08-12-07

EEN HUWELIJK - VOOR JOHN LENNON

bernini,john lennon,yoko ono,beatles,popcultuur,pop,rock and roll,huwelijk,phil spector,antwerpen,brussel,moord,tegencultuur,hippies,underground,1970,beatniks,jethro tull,captain beefheart,liefde,new wave,punk,laura,daphne,radio,leopold flam,shaved fish,woede,verbijstering,verdriet,talking heads,vorst nationaal

Ik ben in 1970 getrouwd, op twintigjarige leeftijd, jong en naïef, met mijn eerste grote liefde. We hadden elkaar ontmoet tijdens een concert van Jethro Tull in Londerzeel. Dat was in de tijd dat Jethro Tull nog voortreffelijke, avontuurlijke muziek maakte, in de voetsporen van Captain Beefheart & His Magic Band. Toen we elkaar in het Brussels stadhuis het ja-woord gaven kenden we elkaar ongeveer een jaar. We waren allebei wat toen ‘alternatief’ en ‘werkschuw langharig tuig’ werd genoemd, we behoorden tot de ‘tegencultuur’, de 'underground', we lazen Simon Vinkenoog, Jan Wolkers, Henry Miller, Jack Kerouac, Allen Ginsberg en Gerard Reve – en we waren uiteraard zeer sterk tegen het burgerlijke huwelijk gekant. Waarom dan trouwen? Ik denk dat het vooral door John Lennon is gekomen. Hij was kort voor ons huwelijk met Yoko Ono getrouwd in Gibraltar. Luister maar naar ‘The Ballad Of John And Yoko’, waarin het hele verhaal wordt verteld. In die periode was - naast Bob Dylan - John Lennon onze grote held. We stonden achter zijn ideeën, alsof het evangelie was, maar ik vond tevens dat hij er erg cool uitzag, met zijn brilletje en zijn wit pak. Mijn haren waren minstens even lang, ik had ook zo’n brilletje, maar helaas geen wit pak. Dat heb ik me later aangeschaft in Firenze (met dank aan Allan Farbman), toen ik alweer gescheiden was. Door dat legendarische huwelijk van John en Yoko was dat ‘sacrament’ voor ons plots geen taboe meer, maar eerder een na te streven ideaal. We hebben onze ouders ongeveer moeten chanteren om ons toestemming te geven. Het was de omgekeerde wereld. Ik vertel deze anekdote alleen maar om te laten zien welke betekenis John Lennon in onze levens had. Zoals hij was, zo wilden wij ook zijn. We streefden dezelfde waarachtigheid na, we koesterden dezelfde dromen, de aardbeienvelden van de jeugd waren ons niet vreemd, we waren met zijn beiden ook walrussen en deden aan revolutie, maar ze moest geweldloos zijn. John Lennon was geen god en geen afgod, maar een echte ‘working class hero’, zoals hij dat type persoonlijkheid in zijn eigen song noemt. Een van zijn mooiste songs, trouwens (na zijn werk met the Beatles, bedoel ik).

Op 8 december 1980 was ik al een hele tijd gescheiden. Ik was van Brussel naar Antwerpen verhuisd en woonde daar samen met mijn muze Laura, die ik in mijn door de romantiek beïnvloede gedichten Daphne noemde. Je kunt het je nu niet meer voorstellen. Je moet echter in gedachten houden dat Gian Lorenzo Bernini in de 17de eeuw een prachtig beeld van Daphne en Apollo maakte, dat in de tijd van de romantiek nog nazinderde en op die manier het midden van de twintigste eeuw heeft bereikt, een heuglijk feit waar de historicus Mario Praz een belangrijke rol in heeft gespeeld. Je kunt het beeld gaan bekijken in de Villa Borghese in Rome.
Punk en New Wave hadden in die jaren de plaats van de ‘tegencultuur’ en de ‘underground’ ingenomen. Maar John Lennon was een held gebleven. 'Shaved Fish' was een elpee die heel vaak werd gedraaid, en dan vooral het nummer 'Power To the People'. Laura en ik werkten bij de filosofische kring Aurora, een vereniging gesticht door professor Leopold Flam. Toen ik op de radio hoorde dat John Lennon was doodgeschoten was mijn eerste reactie er een van ongeloof. De waarheid was onvoorstelbaar. Maar er komt altijd een moment waarop ze volledig tot je doordringt. Het was alsof ik zelf diep in mijn hart werd geraakt. Alles in mij begon te sidderen, tranen liepen over mijn wangen, daarna werd ik woest. In die bezeten toestand ben ik naar huis gelopen, over de Lange Leemstraat naar de Lamorinièrestraat, waar we woonden. In ons appartement heb ik een stoel stukgeslagen, er bleven alleen splinters van over. Ik was door een soort van razernij bevangen. Langzaam is die woede weggeëbt en heeft ze plaats gemaakt voor diep verdriet.


Een week later maakten we met vrienden, allemaal klanten van café Het Pannenhuis op het Conscienceplein, per bus een Magical Mystery Tour naar Vorst Nationaal. Daar trad Talking Heads op, een band die in die dagen op zijn hoogtepunt was. Ze gaven een hemels, of laten we zeggen een bijzonder funky concert, waarbij je voelde dat elke noot voor John Lennon werd gespeeld. Dat concert heeft me over mijn verdriet heen geholpen. De busrit terug naar Antwerpen was euforisch, we waren allemaal dronken of stoned en zongen liedjes van the Beatles en John Lennon.


John Lennon was de spirit van rock & roll. Zijn slechtste plaat heet ‘Rock And Roll’ (geproduceerd door Phil Spector), maar dat is tegelijk zijn allerbeste, zijn meest bezielde. Probeer dat echter maar eens aan een vreemde uit te leggen. De wereld is complex en het leven is een strijd.

john and yoko forever


Foto: 1970, het jonge echtpaar in Neerharen, door François Pulaski (geliefde fratello mio).

Commentaren

Wàt een prachtverhaal. En het maakt mij in zekere mate ook woedend. Woedend, dat de heldenverering in de pop&rock muziek vandaag niet meer bestaat. Wat is een mens immers zonder helden? Waar zit hem nu in godsnaam de romantiek in de myspace bandjes van vandaag? Ik ben echter gelukkig dat ik de Laatste Rockheld nog in volle glorie heb mogen meemaken: Kurt Cobain, Held van Mijn Generatie...

Gepost door: RoenHetZwoen | 08-12-07

Reageren op dit commentaar

Dank je Martin voor dit verhaal. Wat een mooie foto weeral! Liefs,

Gepost door: Martine | 08-12-07

Reageren op dit commentaar

Hier is het nu weemoed.

Gepost door: 2Herman | 09-12-07

Reageren op dit commentaar

Egmont In welke zaal was dat? In Londerzeel bedoel ik. Zaal Egmont?

Gepost door: Evy | 09-12-07

Reageren op dit commentaar

helden Kurt Cobain was een echte held, denk ik. Maar laten we toch ook maar weer niet te ver gaan met onze heldenverering?

Bedankt, Martine.

Weemoed, Herman?

Evy, de zaal weet ik echt niet meer. Misschien ligt het kaartje hier nog in een doos, want ik bewaar alles, maar dan zou ik wel dagen moeten zoeken. Maar misschien was er maar één zaal in Londerzeel?

Gepost door: martin | 09-12-07

Reageren op dit commentaar

twee keer Neen, ik ben al veel vaker stil blijven staan bij je tekst - ook de andere, de laatste dagen. Maar bij de foto hierboven... zeker ook.
Ik heb nooit een rock-ster tot het heldendom verheven. Ik ben nochtans van een bouwjaar en tijden waarin men dat deed. Maar dankzij oudere broers en zus (resp. 9-8-6 jaar ouder) kende ik ze allemaal: Lennon, Dylan - op kop.
Als jij dit schrijft (en ik lees) zit er natuurlijk onmiddellijk een berg nostalgie naar me te kijken.
Erg vind ik dat niet. Integendeel. Een portie nostalgie is van tijd echt op zijn plaats!

Gepost door: sodade | 09-12-07

Reageren op dit commentaar

Ik heb het niet zo op de helden verering, alsof het al helden waren, maar kan ook wel van muziek en film genieten, zonder de 'medewerkers' op een voetstuk te zetten, die hou ik onder andere voor de postbode, die in weer en wind zijn brood probeert te verdienen.
Verder ben ik wel langer dan gedacht op uw eigenzinnige en intrigerende blog blijven hangen. Knap.
PS, Wist meteen hoe jij bij mij terechtkwam

Gepost door: roy | 09-12-07

Reageren op dit commentaar

twee minstens twee zalen denk ik. het zijn er vast wel enkele meer.
en de complexiteit is de moeite waard. de strijd ook. vind ik.
veel leven hier. dat wil ik er nog aan toevoegen.

Gepost door: Evy | 09-12-07

Reageren op dit commentaar

gisteren en eergisteren ik heb gisteren aan mijn muze Malika het verhaal verteld van John Lennon; een mens zal het blijven weten. Pakkend hoe je indertijd die moord hebt verwerkt. Eergisteren stierf Stockhausen (zie mijn blog uitlijnen).

Gepost door: marc tiefenthal | 09-12-07

Reageren op dit commentaar

Ja, Martin, weemoed, om een tijd die voorbij is, weg is. Om al het mooie en goede dat altijd weer terug door de vingers glijdt. Om Lennon en vele anderen. En omdat het donkere lange nachten zijn in december.

Gepost door: 2Herman | 10-12-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.