17-11-06

ROMANTIC AGONY?


Iemand voor het eerst in levenden lijve ontmoeten – MIP in de taal van de moderne mens - die je alleen maar kent van het internet is een vreemde ervaring. Toen we die maandagmiddag in Porto uit het vliegtuig stapten hadden we al een onnoemelijk stresserende ochtend achter de rug. Toevallig vertrokken we op de dag dat de nieuwe Europese veiligheidsmaatregelen voor luchthavens en vliegtuigen in voege traden. We waren goed op tijd in Zaventem, maar er stonden ellenlange rijen wachters bij de controle. Het leek uitgesloten dat we onze vlucht naar Porto nog zouden halen. Mijn reactie op dergelijke situaties is er een van verlamming, of is het catatonie? Ik ben niet meer tot handelen of beslissen in staat. In een rij is er trouwens niet veel handels- en beslissingmogelijkheid. Ik kan er over meespreken: ik heb al jaren in rijen gestaan. Maar wie niet eigenlijk? Mijn gezellin echter gaat zich in allerlei bochten wringen, windt zich op, maakt zich op zowat iedereen boos. Vooral op mij, vanwege mijn passiviteit. Die maandag scheelde het niet veel of ze zou de hele zeer trage rij neergemaaid hebben; gelukkig had ze geen machinegeweer bij. Toch is ze er in geslaagd ons helemaal naar voren in die vreselijke rij te loodsen. Heel vreemd vind ik dat die mensen aan de kop ons wilden laten voorgaan. Het lijkt me nog altijd een scène uit een mooie droom.
Bij de controle dacht ik opeens dat de vele medicijnen – ik heb altijd massa’s medicijnen bij, in navolging van Elvis; het verschil met hem is dat ik ze niet inneem, het is alleen maar voor het geval er iets zou gebeuren – misschien wel verboden producten waren. Kunnen pilletjes niet tot ontploffing gebracht worden? Je kunt er, als je er voldoende van gebruikt, in ieder geval iemand mee vergiftigen. Mijn rugzak ontlokte echter geen enkele opmerking bij het controlepersoneel. Mijn lichaam, geheel van metaal ontdaan, gaf wel een signaal. Wat de oorzaak was weet ik niet. Ik heb alvast geen ijzeren wil.

In Porto zou Cristina ons komen oppikken in de luchthaven. Hoewel ik al honderden foto’s van haar heb gezien en ze heel mooi en opvallend is, was ik toch bang dat ik haar niet zou herkennen. En wat moest ik zeggen? Kon ik wel spreken tegen een reeks foto’s? Bovendien schrikt schoonheid me af. Waarschijnlijk leg ik onbewust een verband met verschrikking en horror, zoals romantici als Shelley dat ook al deden. (Mario Praz heeft daar zeer boeiend over geschreven in zijn lijvige studie Lust, dood en duivel in de literatuur van de Romantiek, een boek dat beter bekend is onder de titel The Romantic Agony. Voor mij is het een werk dat een hele wereld heeft geopend.)

Er was niemand in de hal die ik meteen herkende. Was ze er niet? Hadden we slecht afgesproken? Had ik me iets op de mouw laten spelden? Terwijl ik een sms stond in te tikken – ik gebruik daarbij nog de gewone omgangstaal – stond ze echter opeens voor ons. Een jonge vrouw van vlees en bloed. Ze zag er minder extravagant uit dan op haar foto’s, wegens minder make-up, maar nog steeds bijzonder mooi. Maar wat was ze mager! Later zag ik haar van die fijne sigaretjes roken die heel goed bij haar pasten. Onze bagage ging maar net in haar kleine auto. Op een half uurtje waren we in ons hotel. Na de middag zou ze ons door het oude Porto gidsen. We zouden lang zitten praten in het bruine café Ceuta, we zouden elkaar goed leren kennen. We zouden ontdekken dat we zielsverwanten zijn. Ik zou vaststellen dat schoonheid niets met horror en verschrikking heeft te maken. Echte schoonheid is ook niet oppervlakkig, maar is de uitdrukking van diepe gedachten, een rijke verbeelding, empathie en mededogen, van een buitengewoon vermogen tot vriendschap en van nog wel wat andere dingen. Een mooi voorbeeld is Tom Waits: één en al schoonheid.

Commentaren

não sei Ah, Martino! Wat is het vreemd een bericht te lezen van iemand die in het land is waar ik zo van hou. Eu não sei o que dizer.

Gepost door: eilandman | 18-11-06

Reageren op dit commentaar

vervolg Dag Martin, wordt dit een mooi vervolgverhaal?
Wat me dan weer bij het woord 'mooi' doet stilstaan; neen, ik vind dat niet 'versleten'. 'mooi' is gewoon mooi.

Gepost door: Evy | 18-11-06

Reageren op dit commentaar

Mooi, hé In een vroeger gedicht van me staat te lezen: romantiek maakt ziek maan, man en paard. Voor jou was je ontmoeting in Porto genezing. Weg dan maar al die Elvisiaanse en andere geneesmiddelen. Of is deze genezing slechts tijdelijk? Zo'n incident met wachtende rijen heb ik in andere omstandigheden meegemaakt en inderdaad, het helpt soms stoute schoenen aan te trekken en assertief, tegen regels in, op te komen voor je eigen belang, op straffe je vlucht te missen. En met Evy kijk ik uit naar het vervolg van je verhaal.

Gepost door: marc tiefenthal | 18-11-06

Reageren op dit commentaar

Grappig want mijn lichaam gaf zowel in Charleroi als eergisteren in Dublin een identiek gevaar-signaal af, met 2 x een beambte die me van kop tot teen aftastte, en een slappe lach in een geïmproviseerd pashokje als gevolg. Ik vraag me af wat er precies gescand wordt, gezien ik enkel een jeans en trui droeg.

Gepost door: Eva | 18-11-06

Reageren op dit commentaar

Wat schoonheid betreft, kan ik me wel vinden in Kants omschrijving als "de expressie van esthetische ideeën" "In het smaakoordeel betrekken we de voorstelling niet met ons verstand op het object om kennis te verkrijgen, maar met onze verbeelding op het subject en zijn gevoel van genoegen of ongenoegen."

Gepost door: Eva | 18-11-06

Reageren op dit commentaar

"Bovendien schrikt schoonheid me af", schrijf je. Is dat niet de weerstand tegen impliciete erotiek? Je bent nog van een bepaalde generatie hé Martin: het zondebesef, het schuldgevoel, de verboden onderbuik enzo. Enfin, het is slechts een gokje.

Gepost door: marlon | 18-11-06

Reageren op dit commentaar

forever young marlon, ik weet het niet hoor. misschien zit er een grond van waarheid in wat je zegt. maar ik ben niet van gisteren. ik leef nu. zondebesef is mij geheel vreemd. schuldgevoelens? ik heb wel morele normen, dat spreekt vanzelf. maar dat afgeschrikt worden heeft echt wel met de romantiek te maken, zoals ik schreef. het tegenovergestelde daarvan is de aantrekkingskracht van het afschuwelijke, zoals onder meer verwoord in the imp of the perverse van poe.
eva, kant had ongetwijfeld gelijk met zijn overtuiging dat ons verstand niet echt een rol speelt bij de beoordeling van schoonheid. ik blijf het hoe dan ook moeilijk vinden om schoonheid te omschrijven, zeker als het over schoonheid van een mens gaat.
overigens had ik behalve een jeans, schoenen, een hemd en een trui ook ondergoed aan toen het signaal afging in zaventem, evenwel zonder baleinen.
ja, marc, romantiek maakt ziek, dat kan bijna niet anders. bijna allemaal zijn ze jong gestorven.
ik weet overigens niet of het verhaal nog een vervolg kent. ik wil niet in herhaling vallen.

Gepost door: martin | 19-11-06

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.