05-11-07

DEPRESSIE: HET DONKERE HART


Melancholie 6


Depressie, daar staat het woord. Het wordt te pas en te onpas gebruikt, zodat je er achteloos aan voorbijgaat, eroverheen leest. Je had zelf al wel eens een dipje, je voelde je wel vaker depressief, je had vrienden die aan depressie leden, drie van hen hebben zich al jaren geleden de dood in gejaagd. Het woord ‘zelfmoord’ mag je niet gebruiken. Nu heb je zelf een depressie, een echte, een klinische depressie. Het heeft met neurotransmitters en serotonine en zo te maken, wordt gezegd. Een klinische depressie is een ernstige stemmingstoornis. Je hebt nog weinig belangstelling voor om het even wat. Alleen muziek en bewegende beelden doen je nog iets. Hoe eerlijk kun je hier over schrijven? Zijn deze openhartige notities geen vorm van exhibitionisme? Ik denk het niet. Het boek dat Geerten Meijsing over zijn depressie schreef  - ‘Tussen mes en keel’ – is een aangrijpend relaas en volkomen eerlijk. Wees gerust, zelf zal ik er geen boek over plegen, aangezien het al bestaat. Er zijn er nog andere, dan dat van Geerten Meijsing, zoals ‘Darkness Visible’ van William Styron, de schrijver van ‘Sophie’s Choice’.
 

Je voelt je geestelijk en fysiek uitgeput. Je loopt traag over straat, terwijl je nog niet zo lang geleden zeer snel stapte (maar nooit zo snel als je zoon). Je geraakt niet vooruit. Je hebt geen lustgevoelens. Vanavond niet schat. Toch lig je hele nachten wakker en besluipen je dan allerlei angsten en angstgevoelens. Je vreest de algehele aftakeling en de dood. Je gelooft niet in jezelf. Je denkt dat je je werk niet meer aankan. Je kan maar niet beslissen om de verzekeringsmaatschappij te bellen, of andere administratieve zaken in orde te brengen. De kraan in de badkamer moet worden vervangen, je fiets hersteld. Je kunt helemaal niets beslissen. Als je boodschappen doet vergeet je de kip voor de waterzooi. Je voelt je schuldig omdat je niet kunt werken. Je denkt dat niemand nog respect voor je heeft. Je hebt zelf geen respect meer voor jezelf. Het is alsof je in het tegenovergestelde van een roes leeft, een anti-roes. De psychiater schrijft je antidepressiva voor, maar daar word je ziek van, ze wekken braakneigingen op, je zweet ervan als een oude os, je geeuwt de hele dag door, je krijgt pijn in de borststreek… Het is een vicieuze cirkel: medicatie om te genezen en je wordt er ziek van. Catch-22, voor wie het boek van Joseph Heller of de film van Mike Nichols kent. Tijd heelt alle wonden, zeggen de mensen. Zouden de mensen gelijk hebben?


Afbeelding: Zelfportret met de dood, Arnold Böcklin.

Commentaren

Bij een "echte" klinische depressie geeft dit schilderij goed weer, wat zelfs in de psychiatrie zwaar wordt onderkent. Hand in hand met het einde.
't Zal wel overwaaien ! My ass !

Groeten

Gepost door: Yammer | 05-11-07

Reageren op dit commentaar

De boeken van Meijsing en Styron heb ik alletwee gelezen. Meer dan eens. Ze staan op het rek. Grijpensklaar voor als het nodig is. De herkenning troost. Iemand zei me eens: je moet helemaal tot op de bodem alvorens je terug omhoog kan klimmen. Halverwege naar beneden en dan terug omhoog helpt niet. Ik weet niet of dat klopt. Het zijn maar uitspraken. Niet professioneel. Maar toch lijkt er mij een zin in te zitten.

Gepost door: 2Herman | 05-11-07

Reageren op dit commentaar

Je kiest niet toevallig Arnold Böcklin. Ik gebruikte ooit zijn 'Dodeneiland'. De 'herkenning' maakt dat je je iets beter voelt.

Gepost door: 2Herman | 05-11-07

Reageren op dit commentaar

helen
Ik hoop van wel. toch wat dit betreft.

Gepost door: Evy | 05-11-07

Reageren op dit commentaar

Ja Martin ,en anders stop eens even met ons te schrijven ,neem eens even schrijfpauze ,wie weet komt er een ander gevoel naar boven .....
wie weet ?

Hartelijke groetjes
Angela

Gepost door: Angela | 05-11-07

Reageren op dit commentaar

Tja En hier zit ik dan. Heb het daarstraks al gelezen. Leek een spiegel die ik zag. Nu weer.
Rot, Martin. Heel rot voor je.
Gun jezelf de tijd.
(ik zou veel kunnen / willen schrijven, maar ach... l)

Gepost door: sodade | 05-11-07

Reageren op dit commentaar

Hey Martin Ook ik ken het gevoel maar al te goed. Ben er uit 'gekropen'. Met hele kleine stapjes tegelijk, met dingen te doen die ik graag deed en die me heel even deugd deden. Maar niemand heeft een 'recept' voor geluk... ieder doet dat op zijn manier... 'k Heb heel veel respect voor je, omdat je over de dingen nadenkt en het heel mooi kunt verwoorden ook... 'k Heb je eigenlijk heel graag, al kennen we elkaar nauwelijks, maar dat zal vrees ik ook maar een magere troost zijn...
Liefs,

Gepost door: Martine | 05-11-07

Reageren op dit commentaar

Dag Martin,

Die laatste alinea is een bijna perfecte beschrijving van mijn leven van de laatste 3 jaar (2005, 2006 en 2007)...

Hoewel het de laatste maanden beter gaat, ken ik toch nog vele moeilijke momenten: daarnet tijdens mijn dagelijkse ochtendwandeling nog het veld in gevlucht toen ik zag dat andere wandelaars mij tegemoet kwamen. Vorige donderdag nog eens naar een concert geweest: ik heb de helft van de tijd op de wc doorgebracht (omdat ik daar tenminste rust vond) en van daaruit het meerendeel van het concert gehoord. En nu zie ik al op tegen volgende zaterdag en zondag wanneer ik resp. naar een verjaardagsfeest (waar ik vorig jaar na een half uur uit het restaurant gevlucht ben) en naar het eetfestijn van mijn dochtertje haar school moet (waar ik vorig jaar na nog geen kwartier gevlucht ben). Ik moet al sinds vorige week de mazoutleverancier bellen; het is er nog altijd niet van gekomen. De telefoon opnemen en bellen is een hele opdracht.

En zo kan ik nog wel een paar bladzijden vullen. maar dit is uw blog, en jij gebruikt die goed; als uitlaatklep van je gevoelens. ik gebruik mijn blog als vluchtmiddel, en vluchten is nooit goed. Tenminste; dat beweert mijn psychologe. Mijn psychiater beweert dan weer dat vluchten wél goed is: voor hem is een uitvlucht zoeken én vinden een overwinning. Ik ben eerder geneigd mijn psychologe te geloven, maar het is in ieder geval allemaal zeer verwarrend als de ene zus zegt en de andere de week daarop zo.

Gepost door: RoenHetZwoen | 06-11-07

Reageren op dit commentaar

antwoorden - depressie @xantippe, het geeft goed weer hoe ik er over denk, ja.
@herman, ik zou toch liever niet de bodem raken.
@angela: nee, schrijven is net goed voor me, dan voel ik me veel minder ellendig, het is niet echt therapeutisch, maar je geest is dan actief, op een positieve manier. als ik niet meer zou schrijven zou het pas erg zijn.
@sodade, je bent er altijd met een woord van troost, dank je.
@martine, ook bedankt voor de troostende woorden.
@roen, jij hebt blijkbaar toch nog een stuk erger zitten dan ik. maar ik geloof in de troost van de muziek (en van de letteren, etc.). waarom zou dat 'vluchten' zijn? en bestaat er niet iets als 'positieve vlucht'? Ik ben geneigd meer geloof te hechten aan de woorden van je psychiater.

Gepost door: martin | 07-11-07

Reageren op dit commentaar

Mijn psychologe beweert dat ze faalt, omdat ze vindt dat ze, via de gesprekstherapie, er niet in slaagt mijn gedrag (in een massa) te veranderen. Ik vind inderdaad ook dat ze hierin te zeer haar cursussen volgt, maar mijn psychiater overdrijft dan weer in de omgekeerde richting vind ik: een oplossing (= een vluchtweg) zoeken en vinden in een sociale situatie vind ik nu niet bepaald een overwinning. Ach ja. Het ergste is dat een mens niet gewoon geraakt aan die dingen. Aan mijn lage rugpijn (ook een gevolg van mijn ongeval) ben ik inmiddels wel gewend geraakt. Desalniettemin zou ik niet willen spreken in termen van 'erger' of 'minder erg': ik heb inmiddels immers ondervonden dat iedereen die kampt met psychologische problemen, depressies etc. zijn specifieke problemen heeft; bij de ene lijken die alleen maar erger dan bij de andere, maar eigelijk is het voor iedereen die ermee zit even erg, want je wordt hoe dan ook belemmerd in je doen en laten.

Gepost door: RoenHetZwoen | 07-11-07

Reageren op dit commentaar

gesprekstherapie Het is voor iedereen erg, maar er zijn toch verschillen. Ik kan voorlopig nog naar een concert (hoewel het me opvalt dat ook dat afneemt). Ach, misschien heb je gelijk. Iedereen is gelukkig of ongelukkig op zijn of haar manier. (Ik heb ook altijd aan psychologen getwijfeld, dat is wellicht een vooroordeel; psychiaters geef ik op basis van hun kennis van de geneeskunde het voordeel van de twijfel.)

Gepost door: martin | 07-11-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.