21-05-07

OM 4 UUR 'S MORGENS


Opgedragen aan Cesare Pavese

Miezerige regen van vier uur ’s morgens dringt door je demi-saison. Er ontsnapt damp aan je mond, een teken van je eenzaamheid, dat als een vreemd verschijnsel, het spoor van een vergeten offer, ten hemel stijgt. Het zou iets moois kunnen zijn, maar je hebt er geen aandacht voor, je voelt alleen maar de pijn van onuitgesproken woorden, ergens achter in je keel.

Je hebt uren over de kermis gelopen tussen luidruchtige mannen en vrouwen, die dikke beren en roze olifanten torsten. Je voelde je niet misplaatst in het gedreun van rock ‘n’ rol en de melancholie van de neonverlichting. Niets is wat het lijkt op de kermis en niets lijkt er op jou. Je voelt je door niemand aangesproken en je bent tot niets verplicht. Je loopt gewoon door, je laat je meedrijven door de stroom, je netvlies ontvankelijk voor purperen spreuken, voor gifgroen opflitsende mascarons. Veelkleurig grijnzen, denk je, dat zou je moeten kunnen. Niet alleen frieten met mayonaise eten, maar ook veelkleurig grijnzen.  

Later, in de miezerige regen van vier uur ’s morgens, zou je moeten kunnen zeggen: “Het is allemaal goed”. Terwijl de regen uit de hemel je dorre lippen vruchtbaar maakt. Terwijl de woorden zich al beginnen los te maken, duiven, nog in de omgeving van Barcelona, maar al op weg naar huis.

biljarten




Foto: Martin Pulaski

Commentaren

.. mooi hier.

Gepost door: Evy | 21-05-07

Reageren op dit commentaar

4 januari 1986 ...het uur van de metten. Ik heb een bloedneus in de bus op weg van Barcelona naar huis, van warm naar koud heeft dat effect. De 'kermis' waarvan ik thuiskwam had helemaal dat effect. Ik proef het zelfs nu nog. Teruggegooid in de tijd door woorden.

Gepost door: sodade | 21-05-07

Reageren op dit commentaar

onzorgvuldig ... geformuleerd: de 'kermis'... had helemaal het effect dat je beschrijft.
Een beetje te veel effect, hé

Gepost door: sodade | 21-05-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.