24-06-07

KRANTENKNIPSELS: EEN PERSOONLIJKE GESCHIEDENIS


The Days Of Wine And Roses 3

Jack Lemmon en Lee Remick in The Days Of Wine And Roses.


Gisteren heb ik niets gedaan. ’s Avonds ben ik in slaap gevallen bij de film The Days Of Wine And Roses van Blake Edwards. Ik denk dat het een film is over een echtpaar dat aan alcohol ten gronde gaat. Ik werd wakker toen Jack Lemmon alweer was afgekickt, maar Lee Remick nog niet; de drank en de lokroep van de bars bevallen haar te zeer. Voor haar is de wereld een lelijke plek; hij krijgt pas wat glans, een lichte betovering, als ze een fles gin naar binnen heeft.

Vandaag heb ik een zolderkamer opgeruimd. Ik heb veel tijd ‘verloren’ met het doorbladeren van oude krantenknipsels. Veel boekbesprekingen van romans van Paul Auster vond ik terug. (Het wijst op mijn grote bewondering voor de auteur.) De New Yorkse schrijver Paul Auster is furieuzer dan ooit: “Een Bush is een giftige woestijnplant.” Recensies van concerten van Bob Dylan in Vorst. Analyses van stukken van het Zuidelijk Toneel, onder meer India Song van Marguérite Duras, een prachtige voorstelling met de verrukkelijke Chris Nietvelt. De film 21 grams (waar ik een t-shirt van heb) van Alejandro Gonzalez Inarritu. Een bijlage over chronische vermoeidheid. Toen die werd gedrukt had ik daar nog geen last van. Honderd jaar Georges Simenon: hij sliep met 10.000 vrouwen, 7.000 meer dan Henry Miller. Een interview met mijn oude vriend Marc Didden (“Dan is mijn respect voor Neil Young oneindig veel groter, ik ontdekte hem in 1965 en vandaag boeit hij me nog altijd” staat in dat interview zwart op wit.) Mijn oude vriend Guillaume Bijl loodst ons door Art Brussels. De mooie Carla Bruni heeft het over haar eenzaamheid: “Oh, maar begrijp me niet verkeerd. Ik vind het net heel aantrekkelijk om eenzaam te zijn. Ik zoek dat soort omstandigheden ook zelf op. En daarin ligt het verschil: het is geen opgelegd alleen-zijn.”

 

kunst,boeken,knipsels,recente geschiedenis,schrijvers,films,muziek,theater,leven,brokstukken

Met Marc Didden in Oostduinkerke.

Wat nog meer? De zot van Zomergem, Gie Van den Berghe krijgt de Arkprijs van het Vrije Woord (ik was daar toen nog bij). Nick Cave and The Bad Seeds in Vorst op 24 november 2004. Dat optreden woonde ik bij in het gezelschap van mijn vriend Bart. Bart had zijn kaartje in de auto laten liggen, hij moest een heel eind teruglopen. De opening act, Mercury Rev, hebben we daardoor moeten missen, maar ik heb later mijn schade ingehaald. En Nick Cave was groots. The Cowboy Junkies op mijn verjaardag in de AB, een welluidend en ingetogen cadeau. Wong Kar Wai regisseert 2046. Wat betekenen de begrippen ‘liefde’ en ‘geheugen’? Volksbühne Berlijn speelt ‘Pablo in der Plusfiliale’ in het Kaaitheater. ‘Gaten of toen we niet in het gelid stonden’ in Theâtre National. “Ik ga graag naar school en ik denk dat je de school nodig hebt om iemand te worden.” Een gesprek met Arne Sierens en Alize Zandwijk over het stuk ‘Meiskes en Jongens’ in de KVS. Brussel: Mediterrane hoofdstad van Europa. Jonathan Safran Foer: “Schrijvers mogen heikele onderwerpen nooit uit de weg gaan”. Michael Cunningham: Liefde en dood in New York. Een filosoof onderweg: Stefan Hertmans’ ‘Steden’. Ik las dat boek negen of tien jaar geleden op de trein naar Berlijn. Onderweg naar mijn stad. Tien tips om Tuymans te trotseren: meesterlijk maar moeilijk. Overzicht van Antwerpse schilder in Londense Tate Modern. Koen Vidal in gesprek met Geert Mak over ‘In Europa’. Indrukwekkend retrospectief van de Amerikaans-Britse schilder John Singer Sargent in Tate Gallery. Voor het werk van Sargent stond ik haast met tranen in de ogen in Boston in september 1994. Schilderijen van David Hockney hebben veel plaats nodig, een artikel van Eric Min. Eric Min publiceerde in de jaren ’80 gedichten in ons filosofisch tijdschrift Aurora, gesticht door Leopold Flam. Georges Perec komt dan weer naar voren als de schrijver die vrijwel alles kan: de ernstige speelvogel, de nuchtere socioloog van zijn tijd, de epicurist van het dagelijkse, de ingenieur van de taal, de verhalenverzinner. En om het af te leren nog dit. ‘In ‘Utopie en onttovering’, het essay waarin Claudio Magris de werkelijkheid van haar vermommingen probeert te ontdoen, formuleert de schrijver het in de helderheid van de paradox: “De ontnuchtering is een ironische, melancholische en herstelde vorm van de hoop.” Magris’ opstellen zijn vaak vlammende betogen tegen de sluipende pogingen om het onderscheid tussen goed en kwaad op te heffen en om ons geweten, dat door de schrijver een demon wordt genoemd, te corrumperen en in slaap te sussen.’

Voldoende, denk ik. Deze brokstukken van mijn leven liggen zomaar in een rommelkamer te vergelen. Heb ik dat allemaal gelezen, gezien, gehoord? Onvoorstelbaar. En dat is dan nog maar een kleine, zeer willekeurige selectie en allemaal vrij recent. Veel van wat hierboven wordt opgesomd was ik al grotendeels vergeten. Ik zal de knipsels dan toch maar bijhouden. Ze kunnen mijn geheugen vervangen.

Commentaren

Je weet je leven zo te zien aardig in te vullen. Dat is meer dan een ademstoot wat je hier neerschrijft. Days of wine and roses hebben wij (Fakkel- en Meirtheater) destijds op de planken gebracht met, jawel, Johnny Voners en Janine Bisschops in de hoofdrollen. Dat was wat anders dan De kampioenen en Thuis waarin ze nu verzeild zijn. De mooie Carla zingt ook als ik het goed heb.

Gepost door: ermanno | 24-06-07

Reageren op dit commentaar

met zorg... de oude papieren terug opbergen, ervoor lettend dat de kwetsbare plooien correct op hun plaats vallen.
Zo gaat dat bij oud papier. Zoals bij een landkaart die op de naden dreigt uit elkaar te vallen, als je er niet zorgvuldig mee omspringt.
Alsof al die knipsels, besprekingen en andere flarden die landkaart zijn van je geheugen. Voor later.

Gepost door: sodade | 25-06-07

Reageren op dit commentaar

.. mooi lijstje

Gepost door: Evy | 25-06-07

Reageren op dit commentaar

Wel kijk, geen discussie meer Ik verklaar categoriek “dit is NIET de skalden van ’68. Onlangs heb ik, ter herinnering aan “40 jaar skalden” mijn ervaringen opgeschreven. Tussen 1 juni ‘67(de opening) en einde maart ’69 (faillissement) had ik deze kroeg in handen.
Een van de reacties op het verhaal heeft me naar jouw wonderlijke wereld geleid, waar ik dan weer minstens één bekende meen te herkennen. Luc, en zijn broer Patrick waren twee skaldenbetreders . Ik ben hun familienaam vergeten.
Op http://tantelily.neufblog.com/ (zie blog ’68 en epiloog) vind je meer bewijzen, en andere gezichten van een in die tijd, hecht groepje.
Nadat ik vele verhalen en foto’s kreeg doorgestuurd (ik bezat niets meer over mijn eigen heiligdom) en er mijn herinnering er bijplakte, bleef ik weken in het verleden hangen. Gemengde gevoelens. Geluk op het juiste ogenblik, daarna (voor mij), nuchter vaststellen dat je in de toekomst alleen in stabiliteit kan vluchten.
Heb ik gedaan, laat het leven zijn gang gaan en bal regelmatig een vuist .
De stad waar ik woon toont langs alle kanten dat anarchie niet dood is . Ik voel me goed.
El van de skalden

Gepost door: elisabeth | 25-06-07

Reageren op dit commentaar

Ongelooflijk hoeveel kleur je geeft aan een grijze dag Knipsels geknipt voor steun aan tanend geheugen. Carla Bruni languit onderaan de woorden: nader niet of ik word fataal. 1 tip om Tuymans te vergeten: 3 blz. in Knack van 6 juni, gratis terug te vinden op knack.be

Gepost door: marc tiefenthal | 25-06-07

Reageren op dit commentaar

afgerond ermanno, carla bruni zingt inderdaad, de ene keer beter dan de andere. ik hoor haar graag liedjes van the rolling stones zingen. haar eerste cd 'quelqu'n m'a dit' is zeker niet slecht (terwijl fotomodellen doorgaans flutzangeressen blijken te zijn).
Die versie van Days of wine and roses had ik wel eens willen zien.

sodade, mijn geheugen heeft heel veel landkaarten nodig.

elisabeth, je bedoelt waarschijnlijk luc en patrick verjans. luc was een heel goede jeugdvriend van me. ik heb nog meer foto's van hem op flickr gepost. na de middelbare school, het atheneum in tongeren, hebben we mekaar niet zo veel meer gezien. jammer.

marc, ik zal het artikel lezen, maar luc tuymans wil ik voorlopig niet vergeten. denk je dat la bruni een femme fatale is? ze houdt alvast heel veel van dichters.

evy, gewoon een stukje oneindigheid.

Gepost door: martin | 25-06-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.