13-11-07

WERELDSPEL

Vanuit een verte konden wij het wereldspel aanschouwen. Niets voegden wij toe aan steen en water en niets vonden wij uit: alles was er, zeer eenvoudig.

Wij hebben niets lachwekkends gezien, ook niet onder de mensen – zelfs al voerden sommigen iets afschuwelijks uit in een huiskamer of een bezette zone.


Vanuit een verte zagen wij: op dat ogenblik moest het zo zijn en niet anders. Dichterbij iets zijn wij nooit geweest.


Zo snel herwon het spel van de wereld zijn grauwe vertraging, zijn vastheid, zijn bloedbemeste velden en zeewaarts dreven duizenden lijken.


Vanuit een verte hadden wij aanschouwd: nu vroegen wij ons niet langer af waarom wij wanhoopten – wanhopigen in het wereldspel verstrikt.

12:25 Gepost in Gedicht | Permalink | Commentaren (1) | Tags: wanhoop, visioen, proza |  Facebook

Commentaren

wanhoop Wanhopig en utterly confused.
(dit raakt me erg, wat en hoe je het hier schrijft)

Gepost door: sodade | 13-11-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.