17-06-07

POLANSKI'S METHODE


Toch na de middag na een onweer een Roman Polanski geworden. De witte huid van Lolita’s die je verbieden de wereld de rug toe te keren. Je moet blijven, je moet van ons zijn.

Het stond in de sterren toen je de stad betrad: nu niet, nu niet! Een vlies om de liefde, de gedichten ongeschreven. De letters morsdood, als de bruine, stoffige mot op de vloer.

Onderweg met het hoofd tegen de muur gebotst, doodlopende straat. Voetganger in de jaren, maanden, minuten. Nooit een spraakwaterval geweest, altijd een beheerste heer. Maar nu ga je het begeven in hun lenigheid. Nu ga je je arduinen handen warmen aan hun abrikozenvel.

Commentaren

In de wereld sterf je onvermijdelijk Pas maar op dat je het lot van Gustav von Aschenbach uit 'De dood in Venetië' niet ondergaat, Humbert Humbert.

Gepost door: Theorix | 17-06-07

Reageren op dit commentaar

Dat trieste gevoel van weemoed en besef van vergankelijkheid.

Gepost door: ermanno | 18-06-07

Reageren op dit commentaar

? Pulaski's methode?
(mooi)
(een mannending?)
(neen... inwisselbaar denk ik - een koffiebruine - een ebbenzwarte - vrouwenhuid, het gevoel hetzelfde - even zacht en ongeschonden, de kleur... hmm, ik geef iets te veel prijs ;) )

Gepost door: sodade | 18-06-07

Reageren op dit commentaar

kleuren, vruchten sodade, je hebt gelijk, de kleuren zijn uniek maar toch ook vervangbaar, zwart, rood, wit, bruin, geel.
en de natuur schonk ons veel vruchten - of liever, wij schonken onszelf die vruchten.

ermanno, dat is het helemaal. de weemoed van de afstand, van de definitieve grens, van de breuk tussen jeugd en 'rijpe' leeftijd. Ook Picasso moest het onderspit delven, en voor Polanski zal het niet anders zijn.

ik ga niet naar Venetië om te sterven.

Gepost door: martin | 18-06-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.