04-12-06

AFSCHEID VAN EEN VRIEND?


Ik weet dat ik de dingen niet op de juiste wijze aanpak. Soms wel, maar vaak ook niet. Ik ga met vrienden om van wie veel negativiteit uitgaat. Ze stimuleren me niet, ze inspireren me niet. Zijn dat dan wel vrienden? Moet je altijd trouw blijven aan je vrienden, ook als voor hen het eigenbelang de overhand neemt? Door dik en dun, in kwade en in goede dagen, alsof je met hen gehuwd bent? Ik twijfel eraan of ik dat moet doen, als onze ontmoetingen me schade berokkenen. Ik heb goede vrienden gehad die mij de rug hebben toegekeerd omdat ze succes kregen en op televisie kwamen. Ze werden beroemde Vlamingen. Ze dachten waarschijnlijk dat ik ter plaatse bleef trappelen. Ze konden zich niet langer verrijken aan mij. Ze keerden mij de rug toe. Daar heb ik wel van afgezien. Dat geef ik toe. Het is niet prettig dat iemand je de rug toekeert, iemand met wie je bijvoorbeeld bijna wekelijks wandelingen maakte in het Zoniënwoud en met wie je samen liedjes zong. Maar zo is het leven. Waarom zou ik dan op mijn beurt een vriend die me veel schade berokkent niet de rug toekeren? Ben ik bang dat hij zonder mij niet verder kan? Daar moet ik niet bang voor zijn. Hij leidt zijn eigen leven, in een geheel ander milieu, met geheel andere morele regels, met geheel andere codes dan ik. Hij heeft zijn eigen vrienden en kennissen, hoewel hij beweert dat hij eenzaam is. Maar wij zijn allen eenzaam.

Ik heb het nu heel bepaald over een vriend met wie ik een radioprogramma maak. Hij helpt me met de techniek. Hij draait aan de knopjes, zorgt voor het volume. Maar door zijn buitenissig gedrag in de studio is hij bij wijze van spreken een stoorzender. Hij belet me mij te concentreren op mijn thema, op de woorden die ik wil uitspreken. Hij straalt negativisme uit en zet een domper op de sfeer van het programma. De mensen zijn slecht, zegt hij bijna voortdurend, als een litanie, en de muziek ontroert hem niet meer. Ik denk dat hij met me meegaat naar de studio uit vriendschap. Om me tot steun te zijn, zodat ik daar niet alleen moet zitten. Maar zit ik niet beter alleen in die studio? Ga ik niet beter mijn eigen weg? Ik heb een grote angst om in de in de steek gelaten te worden. Dat verdraag ik niet. Maar vanwege die vrees, die neurotische verlatingsangst, laat ik anderen evenmin in de steek. Ik houd me vast. Ik kan geen afscheid nemen. Ik laat niets of niemand los. Ik laat anderen begaan. Neen, ik pak de dingen niet op de juiste wijze aan. Ik moet mijn leven veranderen.

Commentaren

Moeilijke kwestie.

Ik dacht nochtans dat dat hetgene was wat je leerde als je ouder werd: te weten komen wat je drijft / wat voor je werkt, en wat overbodige ballast is / tot zelfs beperkt, om daarin uit te gaan puren en jouw eigen weg te volgen. Een weg die welliswaar niet los kan worden gezien van alles wat omringt, van alles waarvan je afhankelijk bent, wat je prikkelt....

Ook afscheid nemen leek me iets te zijn waar een mens beter in wordt naarmate hij/zij ouder wordt. Maar troost je. Ik kan het ook niet.

Gepost door: Eva | 04-12-06

Reageren op dit commentaar

oud en wijs Neen, helaas is dat nog altijd even moeilijk. Wat ik zeker niet kan - wat mij al veel schade heeft toegebracht - is mensen als middelen beschouwen om bepaalde doelen te bereiken.
Het is me wel enigszins gelukt om mijn eigen weg uit te stippelen. Met veel nadruk op enigszins.

Gepost door: martin | 04-12-06

Reageren op dit commentaar

Ja, mensen zijn geen middelen, maar toch zou je ze moeten kunnen "gebruiken", in de positieve zin van het woord dan: interactie, uitwisseling, beïnvloeding... Zelfs vriendschap is nooit niet egoïstisch (ook dit in de positieve zin van het woord).

Gepost door: Eva | 04-12-06

Reageren op dit commentaar

mijmering
mooie mijmering.
ik wens jouw vriend veel sterkte. Jou ook natuurlijk.

Gepost door: Evy | 04-12-06

Reageren op dit commentaar

Vrienden zijn vrienden "Ik moet mijn leven veranderen", daar eindig je mee. Maar begin je daar wel aan? Is het niet wat laat? En kijk, dat is Martin ten volle: hij is niet echt oud (geworden), laat staan wijs, ook al heeft hij een bulle behaald die dat zou mogen veronderstellen. Is dit erg? Het maakt precies de charme uit van Martin Pulaski. En nog dit: ik heb ooit tot twee keer toe echte vrienden moeten dumpen, met pijn in hart en nieren. Het kan als het moet, het verandert je leven nauwelijks en je moet er je leven niet voor veranderen, misschien hooguit jezelf. Eva, 'je parle donc je suis', gaat er wat te makkelijk over. Bij Martin ligt dat heel diep.

Gepost door: marc tiefenthal | 05-12-06

Reageren op dit commentaar

vriendschap je hebt dit zo mooi verwoord Martin dat ik hier even heel stil blijf zitten en met je voel... wel vraag ik mij soms af of vrienden die je de rug keren wel echte vrienden zijn en omgekeerd? Leven is al moeilijk maar mensen zijn nog moeilijker hé :-)

liefs

kaatje


nb en zo weet je meteen dat ik je nog vaak kom lezen :-)

Gepost door: kaatje wharton | 05-12-06

Reageren op dit commentaar

Of zoals "je parle donc je suis" (?) het soms verwoordt: mensen is misselijk. Alhoewel... Het leven kan zo mooi zijn. En wat is er uitdagender dan te werken aan jezelf? Stilstaan is achteruitgaan, verandering daarom niet per se een verbetering, maar in elk geval een proces waaruit je kan leren. Kan leren wat werkt en niet werkt, kan bijsturen, kan... leven.

Gepost door: Eva | 05-12-06

Reageren op dit commentaar

eva wanneer sta je stil? als je probeert te houden waarvan je houdt? moet je steeds proberen te veranderen of vooruit te gaan, ook als je je goed voelt in je vel?

Gepost door: marc | 05-12-06

Reageren op dit commentaar

Tuurlijk niet. Het gaat erom aan te voelen wat je motiveert. En wat is er motiverender dan wederzijdse afhankelijkheid erkennen? Of dan de discipline die liefde vereist voor de dag leggen? Je te focussen op de ander? Of de drang naar rust, of het behoud van rust kan ook een motiverende factor zijn. Motieven, drijfveren... klinken misschien dynamischer dan ze zijn. Behoud - en zeker zelfbehoud - kan ook een drijfveer zijn. Een hele sterke zelfs.

Gepost door: Eva | 05-12-06

Reageren op dit commentaar

waar veel waarheid in jouw tekst.

Gepost door: Evy | 06-12-06

Reageren op dit commentaar

bedrukte reden om te leven behoud en zelfbehoud, het lijken wel oerinstincten, misschien zijn die daarom wel de sterkste. maar je maakt hier een mooie opening, eva. veel stof tot nadenken in deze paar zinnen.
marc

Gepost door: marc | 06-12-06

Reageren op dit commentaar

rijkdom hartelijk bedankt voor jullie reacties. er zit zoveel rijkdom in de ideeën die jullie aanreiken. jullie hebben mij heel veel gegeven. wat dit voor mij betekent kan ik zelfs niet in woorden uitdrukken.

Gepost door: martin | 07-12-06

Reageren op dit commentaar

.. Mag ik jou danken?
Omdat je wil blijven schrijven.
Omdat je wat je weet en denkt en voelt met ons wil blijven delen.
En omdat je blijft geloven.

Gepost door: Evy | 08-12-06

Reageren op dit commentaar

It is a sad story but... Don't give up.

Gepost door: annumi | 13-12-06

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.