08-01-07

HET BESTE HEBBEN WE GEHAD


Het schrijven over Cadiz en Menchu heeft me weer zin gegeven om te vertrekken. Reizen, ver weg van hier. Dit ellendige oord waar men van twee provincies – Oost- en West-Vlaanderen – een land wil maken.
Het donkere, vochtige weer maakt me lusteloos. Ik heb geen zin in mijn werk, muziek doet me niets. Schrijven doe ik al helemaal niet.
Om toch iets te doen heb ik gisteren twee films bekeken, Last Days van Gus Van Sant en Crash van Paul Haggis. Ik heb me erbij zitten vervelen, maar was te lethargisch om op de stopknop te drukken. Ik weet niet waarom ik de Kurt Cobain-film vervelend vond. In gewone omstandigheden houd ik wel van de films van Gus Van Sant. Mala Noche, Drugstore Cowboy en My Own Private Idaho vond ik prima. De stijl beviel me, Van Sant was een buitenbeentje, altijd een goede zaak. Bovendien is hij een sympathieke man, ik heb ooit pinten met hem gedronken, in Antwerpen. Anders zou ik niet weten dat hij sympathiek is. Niet omdat het in Antwerpen was, maar omdat ik pinten met hem heb gedronken. Ach, het zal wel aan mij liggen. Het probleem is een beetje dat ik niet geïnteresseerd ben in Kurt Cobain. Het is natuurlijk erg dat de man zo jong gestorven is en zo maar ik vind de muziek van Nirvana zeer overroepen. Unplugged vind ik enigszins beluisterbaar, vooral de covers dan; ik denk dat de jongens zelf weinig componeertalent hadden. Ik vermoed dat ze wel goed waren in het opzwepen van een publiek. The Sex Pistols was ook zo’n hype. Een slechtere bassist dan Sid Vicious heb ik nooit gehoord, toch niet op een grammofoonplaat. Eigenaardig genoeg siert zijn foto nog vele tienerkamers. Waarom niet Sandy Denny, die ook in tragische omstandigheden aan haar eind is gekomen, of Townes Van Zandt, of de grootste melancholicus van alle singer-songwriters, Nick Drake? Dat waren ten minste authentieke muzikanten met veel talent. Ach, wat maakt het ook allemaal uit. Laat iedereen maar doen wat hij wil. Voor mijn part hangen ze Pamela Anderson, Chales De Gaulle, Jotie ‘t Hooft of Prins Laurent op. Als we maar gelukkig zijn. Ik heb lange tijd een kleine reproductie aan mijn wand gehad van een schilderij waarop de jonggestorven dichter Thomas Chatterton staat afgebeeld, een werk van Henry Wallis. Maar dat was vroeger, toen melancholie mij nog kon boeien, nu leef ik in een andere wereld. De wereld waar jij ook in leeft.
Crash vond ik helemaal vervelend. Er is niets origineels aan die film. Geef mij dan maar Amores Perros of Short Cuts, uitstekende ensemblefilms. Ja, ja, ik denk dat we het beste wel gehad hebben.

Commentaren

Bitch Van Amores Perros heb ik heel erg genoten, zo erg dat ik die op mijn lijst vergat te zetten!
'Omdat we ook zijn wat we hebben verloren'.

Gepost door: Evy | 08-01-07

Reageren op dit commentaar

Films die ik ook heb gezien Die Kurt-Cobain film was gewoon ook heel erg vervelend. Dat was naar't schijnt ook de bedoeling: de nietsheid van het leven van een junk-zanger weergeven.

Van Crash heb ik wel enigzins kunnen genieten. Nogal Amerikaans, maar dat hij het van Brokeback Mountain gehaald heeft stelt me toch enigszins gerust. Al had ik het qua Amerikaanse mainstream in die periode toch het meest voor 'Ring of Fire' over Johnny Cash.

Tot zover mijn bescheiden filmmening. Geef mij op dit moment maar de Gouden en de Zilveren Beer: Grbavica en Requiem.

Gepost door: Ester | 09-01-07

Reageren op dit commentaar

Ha (ho) die Martin Lusteloos en tegelijk rusteloos, zin om te vertrekken kortom en geen enkele zin om een poot uit te steken, ik heb er ook wat van weg de laatste dagen maar ik sleur me er doorheen. Het is de tijd van het jaar (dan maar)

Gepost door: marc tiefenthal | 09-01-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.