19-12-06

DE LICHTHEID VAN HET BESTAAN, SOMS


didi and agnes

Vrijdag had ik een verrukkelijke avond met Diana, een lieve vriendin en zielsverwante uit Antwerpen. Telkens als ik haar zie, wat niet vaak gebeurt, maakt zich een zeer bepaalde lichtheid van me meester. Ik noem het liever geen verliefdheid, want dat klinkt zo banaal. Toch ben ik graag verliefd. Dat houdt me geestelijk jong en stimuleert mijn verbeelding. Ik vertel mijn Laura – schoorvoetend – over mijn verliefdheden. Zij heeft er begrip voor; ze weet dat het telkens om eerder korte en onschadelijke opflakkeringen gaat. Maar ze zegt ook dat ik van haar veel minder zou verdragen. Jaloezie zou me veel sneller parten spelen. Ze heeft zeer waarschijnlijk gelijk.

Ik had het echter over lichtheid, dat is iets anders dan verliefdheid. Verliefdheid is een huis dat in brand staat, een snelle, diepe trek aan een sigaret; de lichtheid van onze ontmoetingen is vergelijkbaar met de zachte warmte van de zon, met lentedagen, als de magnolia’s in bloei staan.

We hebben samen heel gewone dingen gedaan. Bij Plaizier hebben we kerstkaartjes gekocht; we hebben over de kerstmarkt gewandeld, in de Archiduc een glaasje champagne gedronken en vis gegeten in mijn favoriet restaurant.
Zodra het tien uur is slaat de tijd op hol. Binnen enkele ogenblikken moeten we al afscheid nemen. De trein rijdt weg uit het station. Ik spoed me naar de metro. Neen, denk ik dan, ik ben niet de tragische held, Carlito, die op het perron wordt doodgeschoten in de armen van zijn geliefde, net voor zijn droom in vervulling zal gaan. Ik leid een doodgewoon bestaan. Mijn dagen vullen zich met woorden, met namen, met muziek, met beelden uit films. Zoals de slotscène uit Carlito’s Way. Het leven betekent niet veel, maar sommige momenten betekenen alles.

Foto: Martin Pulaski, Diana en Laura.

Commentaren

cliché het zal cliché klinken, misschien zit je er niet echt op te wachten maar misschien ook wel: zijn die doodgewone dingen niet flabbergastingly fantastic?

Gepost door: m.zelf aka eilandman | 20-12-06

Reageren op dit commentaar

Storm op reis en onderweg naar weinig zin of mag het iets meer zijn? Daar sta ik vaak bij stil, soms retrospectief, bij de gapende vraag of verliefd zijn - eerder dan geliefd zijn - de verbeelding stimuleert. Vandaar spring ik hip hop naar de meer omspannende vraag, wat al de verbeelding stimuleert.
Gisteren bijvoorbeeld was ik vederlicht - witte wijn bij beken eerder dan bij bekers. Maar mijn inwendige teevee, verbeelding, liet het afweten. Alcohol stimuleert dus niet. Een doodgewoon bestaan brengt de verbeelding op hol zodra er iets levensabnormaal zich voordoet en het is zo gebeurd.

Gepost door: marc tiefenthal | 20-12-06

Reageren op dit commentaar

verbeelding marc, neen, uit ondervinding weet ik dat alcohol de verbeelding doodt.

eilandman, volledig met je eens, die doodgewone dingen zijn fantastisch (zoals in 'perfect day' van lou reed)

Gepost door: martin | 20-12-06

Reageren op dit commentaar

wens ik wens je nog veel 'graaf verliefdheids'-voelen en vooral veel lichtheid.
En een overzichtstentoonstelling van Luc Tuymans hier in de buurt, dan kan ik zelf ook gaan.

Gepost door: Evy | 20-12-06

Reageren op dit commentaar

graaf evy, daar heb je mij op een dubbelzinnigheid betrapt. wat zou dat betekenen? ik zal de fout toch maar verbeteren.

Gepost door: martin | 20-12-06

Reageren op dit commentaar

graaf Ik vond het schitterend zoals het er stond, hahaha.

Gepost door: Evy | 20-12-06

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.