07-05-07

JESSE SYKES: THE AIR IS THIN


jesse sykes 3



























Gisteren zag ik in een zaaltje van de Kruidtuin Jesse Sykes & the Sweet Hereafter, maar ik kan er haast niets over schrijven. Ik ben te moe. Voor de langharige zangeres met de toch wel bizarre stem aan haar optreden kon beginnen moesten we eerst een lange rij Franse, zeer vervelende en eentonige folkies ondergaan. Was het dan nog the Incredible String Band geweest, met een uitvoering van The Hangman’s Beautiful Daughter of Françoise Hardy met haar hele oeuvre… Maar neen, het waren Franse folkies op akoestische gitaren, fluitjes en kora’s met 28 snaren. Please come back, Toumani Diabate! Het was bijna middernacht eer aanving waar we voor gekomen waren. Ik zat niet bepaald naar mijn donsdeken te verlangen, maar kon me toch ook niet echt goed meer concentreren. Jesse Sykes is een vrouw met een jongensstem, ze heeft mooie lange haren; ik heb een sterk vermoeden dat ze Amerikaans-Indiaanse voorouders heeft, haar uitspraak van het Engels is niet helemaal Amerikaans of Canadees. Dat is een pluspunt. Haar liederen klinken melancholisch, ze zijn geschreven vanuit een diep verdriet, maar ook een groot verlangen naar ik weet niet wat. Het zoete hiernamaals, misschien, hoewel ik betwijfel of ze in die onzin gelooft. Jesse Sykes raadde ons aan om Neil Youngs Tonight’s the Night aan te schaffen, als we die cd nog niet in ons bezit hadden. Het is een van haar favoriete langspeelplaten. De dag tevoren had ik de titelsong gedraaid in mijn ‘nachtprogramma’: een verwantschap. Haar relatie met haar gitarist is even vreemd als haar verschijning en haar stem. Haten ze elkaar of hebben ze elkaar lief? The air is thin, zingt de zangeres, met een stem vol bittere weemoed, of is het toch lustgefluister? De band lijkt wat op Crazy Horse, maar dan meer ingetogen. Wat moeten we van dit alles denken? Wordt ze even beroemd als Christina Aguilera, als Paris Hilton, als Geronimo, als Billy Green Bush (die nog in Five Easy Pieces van Bob Rafelson meespeelde)? Alles is mogelijk. Maar het is vooral vermoeiend om over zulke dingen na te denken. Zeker als je al moe bent. 

Ja, het leven is vermoeiend en de kranten schrijven niets dan onzin. Wat ik over Cat Power heb gelezen in De Standaard en in De Morgen grenst aan verbale misdadigheid tegen de menselijkheid. Maar – ogenschijnlijk – hebben deze kenners het laatste woord. Het zijn snobs die denken dat ze het allemaal beter weten omdat ze artiesten al tien jaar geleden zagen optreden in een klein zaaltje in Denderleeuw in het voorprogramma van De Mens of Het Dier. Wat is het allemaal vermoeiend en wat zet het aan tot buitensporig drankgebruik, waar je dan wel nog meer moe van wordt. Genoeg! De volgende keer zal ik het nog eens over mijn interessante zelf hebben.

Commentaren

Martin, zo kan ik tenminste nog wat namen en titels opsteken uit de hedendaagse muziekscène, want op dat vlak ben ik behoorlijk achtergebleven. Aldus, merci.

Gepost door: ermanno | 07-05-07

Reageren op dit commentaar

Right!

Gepost door: LucV | 08-05-07

Reageren op dit commentaar

En ook nog... de muziekcritici van De Standaard en De Morgen zijn amateurs zonder objectieve criteria om mee te werken. Doordat hun kritiek in druk verschijnt worden hun particuliere opvattingen veralgemeend. En trouwens, kritiekjes schrijven is voor hen een opstapje naar 'beter' en 'vaster' werk. Om de haverklap zijn het andere critici. Niet de moeite waard om je aan te ergeren. De 'pers' heeft toch altijd het laatste woord. Dat behouden zij zich voor.

Gepost door: ermanno | 08-05-07

Reageren op dit commentaar

Waarom lees je nog kranten? Wat je in de krant leest is geen misdaad tegen de mensheid, het is gewoon mensdom. Heeft een mens het recht dom te zijn? Nee dus. Helaas rukt het mensdom deze dagen weer een aardig stuk op. Kom eens tieftalen, ik zet er een gedicht op....

Gepost door: marc tiefenthal | 09-05-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.