16-02-07

JOY DIVISION : DANCE DANCE DANCE TO THE RADIO

joy division,dans,revolutie,punk,trance,autobiografie,jeugd,antwerpen,cinderella s ballroom,1977,brussel,verhuis,nachtleven,roes,roest,dood,nicole van goethem,mok,de kat,cafes,drinken

Ik luister na lange tijd nog eens naar Joy Division. Love will tear us apart again… Transmission… Dance, dance, dance to the radio… Opeens is er weer die onbestemde angst voor het oud worden, de zintuigen die één voor één ‘uitvallen’, als onderdelen van een machine, of als programma’s op een computer. Ik denk aan L’homme machine van La Mettrie. Voor mij begint de aftakeling met doof worden. Ik ga inderdaad slechter en slechter horen. En nu het warme truiendag is kan ik eveneens toegeven dat ik veel last heb van de kou. Mijn verwarmingsmotor doet het niet meer zoals het hoort. Er zit roest op mijn lichaamsmachine. Dance, dance, dance to the radio. Hoor die energie, die bezetenheid! 


Dance, dance, dance, Ian Curtis’ bezeten stem roept herinneringen op aan iets, een ‘je ne sais quoi’. Iets, niets, iets. Of alles? Ja, hier gaan we dan. Het ritme van Joy Division wordt geleidelijk mijn ritme, I ‘ve lost control again and how I’ll never know just why or understand. Toe-eigening, eenwording. Mijn ritme roept herinneringen op aan mijn tweede jeugd, in Antwerpen, van 1977 tot 1984, ongeveer.

Hoe je danste tot de gouden ochtend. Hoe je leven op danspassen en sprongetjes over slecht verlichte trottoirs doelloos zijn gang ging. Of zoals the Beatles al zongen: oh that magic feeling nowhere to go. Geen doelstellingen, geen maten en gewichten. My only ambition in life is to get high and dance, dance, dance to the radio. De andere, alledaagse wereld, was het vijandige element. De familie, de school, huis-tuin-en-keuken. Métro-boulot-dodo. Niet je vader of je moeder of een schoolmeester, maar Leopold Flam, een joodse atheïstische filosoof had je opgevoed. Je had jezelf heruitgevonden in de periode 1975-1977, toen je je thesis over het einde van het gezin beëindigde en de huiselijk haard ontvluchtte, toen je je geestelijk distantieerde van je Brusselse vrienden en je armen uitstak naar je geboortestad Antwerpen. Tijdens die vierentwintig maanden van transformatie – om niet te zeggen transsubstantiatie - beleefde je het theater van de liefde en de waanzin. Je verslond pagina’s Artaud en Rimbaud. Je was in de ban van de Franse Revolutie. Je schreef een toneelstuk waarin Marat en Saint-Just rechtvaardige helden waren. Empedocles sprong in de Etna vanwege ontgoocheling in laffe en domme soortgenoten. Geleidelijk aan, of nee, eerder bruusk, werd je filosofie er een van het feest. Zoals in het boek van Remco Campert, alle dagen feest. Je was tegelijk ernstig en ontleedde la société du spectacle en bekeek in het filmmuseum acht uren durende films van Jacques Rivette.

In ’77 verhuisde je naar Antwerpen. Je zei tegen Lenny dat niet de jaren 'zestig maar de seventies je levensbepalende decennium waren. Hoe je danste in Cinderella’s Ballroom. Television, Patti Smith, the Ramones, David Bowie, Roxy Music, the Clash, the Slits, Joy Division, reggae, Talking Heads, X-Ray Spex, Ian Dury, Fad Gadget, Suicide en Holly & the Italians. Joy Division. Olifantenpijpen eerst, daarna rode broeken, Converse All Stars, meisjes in micro-rokjes en zonder ondergoed, T-shirts waarop de aan heroïne verslaafde Keith Richard stond afgebeeld. En the Dead Kennedys met Too Drunk To Fuck. Dat T-shirt droeg je als een trofee. Extase en illuminatie. De teksten van Philippe Sollers waarover je ruzie maakte met Leo, die zei dat het onleesbare troep was. Had hij geen gelijk? Nachtenlange dronken en speedconversaties met Jos. Over Schopenhauer, over Céline, over Gram Parsons, Neil Young en the Beach Boys (die totaal onhip waren in die dagen). Van het Pannenhuis naar Cinderella’s en daarna dansen op de tafels van de Gnoe. In de zomer werd op straat gedanst, voor café de Mok in de Wolstraat, Martha en the Vandellas indachtig. Ria Pacquée, Guillaume Bijl, Renée Strubbe, Nicole Van Goethem en al de andere nachtvrienden. Waar zijn ze gebleven? Waar ben ik gebleven? Gotta find my destiny, before it gets too late.
Een grotere intensiteit dan die in de stem van Ian Curtis ken ik niet. Joy Division zal nooit vergeten worden, dat weet ik nu wel zeker.

Iets helemaal anders of misschien ook niet: de Italiaanse filosoof Lucilio Vanini (1585-1619) ontkende de onsterfelijkheid van de ziel en werd leven verbrand op de markt van Toulouse.

“Instants that can still betray us
A journey that leads to the sun
Soulless and bent on destruction
Struggle between right and wrong
You take my place in the show-down
I'll observe with a pitiful eye
And humble ask for forgiveness
A request well beyond you and I
Heart and soul, one will burn.”

Joy Division, Heart and Soul.

Closer: hoesontwerp van Peter Saville. Ian Curtis stief op 18 mei 1980. Joy Division-producer Martin Hannett stierf op 18 april 1991.

Commentaren

.. U

Gepost door: Evy | 16-02-07

Reageren op dit commentaar

magische filmische beschrijving O Martin
dank je voor de herinnering aan deze gouden dagen
wat heb je dat magisch beschreven daardoor voel ik de gloed van die stad weer ,de gloed van al die mensen toen
ook ik danstte op de tafel van de Gnoe
op de muziek van Clifton Chenier mijn allerliefste zydicoartist
En ,
wanneer komt je roman uit en graag :de film?
Liefs
Angela

Gepost door: Angela | 17-02-07

Reageren op dit commentaar

tragic magic Dank je wel, Angela. Ik denk dat Patrick Conrad al eens een mooie tv-film heeft gemaakt over het leven in en rond café De Kat. Daar hebben mijn vrienden en ik ooit een zydeco-avond georganiseerd. Met lekkere gumbo en muziek van Clifton Chenier en The Balfa Brothers en zo. Clifton Chenier was de king. In sommige periodes houd ik zielsveel van die muziek.
Die roman moet er komen, maar er zijn zoveel hindernissen te overwinnen en ik heb zo weinig tijd.

Gepost door: martin | 17-02-07

Reageren op dit commentaar

melancholie stilstaan is achteruitgaan.

Gepost door: lonesome zorro | 18-02-07

Reageren op dit commentaar

etna ook daarom sprong empedocles in de etna.

Gepost door: martin | 18-02-07

Reageren op dit commentaar

etna 2 ik hoop maar dat je ook niet denkt dat je goddelijk én onsterfelijk bent :-)

Gepost door: lonesome zorro | 18-02-07

Reageren op dit commentaar

vergankelijk Zorro, zowat al mijn teksten zijn één lange klaagang over mijn sterfelijkelijkheid en mijn al te menselijke menselijkheid. OK?

Gepost door: martin | 18-02-07

Reageren op dit commentaar

Soms denk ik ... Beleefde ik maar m'n jeugd ergens tussen '67 en 85 ... vooral voor de cultscnenes en muziek maar al bij al ? Elke tijd heeft z'n charme ... behalve de periode '90 - 2005 !

Gepost door: Steven | 19-02-07

Reageren op dit commentaar

Transsubstantial if not essential reading ;-) Geweldige vibe die uit deze post spreekt, tnx. Ongelooflijk overigens hoe hip Joy Div terug geworden is - zie diverse voorbeelden van hipster design & andere ongein op http://uzine.posterous.com/tag/joydivision

Gepost door: [uzine] | 17-02-12

Reageren op dit commentaar

Bedankt Snaporaz! Maar transsubstantial?

Snaporaz, ik heb die documentaire Innocent When You Dream van Patrick Conrad over De Kat en Ferre Grignard lang geleden (1988) op televisie gezien. Die maakte nogal wat indruk, maar veel herinner ik er mij niet van. Het enige wat ik er op internet over gevonden heb is dit: http://www.vrtfansite.be/nieuws_printversie.php?id=3885

Gepost door: martin pulaski | 17-02-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.