08-05-07

ANGST EN AFGROND


Op een dag nu lang geleden werd me duidelijk wat angst is. Je bent alleen en je voelt hem en hij kwelt je maar je weet niet waar hij zit. In je hoofd? In je hart? In je ingewanden? En je kunt het tegen niemand zeggen. Het is een geheim dat je liever niet zou bewaren, maar je moet wel, je bent tot geheimhouding gedwongen. Je hebt geen woorden ter beschikking en had je die wel dan waren er toch geen toehoorders. Het is alsof iemand zijn tanden in je hersens zet. Iemand? Ratten! Nee, zelfs dat niet. De angst is een schreeuw van afwezigheid. De angst is de afwezigheid van om het even wat. Een gesloten cirkel, een beest dat zijn eigen staart opvreet. Daar hebben we de Oeroboros weer, hij is hier geregeld te gast. Analogieën in overvloed. Je spreekt, zonder dat er ooit van die bepaalde banale afwezigheid sprake kan zijn. ‘God is dood’ – dat klinkt als een reclameslogan.

Wellicht kennen wij allen dit grote geheim, dit ontzettende ding. Misschien maken we onszelf wijs dat het onuitsprekelijk is, misschien doen we alleen maar alsof. Alsof het ontzettende ding er niet is. Toen we nog in de wieg lagen werden we al bedrogen. Dat was het begin. Al meteen werd ons gezegd dat het leven niet veel te betekenen heeft. Het spelletje zou hier niet lang duren. Het was echt niet nodig onszelf zoveel vragen te stellen. Het volstond dat je gewoon braaf was: ouders, familie, kerk, de school, later het werk. De politie, het leger. Zo was het altijd geweest en zo zou het altijd doorgaan. Zelfs geen nucleaire oorlog zou daaraan iets veranderen. Maar de angst was reeds gezaaid. En wat nu, wat nu, zonen en dochters? Gaan wij door met bedriegen? Houden wij niet op? (Opeens denk ik aan de film Magnolia.)

Ik las dat cultuur niet langer betekent ‘ik wil je grijpen’ maar wel ‘ben je bang voor dezelfde dingen als ik?’. De omineuze dreiging van het alleen-zijn. De angst van het kind om alleen te blijven in een donkere kamer. Ik herinner me een song van the Outsiders, Afraid Of the Dark, met een quasi-onverstaanbare tekst. Ik herinner me Little Hands Clapping van Alexander Spence. Met herinneringen probeer ik mijn angst te bezweren.

‘Wie met monsters vecht’, schreef Nietzsche, ‘moet oppassen zelf geen monster te worden. En als je lang in een afgrond kijkt, kijkt de afgrond ook bij jou naar binnen.’

Commentaren

En dat we ons zo bewust zijn van die angst en wereldkampioenen zijn geworden in het verdringen, onderdrukken en negeren ervan zodat 'Wees jezelf' ook een reclameslogan is geworden.

Gepost door: ermanno | 08-05-07

Reageren op dit commentaar

wees jezelf terwijl we zo weinig ons zelf zijn, niet eens weten wat dat is, zelf - en de anderen kennen we al evenmin... waar moet dat met ons naartoe!

Gepost door: martin | 08-05-07

Reageren op dit commentaar

reactie te lang... dus te lezen op:
http://toblogornottoblog
je post doet veel oud stof opwaaien.

Gepost door: sodade | 09-05-07

Reageren op dit commentaar

Haasje over Wees jezelf is niet het antwoord op de angst. Een haas schrijft zo'n onzin als dat cultuur gevormd wordt door de angst die we gemeen hebben. Sommigen proberen ons angst in te boezemen. Maar ik sta eerder aan Nietzsche's kant en loop fluitend voorbij de afgrond...

Gepost door: marc tiefenthal | 09-05-07

Reageren op dit commentaar

nietzsche et cetera Sodade, ik zal het lezen. Ik ben nieuwsgierig.

Marc, welke haas is dat dan, die zulke onzin schrijft (ik ben het zelf vergeten). Gelijk heb je van aan Nietzsche kant te staan, maar hoe kun je dan langs de afgrond LOPEN? (Vergeet toch ook niet hoe hij in Turijn dat paard omhelsde... Zonder je hiermee bang te willen maken!).

Gepost door: martin | 09-05-07

Reageren op dit commentaar

Cultuur Heeft cultuur niet altijd iets te maken met 'iets waar je herkenning in vindt'? Ik geloof niet in cultuur die je kan grijpen zonder dat je er iets van herkenning in vindt. waarom zou je je daardoor laten grijpen?

Gepost door: Ester | 09-05-07

Reageren op dit commentaar

herkenning Ester, ik weet het niet goed. Misschien vind je troost in cultuur, en is dat de herkenning waar jij het over hebt? En wil iemand die angst voelt niet getroost worden? Maar is cultuur die mij geen troost biedt of waarin ik mij niet herken dan geen cultuur?

Gepost door: martin | 09-05-07

Reageren op dit commentaar

haasje over bis Langs een afgrond kan je ook kruipen. Wie met angst zit hoeft misschien minder troost dan wel de euvele moed het paard in de bek te kijken of nog beter, het te omhelzen.

Gepost door: marc tiefenthal | 09-05-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.