29-10-06

WE ARE FLOATING IN SPACE


De zestigduizendste bezoeker kwam vorige nacht langs, terwijl ik de dvd van Before Sunset zat te bekijken, met een blikje bier bij de hand. Het spreekt vanzelf dat dat aantal mij blij maakt, als is kwantiteit zeker niet belangrijker dan kwaliteit. Integendeel. Hoezeer we ook doen alsof het allemaal niet zoveel uitmaakt denk ik toch dat wij bloggers er allemaal naar verlangen om in de smaak te vallen, om gelezen te worden. Om geliefd te worden zelfs. Wij willen iets meedelen aan een publiek. Sommigen van ons zijn kunstenaars, anderen publicisten, kroniekschrijvers, amateurpsychologen, politici, onnozelaars, freaks, nerds, godsdienstwaanzinnigen, mystici, atheïsten, uitvinders, wetenschappers, geneeskundigen, noem maar op, we hebben alle kleuren van de regenboog. Het maakt niet echt uit. We schrijven om gelezen te worden. We gaan op zoek naar verwante zielen, of verwante zielen komen bij ons terecht. We leren elkaar beter kennen. We lezen elkaars teksten. We bekijken elkaars foto’s. We laten elkaar onze favoriete stukjes muziek horen, onze favoriete stukjes film zien. Elke dag komt er een vondst, een speeltje bij; en het netwerk groeit. We ontmoeten andere cyberspacevrienden.

De elektronische civitas groeit zienderogen. Via de blogs, via myspace, via flickr, via lastfm, via netwerken die ik (nog) niet ken. Er zijn miljoenen blogs. Niet voor iedereen allemaal even interessant, maar toch. Hier knelt echter het schoentje. Want hoe krijg je alle blogs die je echt interesseren ook gelezen? En hoe speel je het klaar om op de blogs van al je cyberspacevrienden regelmatig zinvol commentaar achter te laten? Niet zomaar, “dag Jef, nog een mooie zondag”, maar iets waaruit blijkt dat je werkelijk geïnteresseerd bent in die persoon, of op zijn minst toch in zijn uitingen? Na enige maanden in cyberspace wordt dat onbegonnen werk. Je slaagt er niet meer in je honderd flickrvrienden een bezoek te brengen, je geraakt evenmin nog bij je twintig favoriete bloggers, je vijftig myspacekennissen wachten vruchteloos op een levensteken van je. Het onvermijdelijke gebeurt. Je raakt in de knoei. Je hebt te weinig vrije tijd. Je creativiteit begint te lijden onder de vele tijd die je doorbrengt voor de computer. Je boeken blijven ongelezen op je nachtkastje liggen. Je slaagt er niet meer in om nog iets zinvols te schrijven. De bezieling verdwijnt, het vonkje dooft uit. Je maakt geen foto’s meer. Je wordt passief. Om toch nog iets te doen maak je wat compilaties van favoriete songs. Daarvoor moet je maar wat slepen van de ene lijst naar de andere. En even branden. Maar waarom zou je nog branden? Je beluistert de mix gewoon op je computer terwijl je zit te wachten op je bezoekers. Ja ja, je zit in de knoei. Je voelt je schuldig omdat je nergens meer op de koffie gaat. Wat kun je eraan doen? De stekker uit het stopcontact trekken en de straat op gaan, op zoek naar avontuur en echte vrienden van vlees en bloed? Of alles op zijn beloop laten en zien wat er van komt? Wat Prozac helpt je wel weer van je schuldgevoelens af. Neen, geen Prozac, dat is zo jaren ’90. Ik weet niet hoe het anti-depressivum du jour heet, vul het zelf maar in, je hebt misschien wel geneeskunde gestudeerd. Of misschien lees je de medische blogs…

De cyberwereld is een gesloten circuit van netwerken dat uitdijt, zoals het heelal; een microkosmos die de macrokosmos imiteert. De afstand tussen de elementaire deeltjes wordt groter, we komen niet dichter tot elkaar, we verwijderen ons van elkaar. En toch zoeken we bij elkaar een bevestiging van ons bestaan en troost voor het kwaad dat ons is aangedaan (want elke mens is ooit kwaad aangedaan). Wie verklaart deze paradox? Ik niet. Ik heb geen antwoord. Ik heb twijfels. Ik verwaarloos jullie. Ik vlucht weg. Zie mij hier maar zitten bij mijn dromen van vrouwen.

Commentaren

Heb je dit toevallig al gezien?
http://www.youtube.com/watch?v=lm5eicls6tQ

Gepost door: Portishoofd | 29-10-06

Reageren op dit commentaar

.. frons frons.
ik heb veel gestapt vandaag. en veel gezien. en veel gepraat.
wil.
'willen' is een heel belangrijk woord.

Gepost door: Evy | 30-10-06

Reageren op dit commentaar

ieder aliaske zijn schoonheidsslaapke en om een beetje selectief te surfen is bloglines (een "feedreader") absoluut een must geworden.

het maakt niet zoveel uit, iedereen moet schiften

Gepost door: slö | 30-10-06

Reageren op dit commentaar

onverschillighgeid? wijzen deze reacties op enige onverschilligheid? heeft niemand behoefte aan cyberspacevriendschap? is het allemaal van vluchtige aard en laat het geen diepere sporen na? vinden wij de zwarte gaten in onze communicatieruimte geen probleem?
leven wij zonder meer? alsof er niets aan de hand is?
allemaal vragen, ik weet het. maar vragen die me verontrusten.

Gepost door: martin | 30-10-06

Reageren op dit commentaar

Duizelingwekkend Martin, heb jij geluk dat 's nachts niet een dief maar een wat spacy bezoeker komt aangewaaid. Geluk ook dat je ze zelf niet hoeft te tellen. Overigens wist ik tot voor kort ook niet dat er onder de surfers mystici zijn, tot ik verleden week op mijn blog bezoek kreeg van Michel L., kluizenaar met aanleg tot mystiek.
Zoek je echt nog iets meer? Google dan eens op Pom Wolf.

Gepost door: marc tiefenthal | 30-10-06

Reageren op dit commentaar

Neen ik ben niet onverschillig.
Ik heb enkel maar het gordijntje dichtgelaten. Van het window.
Meestal zijn mijn gordijntjes wijd open. Hele ramen.

Gepost door: Evy | 30-10-06

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.