fluoxetine 20 mg, 1 capsule

Tamsulosine 0,4 mg, 1 capsule


Avond

Omeprazole 20 mg, 1 tablet


Voor het slapen gaan:

Symbicort 4,5 mcg, 2 inhalaties

Mirtozapine 30 mg, 1 capsule

Terazosabb 5 mg, 1 comp.

Bromazepam 3 mg, ½  tablet

 


Tussendoor

Afhankelijk van de toestand, puffs Duovent, diverse (lichte) pijnstillers, Motilium, Spasmomen, Otrivin, etcetera.


Altijd:

Muziek


Morgen gezond weer op met betere berichten uit mijn ondergronds bestaan.

Commentaren

tag leuk - die zizek daartussen... (maar ik lees hem toch graag!)
En jou morgen ook weer...?

Gepost door: sodade | 12-01-08

Reageren op dit commentaar

reacties ik heb wel enkele reacties;
.Juist, ja.
.Ik mag niet klagen.
.Ik wens je veel sterkte.

Gepost door: Evy | 12-01-08

Reageren op dit commentaar

teveel van 't slechte beste Martin
is dit een grap?
zoniet zou het misschien verstandig zijn eens een andere dokter te raadplegen.

Gepost door: lonesome zorro | 12-01-08

Reageren op dit commentaar

veel Sodade, ja, zizek en ook mu-ziek natuurlijk.
Evy, dank je.
Lonesome zorro: het is inderdaad heel wat, maar ik denk dat ik dat - hopelijk voorlopig - allemaal moet nemen (ik ga bij een viertal dokters, voor verschillende kwalen). Die Symbicort of iets gelijkaardigs moet ik zeker heel mijn leven blijven nemen.

Gepost door: martin pulaski | 12-01-08

Reageren op dit commentaar

Futloos Dag Martin,

"Hoe gaat het met je? Ik hoor niets meer van je.", schreef je op mijn blog.

Logisch dat je niets meer van me hoort; ik voel mij hoe langer hoe meer futloos. Komt het door mijn hulp aan de farmaceutische industrie? Of liggen andere factoren aan de basis van mijn ellende, of is het een combinatie van al die factoren? Ik zou het begot niet weten. Feit is dat ik ongeveer evenveel slik op een dag als jij (maar dan andere dingen behalve symbicort; dat hebben we alvast gemeen).

Ik ben vandaag 34 geworden, maar fysiek voel ik me 74 (of 84, of 94; weet ik immers veel hoe de gemiddelde 74jarige zich voelt). Ik had een nieuwe post voor mijn blog daaromtrent in gedachte, maar het is er niet van gekomen. Zo veel ideeën, maar ik vind gewoon de energie niet om ze uit te werken.

Komt er nog bij dat mijn hond in de nacht van vrijdag op zaterdag gestorven is. Ze was mijn beste en trouwste vriend. Dankzij haar vond ik de kracht en de moed om in september, oktober en november dagelijks 's ochtends te wandelen. Zij trok me letterlijk vooruit. En nu is dat dier er niet meer. Ik heb vanwege dat nieuwe, immense verlies de laatste dagen al evenveel gehuild als 16 jaar geleden bij de dood van mijn grootvader . "Het was toch maar een hond", zegt men mij. Dat is volkomen onwaar. Ze was niet "zo maar een hond". Ik had een ongelooflijk hechte band met mijn hond. Wij begrepen mekaar. Ik zag haar dood al enkele dagen aankomen (immobiliteit), maar ik kon het niet over mijn hart krijgen euthanasie te laten toepassen op haar. Ze is een natuurlijke dood gestorven, en ik vind dat goed zo. Nu ligt ze, hoewel het wettelijk niet mag, begraven in de vrijheid die haar altijd zo "dierbaar" was. En ook dat vind ik goed zo.

Het was overigens al 16 jaar geleden dat ik uberhaupt nog eens gehuild had. Nochtans had ik daar de laatste jaren alle redenen toe, maar het kwam er gewoon niet van. Ik was gewoon te bang om te huilen. En nu ik het al een paar dagen doe, maakt het me niet echt beter; het lucht niet op; integendeel zelfs. Het blokkeert me totaal.

Over "blokkages" gesproken, of "kortsluitingen", of hoe je het ook noemen wil: vorige week maandag kwam ik sinds lange tijd nog eens buiten mijn ranch. Samen met de madam ging ik naar de IKEA in Anderlecht. Ik had het beter niet gedaan....
We waren nog maar goed in de winkel binnen, of ik begon vrijwel meteen te hyperventileren, en ik kreeg vlug een paniekaanval. Hoe dat komt? Ik hoopte dat er wenig volk ging zijn (vanwege een maandag, en de kerstvakantie juist gedaan), maar er was vanwege de solden véél volk. En ik kan niet tegen drukte en veel volk. Het jaagt mij op. Ik ben tussen kasten dan wat gaan kalmeren. Een half uur heeft het geduurd eer ik weer tot rust gekomen was. Dan ben ik "gevlucht": zo rap mogelijk op zoek naar de uitgang, maar toen zag ik die rijen mensen aan de kassa's en ik verstijfde compleet. Dan ben ik nog eens een half uur moeten gaan kalmeren tussen de rekken waar je de dozen kan afhalen. Uiteindelijk heeft mijn madam me bij de arm gepakt en ben ik met veel moeite voorbij de uitgang geraakt. Eenmaal buiten, had ik het gevoel alsof ik een berg beklommen had; ik geraakte niet meer tot aan de auto. Mijn madam is de auto gaan halen en heeft mij opgepikt, waarna ze de auto terug gaan parkeren is, en dan is zij terug binnen gegaan, zodat ze de inkopen kon doen, waarvoor we gekomen waren.... Allemaal enorm vermoeiend...

Ik heb in deze nieuwe eeuw al zo dikwijls verlies geleden, dat ik gewoon geen incasseringsvermogen meer heb, vrees ik. De 21ste eeuw is één dikke enorme teleurstelling voor mij en is me nog niet erg gunstig geweest. Maar ach ja, het kan allemaal erger natuurlijk, als ik de toestand van de mensen in verre buitenland iedere avond om 19u van mijn lcd scherm zie spatten.

In ieder geval: ik heb contact opgenomen met mijn psychologe, en op 1 februari gaan we samen de mogelijkheid van een opname voor mij bespreken. Het kan immers zo niet meer langer. Dit is geen leven meer.

Tot zover mijn geklaag.

De allerbeste groeten, Martin, en hartelijk bedankt voor je bezorgdheid. Ik leef nog, maar het scheelt niet veel meer. Althans, zo voelt het aan in mijn hoofd.

Roen

Gepost door: RoenHetZwoen | 15-01-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.