04-03-07

ZAL IK DAN TOCH MAAR ALLES BEWAREN?


years of music silent against a wall

In mij vechten – onder meer - twee naar het mij voorkomt onverzoenlijke tegenstellingen. Ik wil zoveel mogelijk bewaren maar ik wil me ook van zoveel mogelijk ontdoen. Dat laatste lukt me echter maar zelden. Ik blijf me met ‘ballast’ omringen en tegelijk is er het verlangen naar een lege ruimte.

Een kamer vol boeken. Een lege kamer. Wat zal het zijn? Een overvloed aan woorden of de leegte van zen?

Misschien is het daarom dat ik zo graag reis: dan ben ik weg van al het gewicht dat mij omringt en mij terugzuigt naar het verre of minder verre verleden. Er bestaat trouwens, zoals waarschijnlijk voor veel mensen, een verschil tussen de voorwerpen die ik bewaar. Sommige objecten hebben een sterke emotionele waarde, andere een minder sterke, nog andere betekenen eigenlijk helemaal niets. Bepaalde objecten kunnen als ik ze toevallig terugzie meteen heel sterke herinneringen oproepen. Landschappen, geuren, een lied, een gesprek. Zo vind ik dan altijd weer een gegronde reden om veel voorwerpen te bewaren. Want hoe weet ik van tevoren welke objecten een sterke emotionele geladenheid zullen hebben? Het is alsof alles wat ik heb aangeraakt een magische betekenis heeft gekregen. Het hoort bij mij, het is deel van me geworden en daarom kan ik er niet van scheiden.

Eigenlijk kan ik van niets en niemand scheiden. Mijn angst voor de dood is zo groot onder meer omdat ik dan van alles en iedereen afscheid moet nemen, van elk ding afstand moet doen. Misschien wordt mijn angst voor het einde kleiner als ik nu al de stap durf te zetten om bepaalde voorwerpen te verwijderen? Ik zou bijvoorbeeld De Slegte eens kunnen laten langskomen. De meeste dingen die ik heb verzameld zijn vanuit financieel oogpunt volkomen waardeloos. Voor een cd die je ooit twintig euro hebt betaald krijg je er nu nog twee – of helemaal niets. Voor boeken geldt hetzelfde. Overigens ben ik er niet toe in staat om waardevolle dingen, zoals een huis of een beeldhouwwerk, te kopen: die zouden mij nog meer aan de wereld binden, vermoed ik. Hoe kun je ooit weggaan uit een huis, waar het warm is in de winter, of uit een tuin, waarin je onder een boom kunt schuilen voor de brandende zon?

Foto: Martin Pulaski, Zelfportret met verzameling.

Commentaren

Je ontdoen van ballast, is nochtans één van de beste adviezen om beter te kunnen slapen, me dunkt. Maar het is precies het (h)erkennen als ballast, of net niet, dat inderdaad opnieuw voor twijfels zorgt. Keuzestress-ballast.

Gepost door: Eva | 05-03-07

Reageren op dit commentaar

nooit meer slapen? Bedankt voor je advies, Eva. Maar de twijfels waar jij het over hebt maken de cirkel inderdaad helemaal rond. De reizen en het verblijf telkens in een zo sober mogelijke hotelkamer zorgen wel voor enig soelaas. Ik slaap er ook beter.

Ik wil me er hier meteen voor verontschuldigen dat ik voorlopig niet meer op je schitterende teksten op je eigen blog kan reageren. Je weet het of je weet het niet: ik heb geen dikke huid, eerder integendeel. Als die huid telkens als ik iets durf schrijven wordt volgescholden door iemand die de regels van de wellevendheid niet kent en niet schijnt te beseffen dat de bloggemeenschap een positieve en alternatieve gemeenschap is, wordt zij - gelukkig alleen maar figuurlijk - erntig geschonden. Alsof rimpels en wallen onder de ogen van de slapeloze nachten nog niet volstaan. Ik meen het: die kwaadaardigheid komt hard aan. Het valt me eveneens op dat weinigen de 'ethische code' van de weblogwereld verdedigen tegen dergelijke inbreuken. Wat ik hier schrijf houdt naar mijn gevoel geen verband met mijn al dan niet sterk ontwikkeld narcisme. Hoe dit mij raakt valt trouwens ook af te leiden uit de dyslexie die me overvalt telkens als ik een poging doe om een reactie te schrijven op je weblog.

Gepost door: martin | 05-03-07

Reageren op dit commentaar

Zwoegen en ploegen Martin, ik vind dat gekibbel op mijn blog ook irritant. Temeer gezien het zelden iets met de comments te maken heeft. Ik overweeg keer op keer te wissen, maar censuur is tegen al mijn principes en wil ik niet op mijn geweten hebben. Vandaar dat ik gewoon overschakel op een houding van "Ach, die volwassenen, zo veilig verscholen achter hun pseudo-schuilnaampjes en nog te laf om zich kenbaar te maken, ze zijn nog erger dan kinderen. Laat ze maar spelen en pesten, als ze dat zo leuk vinden. Ik ga er in geen geval op in." En dat zou jij ook niet mogen doen. Jij kent die mensen niet, ik ken die mensen niet, dus waarom zou het je raken? En als ze zoveel kritiek hebben, dat ze zich dan kenbaar maken en/of zelf iets schrijven. Cultiver son jardin. En de boer, die ploegde verder.

Gepost door: Eva | 05-03-07

Reageren op dit commentaar

pesten Dank je voor deze snelle reactie, Eva. Ik ben zelf ook tegen censuur; het spreekt vanzelf dat ik je dat niet vraag. De vraag die ik stel is gericht aan iedereen die dit (toevallig) leest. Wat ik vraag is de verdediging van de positieve uitgangspunten van een cyberspacegemeenschap. Maar wellicht ben ik op zoek naar een moraal die niet (meer) bestaat? Dat jij die onzinnige reacties negeert heb ik al lang gemerkt, wat ik toejuich. Maar ik blijf me het gepeste kind voelen. En ik vermoed dat ik niet de enige ben.

Gepost door: martin | 05-03-07

Reageren op dit commentaar

zon ik ben soms snel maar nu niet.
bedankt voor jouw reactie(s) op mijn blog.
Neen, ik vind niet dat je je boeken moet verkopen, je krijgt er toch niets meer voor.
Censureren? Groffe en scheldende reacties mogen verwijderd worden vind ik.
Niet meer reageren heeft volgens mij geen zin. Dat is net wat de anonieme blogger wil; alleenheerschappij. Iets waar we moeten tegen vechten. Wat we al eerder deden. Ik met mijn speurwerk maar vooral jij met die prachtige polemieken.
Maar nu word ik moe; ik denk er aan hoe veel energie daar overal is ingekropen.
Opgeven, maar wat moeten we dan nog allemaal opgeven? Het schrijven? De dromen? De verwevingen en de kunst (ik, als amateur)? Wat nog? Neen.
Ik ben het vanzelfsprekend met je eens, maar zeker niet wat betreft het niet meer reageren bij bvb Eva en bij mij. Zeker niet. Bij deze.

Gepost door: Evy | 05-03-07

Reageren op dit commentaar

Geluk? Wat ben ik gelukkig, zeg. Mijn NL weblog telt al meer dan 3000 bezoekers op iets meer dan een jaar tijd. Meer moet dat niet zijn. Zelden krijg ik er commentaar te zien, en meestal is dat nog goede commentaar ook. Mijn FR weblog telt minder bezoekers, wel komen ze van overal (van Canada over de VS tot in China) en geen enkele commentaar. Geluk heb ik zeker? Denk ik nu: begin niet, he? Nee, je mag gerust commentaar schrijven.

Gepost door: marc tiefenthal | 06-03-07

Reageren op dit commentaar

bezoekers en zo Evy, bedankt voor je begrip en je inzet. Het was een impulsieve beslissing van me (toen ik zei dat ik geen reacties meer zou schrijven). Ik voelde me in het nauw gedreven. Ik zal daar op terug moeten komen. Ja, ik kom daar wel weer op terug.

Marc, ik begrijp niet goed wat je me wilt zeggen. Moet ik dan vragen dat de bezoekers bij me wegblijven? Een numerus clausus op het leesplezier? Ik heb deze ‘immense populariteit’ niet nagestreefd, maar precies om die reden ben ik er heel trots op. Ik weet immers dat ik deze populariteit te danken heb aan mijn 'ding' zelf, en niet aan allerlei reclamestunts en weet ik veel wat nog meer.
Lezers uit China verwacht ik niet. De Chinezen zullen al wel blogs genoeg hebben, vermoed ik. Ik schrijf helaas alleen maar min of meer behoorlijk Nederlands en een beetje Engels. Ik probeer dat ene ding, het Nederlandse, zo goed mogelijk te doen. (Ik heb een Portugese vriendin die toch inspanningen doet om hier en daar wat van mijn teksten op hoochiekoochie te verstaan. En zo verder…)
Flickr heb ik voor beelden, met een beetje uitleg in het Engels. Last fm voor muziek. Voor internationale contacten kan ik terecht op MySpace en MSN (als het echt moet). Dat zou moeten volstaan.
Maar nogmaals, wat wil je me nu eigenlijk zeggen?

Gepost door: martin | 06-03-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.