07-07-06

DE LUIE PASTISDRINKER


Misschien en zelfs waarschijnlijk leest niet iedereen de commentaarstukjes, en dan ben ik nog optimistisch. Want hoe belachelijk is deze eerste zin, met het woord ‘iedereen’ erin. Natuurlijk leest niet iedereen die commentaarstukjes! Ik besef maar al te vaak dat slechts weinigen zelfs maar de ‘echte’ body lezen, de tekst zelf, waar vaak hard aan gewerkt is, in de vrije tijd of tijdens gestolen kwartiertjes, en even vaak plezier aan beleefd (dat laatste vooral met het oog op potentiële, mooie vrouwelijke lezers, met zeker nu in de zomerdagen dunne niemendalletjes aan).

Om de niet-lezers van commentaren toch een tweede kans te geven – maar ook omdat het warm is en ik dan graag een paar glazen pastis drink en daardoor niet veel zin heb om veel te verrichten – herneem ik hier een commentaar (van mezelf, welteverstaan) op het vorige stuk, getiteld perversies. Wat nu volgt is dan een soort perversie in het kwadraat. Of een versie tot de zoveelste macht. Ik schrijf ‘zoveelste’ niet alleen uit luiheid, maar ook omdat macht nooit deel heeft uitgemaakt van mijn wereldbeeld. Met de macht kun je maar best de spot drijven. Nietzsche had daar andere ideeën over, maar ik ben Nietzsche niet. Ik neem bijvoorbeeld geen zweep mee als ik naar de vrouwen ga. Bovendien ga ik niet naar de vrouwen. Mijn vrouw zou dat niet waarderen, denk ik. Overigens noem ik mijn vrouw nooit mijn vrouw, maar mijn levensgezellin. Of Laura. Soms ook Daphne. Ze is een mooie vrouw, die nu vermoedelijk in de armen van Morpheus ligt, mijn onmiskenbare rivaal. Maar terzake. Wat schreef ik naar aanleiding van ‘perversies’?

De kilte – woorden over het ‘coole’ bestaan in tijden van oververhitting - ontsnapt aan mijn 'brein' per/versies van niet alleen uitgekozen maar ook toevallige thema's. Bouwstenen voor die op het eerste zicht chaotische woorden – perversies – zijn net zo goed alledaagse gebeurtenissen zoals het voetbal, de aankoop van boeken in de koopjesperiode (van de grondlegger Euripides, de hoerenloper Georges Simenon, de ‘mensenhater’ Thomas Bernhard, van Fernando Pessoa de liefdesbrieven), het lezen van een filosofisch werk van Peter Sloterdijk (Het kristalpaleis, over de 'ontdekkingsreizen' en de 'verovering van de globe', een boek mij geschonken ter gelegenheid van mijn zoveelste – nog een keer - verjaardag), het luisteren naar Coney Island Baby van Lou Reed, herinneringen aan een bezoek aan Coney Island in New York... Aan de wrede maand april had ik nog niet gedacht. Maar die maakt nu ook deel uit van de invoer. Het bloedgleufmes komt af en toe tevoorschijn in mijn teksten. Het heeft echt bestaan en misschien is dat nog steeds het geval. Het was een cadeau van een Deense zeeman aan mijn vader. Later werd het mijn bezit. Maar op een mooie zomerdag liet ik het onvrijwillig in een auto achter. Had ik iets kwaads in de zin gehad? Natuurlijk niet. De mensen die het onder de achterbank van hun auto hebben aangetroffen, zullen wel geschrokken zijn. Ik had het alleen maar bij om de moeder van mijn zoontje en mezelf in geval van nood te verdedigen. Het waren gevaarlijke dagen voor lifters. Geregeld werden vermoorde en verkrachte ‘hippies’ in het struikgewas teruggevonden. Dat schreven althans de kranten. Je kon maar beter je voorzorgen nemen. Nu weet ik wel beter. Ik bereid me nooit meer voor op onheil. We hebben dat niet in de hand. Je doet beter alsof je neus bloedt. Maar vandaar dat bloedgleufmes in die perversies. Of is het niet pervers dat brave mensen zullen geschrokken zijn van een wapen dat niet tegen hen gericht was, maar tegen boosaardige sujetten in mediaverhalen?

Over Bonnie Prince Billie en the Smiths zal ik het een ander keer moeten hebben. Ook aan verzen kom ik niet meer toe. Het wordt laat, de nacht is kort en morgen moet er hard worden gewerkt. Goodnight, sweet ladies and gentlemen.

Commentaren

.. ik denk dat de meesten die hier bij jou op jouw weblog komen de commentaren wel lezen. En sommigen deden vast ook wat opzoekwerk ivm dat bloedgleufmes.
En sommigen fronsen nu. Ik in elk geval. Maar ik ben maar ik natuurlijk. Of ik ben ik.
En ik begrijp niet alles. Maar dat hoeft ook niet. Ik lust trouwens ook wel pastis, maar liefst op een terras. En ik ben vannacht wakkergeworden en opgestaan op het ogenblik (ongeveer) waarop jij bent gaan slapen. Ik lag er nog niet zo lang in.

Gepost door: evy | 07-07-06

Reageren op dit commentaar

Alles of niets Ik denk dat iedereen alles of niets leest Martin. Alles of niets. Ofwel niets, ofwel de body én de commentaarstukjes. Bij mij leest bijna niemand iets, denk ik. Geen body, en geen commentaar. De weinigen die alles lezen (alles of niets) doen zelfs meer, ze schrijven zelfs een commentaarstukjes. Is er trouwens in skynetblogland een methode om op de hoogte te worden gehouden van reacties op je blog? Of moet je telkens alle postings één voor één gaan aflopen om te zien of er iemand reageerde (en alles las, alles of niets).

Gepost door: Blogonious Eilandman | 07-07-06

Reageren op dit commentaar

Een commentaarstukjes Vervelend is ook dat je geen commentaarstukje(s) kunt aanpassen. Een (enkelvoud) commentaarstukjes (meervoud) schreef ik in mijn vorig commentaarstukjes. En ik kan het alleen maar rechtzetten met een nieuw commentaarstukjes. Liever met een taartstukje had ik het gedaan. Frangipanne of zo. Dat trouwens van amandelen is gemaakt, weten weinigen.

Gepost door: Blogonious Eilandman | 07-07-06

Reageren op dit commentaar

past is present blogonious, het is nochtans niet meer zo warm! Frangipane ja, daar heb ik nu wel zin in.

Evy, wat bedoel je met fronsen in verband met dat bloedgleufmes? En fronsen, in het algemeen? Het voorval waar ik naar verwees speelde zich af in 1971 of 1972. Er was toen veel paranoia in de underground. We hadden ook al wat dingen meegemaakt. Een keer werden we zelfs ontvoerd. Dat mes werd overigens vooral gebruikt om appeltjes te schillen. Die plukten we in Haspengouw van de bomen.

Gepost door: martin | 07-07-06

Reageren op dit commentaar

fronsen Neen, ik was niet duidelijk (mijn hoofd is moe, vandaag). Het fronsen was niet in verband met dat mes; ik had zelf ook altijd een mes mee toen ik jong was en moest/wou liften.
Ik frons vanwege veel; de boosheid, de frustraties, de associaties, de perversies, de machten, de namen, zelfs vanwege de bloedende neus. En misschien evenveel ivm mezelf.

Gepost door: Evy | 07-07-06

Reageren op dit commentaar

.. zie je wel, te weinig geslapen; ik vergat: Ontvoerd?
Je doet me trouwens aan een nacht denken, slapen in Lyon, in een fabriek bij een nachtwaker met een grote boze hond.
Maar dat was geen ontvoering. Hij liet ons binnen. En wij hebben ons ergens op de grond gelegd.

Gepost door: evy | 07-07-06

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.