21-11-07

EEN TREINRIT


Op de trein. Ik heb plaats genomen in een coupé die veel weg heeft van een badkamer. Er staat de reizigers zelfs een wastafel met stromend water – koud en warm – ter beschikking.

Thomas is bij me komen zitten om wat met me te praten, over ernstige dingen. Zo vertelt hij me onder meer dat hij een paar weken geleden geprobeerd heeft zich van kant te maken, met een scheermesje.

“Het is natuurlijk weer mislukt”, zegt hij, “ik ben zo zenuwachtig”.

“Dat is van de koffie”, zeg ik op vertrouwelijke, medeplichtige toon, “we drinken teveel koffie”.

Thomas knikt instemmend.

“Ik weet het”, zucht hij dan.

We zwijgen even, kijken niet naar het landschap maar recht voor ons uit.

“Toch is zelfmoord een goede oplossing”, zegt Thomas.

“Ik vind dat helemaal geen oplossing”, zeg ik. “Mensen die zelfmoord plegen zijn laf. Ze kunnen hun eigen ellende niet meer de baas, ze kunnen niet meer verder leven met hun schuldgevoelens en hun angsten. Dus wat doen ze? Ze onttrekken zich eraan. Ze zetten er een punt achter.”

“Dat is geen lafheid”, zegt Thomas, “het getuigt veeleer van inzicht, van een nuchtere kijk op de stand van zaken in de wereld en in het leven.”

“Het is lafheid omdat ze er niets mee oplossen”, zeg ik, “ellende, schuld en angst gaan niet mee de dood in… Dat is de nalatenschap voor degenen die hen gekend, met hen samengeleefd, aan hen gedacht hebben”.

“Die moeten dan ook maar zelfmoord plegen”, lacht Thomas.

“Je bedoelt een soort ‘kosmische zelfmoord’?”, vraag ik enigszins spottend. (Ik kan dit gesprek niet langer au sérieux nemen).

“Ja ongeveer zoals Spinoza dat zag”, zegt Thomas.

Gekscheert hij nu, of meent hij dit ernstig? Ik weet het niet meer. Onzekerheid en verwarring maken zich van me meester. Moet ik hem, er zorg voor dragend hem niet te kwetsen, op de denkfout wijzen? Maar als het om een grap ging, wat heel goed mogelijk is met Thomas, zou ik me op die manier belachelijk maken. Aan de andere kant kan ik toch moeilijk doen alsof die fout geen fout was, want dat zou pas echt kleinzielig zijn – als het Thomas ernst was.

Dan komt de trein aan in Roosendaal, waar ik moet uitstappen voor zaken.

thomas

Foto: AA, Martin Pulaski in de trein.

Commentaren

tja toch is het een goede oefening. Ik ga voorbij aan filosofen, want daar weet ik te weinig van.
Ach, ik wil je niet op ideëen brengen (lees daarvoor mijn vorig commentaar) maar als denkoefening... waarom niet.
(en ook voor degenen die het durfden, niets dan respect. echt waar!)
(benieuwd wat ik hier morgen lees, als ik niet zo moe ben als nu en geen rhumgrog gedronken heb - ook zoals nu)

Gepost door: sodade | 22-11-07

Reageren op dit commentaar

Dit vind ik een erg mooie foto van je, Martin!

Gepost door: Martine | 22-11-07

Reageren op dit commentaar

treinrit Sodade, ik betwijfel dat je weinig weet van filosofie. Wat hierboven staat is natuurlijk ironisch, maar ook in werkelijkheid heb ik niet altijd respect aan mensen die zichzelf van kant maken, zoals wordt gezegd. Twee van mijn beste vrienden hebben dat gedaan, lang geleden, en ik ben er nog altijd niet over.

Dank je, Martine, maar dat is wel al lang geleden. Het verbaast me wel dat ik hier glimlach, dat gebeurt niet vaak op foto's. Ik heb deze foto de titel 'thomas' gegeven, maar dat is een grapje.

Gepost door: martin | 22-11-07

Reageren op dit commentaar

treinrit 2 Wat schrijf ik toch allemaal. Respect aan? Respect voor, bedoel ik natuurlijk.

Gepost door: martin | 22-11-07

Reageren op dit commentaar

natuurlijk Natuurlijk hoeft dat ook niet Martin. Het is eigen aan de mensen dat we dingen anders (mogen / kunnen) zien. Toch denk ik dat het verschillende zaken zijn, dat wat je zelf voelt (nog na zoveel jaren) en dat wat die mensen deden.
Ook ik... ach, neen, daar ga ik nu niet over schrijven.
Ik denk dat wat je voelt het volle recht heeft van bestaan. Maar wat zij voelden ook, inclusief de consequentie.
Maar neem het niet te ernstig. Het zijn meningen.
En natuurlijk was het ironisch. Het staat ook onder proza en niet onder autobiografie.
(kijk: ik kan seks spellen én ik lees de categorieën ...)
(en dit is dus écht om te lachen, dat ik dat schrijf, hé Martin)

Gepost door: sodade | 22-11-07

Reageren op dit commentaar

WW En ik kwam Wordsworth tegen.

Gepost door: Evy | 23-11-07

Reageren op dit commentaar

wordsworth Tijdens een treinreis, Evy?

Gepost door: martin | 23-11-07

Reageren op dit commentaar

verwant gewoon, een reis.

Gepost door: Evy | 23-11-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.