28-03-07

BESTAAN OF NIET BESTAAN


Ik woon sinds 1991 in Brussel, in de deelgemeente Anderlecht. Ik spreek meestal van Brussel omdat ik tegen de artificiële indeling in baronieën ben. Negentien burgemeesters en honderden schepenen zijn nergens voor nodig. Aan de negentien verschillende reglementeringen op allerlei vlak heb ik al helemaal een broertje dood. Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen: ondanks het feit dat ik hier al zo lang woon ben ik nog altijd een vreemde – of zal ik schrijven ‘een vreemdeling’, daarbij verwijzend naar het lang geleden ophef makende boek van Albert Camus.

Ik verbleef onlangs anderhalve week in Lissabon en daar werd ik in sommige restaurants en cafés na één of twee bezoeken al begroet alsof ik een goede klant was. In een muziekwinkel in Coimbra knoopte de zaakvoerder met mij een gesprek aan over de stand van zaken in de muziekbusiness. Hij beweerde dat de meeste Portugezen slecht opgevoed zijn en weinig van muziek kennen. Als ik hem zijn zin had laten doen was hij nu nog altijd met me aan het praten. Ik weet niet of de Portugezen slecht opgevoed zijn. De treinen in Portugal rijden in ieder geval op tijd en worden zelfs schoongemaakt. De meeste gevels zijn netjes geverfd. De mensen zijn vriendelijk en vaak ook hoffelijk. In stations word je duidelijke informatie gegeven. De echte onbeschofteriken werken volgens mij allemaal in toeristische informatiecentra. Daar ben ik niet bepaald over te spreken. De Portugezen zullen een hekel hebben aan toeristen omdat velen er op aangewezen zijn voor hun levensonderhoud. Is dit een vreemde gevolgtrekking? Ja, ik weet het, ik zit niet logisch in elkaar. Ik spring ook graag van de hak op de tak. Maar toch kom ik altijd weer met mijn voeten op de grond.

In Brussel word ik nooit begroet in winkels, cafés of restaurants, zelfs niet als ik er al fortuinen heb uitgegeven zoals in de Fnac. Ik durf er niet over nadenken hoeveel franken en euro’s ik daar al naartoe heb gebracht, in ruil voor kortstondige eeuwigheid. Met dat bedrag had ik een huis kunnen laten bouwen en een bosje aanleggen. Misschien geen villa maar toch ook geen fermette.

In onze straat wordt evenmin gepraat of geglimlacht. Niemand neemt zijn hoed af of geeft een tikje tegen de rand ervan. Als men je passeert kijkt men een andere richting uit, of richt de blik naar de grond. Op die grond liggen nochtans vaak hondendrollen. Zou het daardoor zijn dat wij op straat niet worden begroet? Uit schrik om in zo’n drol te trappen? John Donne schreef dat niemand een eiland is. Ik zou willen dat het waar was en dat de wereld, zoals ook vaak wordt beweerd, een dorp is. Ik zou graag veel mensen groeten en zelf ook begroet worden zoals dat in de dorpen gebeurt (of gebeurde, want ik ben al lang niet meer in Belgische dorpen geweest). Ik zou willen gezien worden, zodat ik opnieuw, zoals in mijn kinderjaren, het gevoel krijg dat ik besta. Nu ziet noch hoort iemand mij en dat is juist de pest. Kan dit spoedig veranderen?

Commentaren

Mijmering Beste Martin Pulaski
Uw mijmering lijkt me nogal gedeprimeerd. Nochtans geloof ik dat veel mensen er zo over denken, maar meestal kunnen zij het niet zo goed verwoorden. Zij graven zich in en vervreemden.

Gepost door: Herman Meeus | 28-03-07

Reageren op dit commentaar

Typfoutje e-mail adres

Gepost door: Herman Meeus | 29-03-07

Reageren op dit commentaar

Wordt provinciaal! Dag Martin,
Ik begrijp je goed, na zelf vijf jaar lang in New York te hebben gewoond en daarna nog een jaar in Amsterdam. Sinds een half jaar woon ik weer in Nijmegen. Iedereen kent me daar. Het is er wat kneuteriger dan in Amsterdam en al helemaal onvergelijkbaar met New York. Ik had er wel moeite mee om voor mezelf te erkennen dat ik van nature een provinciaal ben. Maar ik begrijp nu ook dat waar je woont niet geheel bepaalt wie of wat je bent. Ik heb de geest van een wereld burger. Het is voor mij een goed gevoel dat ik dat kan zijn zonder dat ik in een metropool hoef te leven. Nijmegen is een middelgrote stad. Net groot genoeg voor wat spanning en cultuur en net klein genoeg om aan de anonomiteit te ontsnappen. Ik heb het geprobeerd in de metropolen. Het werkt niet voor mij. Maar mensen kiezen er toch voor om in grote steden te wonen. Het is alsof mensen verslaafd zijn aan eenzaamheid. We zijn zulke individualisten geworden dat alles wat riekt naar samenhorigheid als soft of dorps of burgerlijk en ouderwets wordt gezien. Mensen in grote steden schijnen elkaar alleen op te zoeken tijdens stille tochten als er weer eens iemand door zinloos geweld omhet leven is gekomen. Alsof er een gemeenschappelijke vijand nodig is om samen te komen.

Gepost door: Devanando | 29-03-07

Reageren op dit commentaar

Nu al echt terug? Ik had gedacht dat jullie voor twee weken naar Portugal getrokken waren. Zou dat niet beter, leuker en toffer geweest zijn? Ja, het is eenzaam aan de top en in de grootstad. Het is er existentieel eenzaam.

Gepost door: marc tiefenthal | 29-03-07

Reageren op dit commentaar

tijd vliegt Herman, we leven in een treurige wereld. Het leven is geen pretje. En van nature heb ik een neiging tot melancholie. Maar voorlopig kan ik ermee leven. Je hebt gelijk, veel mensen voelen zich eenzaam of geïsoleerd.

Devanando, bedankt voor je lange reactie. Ik kan je gedachtegang heel goed volgen. Ik denk dat ik even goed een wereldburger ben, maar in de grootstad mis ik de kwaliteiten van het oude dorpsleven. We kunnen wereldburgers én provincialen zijn, een goede combinatie. Overigens vind ik dat provinciestadjes veel charme hebben.

Marc, ik ben twee weken in Portugal geweest, maar de tijd vliegt.

Gepost door: martin pulaski | 29-03-07

Reageren op dit commentaar

.. via jouw tekst spring ik van de hak op de tak en elke reactie die ik hier zou kunnen wijkt te ver af.
Maar het is niets, denk ik.
Misschien helpt eigenzinnigheid wel. Eigenzinnig tegen de stroom in door de hoofdstad. Wie weet helpt dat, nu en dan en hier en daar.

Gepost door: Evy | 29-03-07

Reageren op dit commentaar

Beste Martin,
Ik geef Devanando gelijk, ik woon nu in Lier sinds bijna 3 jaar, en ben een goed deel reeds ingeburgerd. Ze zeggen dat ze "me overal zien" met mijne Cadillac alias elektronische rolstoel. Er is het sociaal restaurant, de winkels, in de zomer de terrasjes... Sinds ik hier woon, ben ik een stuk ontspannener en rustiger geworden... Ik denk dat het leven inderdaad niet altijd een pretje is, maar dat er veel aan onszelf is gelegen om het zo aangenaam mogelijk te maken.
Groetjes,

Groetjes,

Gepost door: Martine | 29-03-07

Reageren op dit commentaar

de steden sterven, ondanks de inspanningen (of moeten we geloven dat er inspanningen gebeuren) van binnenuit....waar zijn al die families heen, en hun nakomlingen...ik bedoel, zij die al die mooie herenhuizen laten bouwen hebben..
nu resten er enkel progressievelingen, in vuile appartementen, als een onontkoombare kanker, de stad opvretend, van binnen uit.......nee, geef mij maar het dorp.......

Gepost door: anima-negra | 30-03-07

Reageren op dit commentaar

leve de stad Evy, ik ben ervan overtuigd dat eigenzinnigheid helpt. Maar tegen wat is ze een hulpmiddel? Tegen een te hoge zuurtgegraad, tegen teveel ernst misschien? Tegen de donkere dagen?

Martine, bedankt voor je bezoek - en je hebt gelijk. We mogen inderdaad niet toestaan dat anderen ons het leven zuur maken. Onze huid moet dik zijn, figuurlijk dan wel. En we mogen al evenmin berusten in onze zwaarmoedigheid (of er een spelletje van maken). There's more to the picture than meets the eye...

anima-negra, ik houd van grote steden, ik ben er gek op. zonder de sfeer en de mogelijkheden die een grootstad biedt zou het leven voor mij nog veel minder zin hebben. dat ik kritiek heb op bepaalde aspecten van de grootstad betekent niet dat ik er niet van houd. alles heeft zijn keerzijde. nuance is zeer belangrijk.
overigens ken ik geen progressievelingen in vuile apartementen. het zijn zeker niet de eigenzinnige enkelingen die de stad kapot maken, maar de makelaars, de grondbezitters, de projectontwikkelaars, de nazaten van VDB en consoorten, de speculanten.

Gepost door: martin | 30-03-07

Reageren op dit commentaar

'Burten' (of is dat een typisch Kempisch woord?) Ik hou wel van mijn anonimiteit en vrijheid in de stad, ver van mijn plattelandsdorp en haar stempels op mij. Als je zelf de eerste stap zet en praatjes maakt in winkels en met bewoners, dan kennen ze me de volgende keer nog wel. Zelfs nog het meest in de multiculturelere Borgerhoutse buurten van de Apenstad. Mensen spiegelen vaak het gedrag dat je hen voorspiegelt.

Gepost door: Ester | 30-03-07

Reageren op dit commentaar

bonjour Als je terugkomt van de Franse dorpjes, waar IEDEREEN je een bonjour toeroept, en je komt dan terug in ons Belgen land!!! kijken ze toch O!! zo vreemd als je een goededag zegt... maar dan is dat de uitdaging, om dit gebaar zeker verder te doen.
misschien snappen ze hier op den duur dan ook, dat een vriendelijke groet meer doet dan ne zure smoel... groetjes en ne gemeende goeiendag van Neni Ekeren

Gepost door: neni | 01-04-07

Reageren op dit commentaar

Goede dag Een goedendag, beste Neni en Ester!

Gepost door: martin | 01-04-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.