18-10-07

GEHAVEND IN DE HAVEN

Gehavend in de haven

aangekomen

kwam in zijn stekelige hoofd
uit nacht und nebel

het bospad opgedoken.


Weer het ongewisse in

van waar hij ooit gekomen was -

blank, niet vrolijk ongebonden.


Zwijg, zwijg toch

Aletheia

met je mond rood van kersen,

je rode wilde bloemen.


The carter family -

hoe je werd bezongen!

met je mond rood van zonde,

schuchtere zedenleer.


Wandelden zij onder dennenappels

en in de bruine grond waren wormen

en kiemen gekomen.


“Als het graan niet sterft

en jij dit hoofd behoudt

beloof ik de wereld aan je voeten

boomgaarden, eenhoorns,

liefde die niet vergaat.”


In cinema Eden

zaten zij in duister gesluierd

met wapens gewapend

terwijl buiten sneeuw bloedsporen,

voetsporen ondersneeuwde.


De ogen van de winterkoning

lijken wit van woede of van genade.


Zonder reden reed hij de zon tegemoet

een blinde held

met zakken vol geld

en een dode moeder lag neer

op de koude grond van de vorst.


Hij leek een zuigeling,

geeuwde zich in zichzelf terug


De haven van overvloed

als zij haar borsten toont,

stad zonder schaamte

met een man aan de lier

alsof nog iets van zeewier aan wal ging:


op dit eiland zal ik je wachten

je wachten.


Alsof nog iets te bezweren viel

na de laatste dame en boer

met puntschoenen aan, dunne plastron.


Wat nu gezongen, zei hij.

Wat nu gezongen, zei zij.


De wereld is de wereld niet meer.

De wereld is wachten

en zweten

tot het bot bloedt.

Commentaren

Ik doe maar een kleine greep: nacht und nebel-blank,niet vrolijk ongebonden-the Carter Family-bruine grond...wormen-eiland. Dat zijn al vijf lagen met elk een verhaal.

Gepost door: 2Herman | 19-10-07

Reageren op dit commentaar

.. rijkdom. woorden en beelden.

Gepost door: Evy | 24-10-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.