30-03-07

ODE AAN DE GROOTSTAD EN DE RIJPE LEEFTIJD


shaving preparations # 6

Op mijn eigenzinnige wijze baan ik mij een weg door het leven. Ik ben geen vrolijke jongen, dat weet ik. Ongetwijfeld helpt mijn eigenzinnigheid tegen een gebrek aan vrolijkheid, tegen teveel levensernst, tegen een te hoge zuurtegraad, ongetwijfeld helpt mijn eigenzinnigheid me om donkere dagen te doorstaan. (It’s been a blue, blue day, zingt Ian Matthews…) Martine, een bezoekster van deze blog, schrijft “dat het leven inderdaad niet altijd een pretje is, maar dat er veel aan onszelf is gelegen om het zo aangenaam mogelijk te maken.” Ze heeft gelijk. We mogen niet toestaan dat anderen ons het leven zuur maken. Domme of vijandige woorden mogen ons niet van ons stuk brengen. Onze huid moet dik zijn, figuurlijk dan wel. De vraag is wel hoe je zulke dikke huid krijgt, als je geboren bent met een dunne? Het zij zo. We mogen al evenmin berusten in onze zwaarmoedigheid (of er een aangenaam tijdverdrijf van maken). There's more to the picture than meets the eye...

Ik had het in mijn vorige tekst over de onaangename kanten van de grootstad, over de vervreemding, de vervuiling, het feit dat je er vaak onzichtbaar bent. Maar ik wil er toch ook op wijzen dat ik zielsveel van grote steden houd, ook van Brussel. Alleen al bij het horen van stadsnamen als Berlijn, Boedapest, Wenen, Lissabon en New York krijg ik een warm, hunkerend gevoel. Ik zou meteen een hotel en een vlucht willen boeken en mijn koffers pakken. Het moet snel gaan, een vliegtuig vliegt niet snel genoeg! Nu, onverwijld, wil ik over Broadway lopen, langs The Strand, er een half uur of zo wat van die fraai ingebonden Amerikaanse boeken doorbladeren; de geur van de Oranienburgerstrasse opsnuiven, een groot glas Tsjechisch bier drinken in café Oranium; door de straatjes van Alfama slenteren, en er ergens in de schaduw inktvis eten, ik hoor de droeve stem van Mariza al op de achtergrond weerklinken; of op een Weens plein koffie zitten drinken, een glas Grüner Veltliner mag ook.

Zonder de sfeer en de mogelijkheden die een grootstad biedt zou het leven voor mij nog veel minder zin hebben. Dat geldt ook voor Brussel. Als de zon schijnt begeef ik me hier graag tussen de mensen, ook al begroeten ze me niet; ik ga naar toneelvoorstellingen in het Kaaitheater, de KVS of Les Brigittines, naar concerten in het Koninklijk Circus, de AB en de Botanique – en naar de bioscoop (hoewel dat lang geleden is). Ik heb me al vaak afgevraagd tot wanneer ik naar de Botanique en de AB en zo zal gaan. Tot het bittere einde misschien? Maar ik zal als halfkale grijsaard zeker vreemd bekeken worden door de mooie jonge goden. Wat maakt het ook uit: daar zal ik niet wakker van liggen.
In Brussel zijn talloos veel winkels waar je tweedehands boeken of platen kunt kopen. Gisteren heb ik in de Fnac een prachtig boek over Paula Rego aangeschaft. Eergisteren voor een prikje bij de Slegte een zeer mooie uitgave van George Eliots Middlemarch, een kanjer van een boek, moeilijk om in bed te lezen, dat wel.

Van leeftijd gesproken. Gisteravond in de metro naar huis ben ik beledigd en gecharmeerd tegelijk: een jonge vrouw vroeg me of ik niet op haar plaats wilde zitten. Ik schrok even, maar heb toch bijna meteen ja gezegd, dan kon ik verder lezen in Restless, van William Boyd, dat nogal meeslepend is. Ik ging ervan uit dat het lieve en aantrekkelijke meisje aan de volgende halte zou uitstappen en vond haar vraag getuigen van charme en hoffelijkheid, twee eigenschappen die ik erg mis in deze stad. Ze bleef echter zeker nog een tiental minuten (zeven haltes) staan. Nu is het bewijs geleverd dat ik echt een oude man ben. Ik zal dan toch wel duidelijk zichtbare rimpels hebben (die ik in de spiegel niet zie) ofwel zie ik er heel ziekelijk uit, dat is ook mogelijk. Als ik die man mijn plaats niet afsta valt hij zodadelijk over mij heen, heeft ze misschien gedacht. Wie zal het zeggen… Ik heb niet haar naar haar beweegredenen gevraagd.

Foto: Martin Pulaski, Zelfportret.

Commentaren

Burten deel 2 Misschien stond ze wel te wachten tot jij een gesprekje met haar zou aanknopen...

Gepost door: Ester | 30-03-07

Reageren op dit commentaar

burten 1 en 2 Ester heeft wel een beetje gelijk; zelf 'dag' zeggen helpt. of glimlachen. 'Ze' glimlachen terug, zelfs in de Brusselse metro. Jammergenoeg niet allemaal; soms duiken ze angstig weg in hun i-pod of in hun krant of zelfs in het raam.
Ik kocht datzelfde Middlemarch-boek, van dezelfde stapel.
Etcetera. Vakje vol.

Gepost door: Evy | 30-03-07

Reageren op dit commentaar

Ode Moest je mij zien. Helemaal grijs en ook nog kalend. Hier in Antwerpen neem ik geen tram meer. Zelfs amechtigen van middelbare leeftijd bieden mij hun zitplaats aan. Een schande is het. Zien die niet dat ik (nog) héél fit ben. Neen dus. Maar het heeft niet echt veel belang. 'Van het aangename dezer wereld heb ik genoten..." Je weet wel, Hölderlin dacht ik.

Gepost door: Herman | 30-03-07

Reageren op dit commentaar

Je bent pas oud wanneer je niet meer kunt wat je kon. En dan bedoel ik niet dat je je pluimen tot een elviskuif moet kunnen kammen. Niet ongestraft weliswaar, kan ik best nog een eindje doorzakken. En De Muur gaat ook nog vlot tot het kapelletje. Toch is het alweer een tijd geleden dat een winkelier me met jongeman aansprak.

Gepost door: LucV | 31-03-07

Reageren op dit commentaar

03 384 06 08 Lievelingen

Zelf ben ik een droomster verzonken in mijmeringen en in mezelfpratend en ,daardoor soms geen dagzeggend aan een medemens in de straat of bus of lift
Heb ook geen behoefte aan dagzeggende mensen ik denk dat ze ook mijmeren
en soms zegt er iemand toch dag en dan schrik ik en vind dat dan zo mooi
zelf heb ik nogal een natuurlijke glimlach op mijn lippen
dat doet ook wonderen .even oefenen :in de spiegel
Angela

Gepost door: Angela | 01-04-07

Reageren op dit commentaar

telefoonnummer dit telefoonnummer is er plots bijgevoegd....niet bellen hè,weet niet hoe het kwam....
Angela

Gepost door: angela | 01-04-07

Reageren op dit commentaar

Nee, zo erg dus niet Martin, zij die het leven of het werk zuur maken moeten we er inderdaad uitwerken. Bij deze: de muzenval waar je ooit optrad in Antwerpen is opgekuist. Alle zuur is eruit en heeft nu 'vers geschild'. We hebben de daden bij jouw woord gevoerd. De jonge vrouw in de metro wou je jouw boek laten voortlezen. Zo oud zie je er nog niet uit.

Gepost door: marc tiefenthal | 02-04-07

Reageren op dit commentaar

jaloers Proficiat met uw indrukwekkende en goed geschreven blog. Ik wil u niet jaloers maken, maar binnen twee weken ben ik in New York. Mijn verslag daarover kunt u nadien volgen op mijn blog...
Nog veel succes en zet het goede werk voort

Gepost door: Jean | 03-04-07

Reageren op dit commentaar

met terugwerkende kracht sweet...
(sporadische glimlach aan deze kant van de PC-kosmos)

Gepost door: sodade | 07-05-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.