27-09-07

NIGHT AND DAY

De nacht. Blijvend duister dat ik keer op keer weer uitdrijf. Donkere zijde. Zwarte wildgroei die ik alsof ik hem zo kan snoeien van mij af schrijf. 

Hier komt de dag. Nu ik mezelf opnieuw boven het witte blad verberg. Noodlotssymfonie die de groezelige daken van deze stad vervloekt. Slenter door de gewelven van de ondergang. Stenen liggen voor het grijpen, edele verharde bomen. Ga! En keer terug met enkele ultieme woorden. Bezing daarmee de vriendschap en de liefde!

Of toch niet? De dag behoort toe aan fantomen die ik de oorlog heb verklaard, al van bij mijn tweede geboorte. Onherroepelijk, omdat ik besta, wil bestaan. Toen al greep ik naar de wapens van pijn en voltrokken gedachten en trok ik ten strijde tegen het leger van knielende dode zielen die mijn kern, de uitspraak van mijn bestaan, negeren.

Te zwak echter om zelfs maar te willen triomferen. En zoals er kunst om de kunst is, is er strijd om de strijd. Want wat hebben hartslag en ademhaling anders voor zin?

Commentaren

.. dit?

Gepost door: Evy | 27-09-07

Reageren op dit commentaar

strijd Is dit dan geen strijd om de strijd?

Gepost door: martin | 27-09-07

Reageren op dit commentaar

graag ik zou zo graag willen vechten...
Dit klinkt ook vechterig.
n ook eigen.
gedecideerd.
kunst om kunst.
het woord om het woord... en schoonheid in al zijn verschijning, zelfs in strijd.
zou er meer nodig zijn?
of klinkt er iets anders?

Gepost door: sodade | 27-09-07

Reageren op dit commentaar

kijk! maar kijk!
of vergis ik me? maar neen, het staat er, wel degelijk.
Heel sterk vind ik dit, en in een heel mooie salto. Lang geleden dat ik dat woord nog eens gebruikt heb.

Gepost door: Evy | 27-09-07

Reageren op dit commentaar

duren duurt die strijd dan eeuwig?
hoeveel kracht is daar voor nodig? en geduld? en hoop? en wil?

Gepost door: Evy | 28-09-07

Reageren op dit commentaar

Een mijmering tussen hallicunatie en visioen, jeetje, en dan nog een die veel weg heeft van een nachtmerrie.

Gepost door: Marc Tiefenthal | 28-09-07

Reageren op dit commentaar

dag licht Dank voor de mooie reacties.

Evy, ik denk dat die strijd tot het bittere einde duurt. Maar waarom zou het einde bitter zijn... Het adjectief is vanzelf uit mijn klavier opgedoken, alsof ik een soort van typende Chopin ben (die hoorde ik gisteravond op televisie).

Sodade, er klinkt altijd iets anders, denk je niet. Wat jij het gedecideerde noemt, verbaast me nu zelf.

Marc, ja, een visioen, maar een dat aan de grond, de donkere aarde, werd vastgehaakt - en aan het licht van de doodgewone dag.

Gepost door: martin | 28-09-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.