16-06-06

DE GEEST VAN EMILY DICKINSON


emily-dickinson


Een ontmoeting met de geest van Emily Dickinson. Durf ik deze ervaring zo noemen? Een moeder met haar dochter, uit Amherst, Massachussetts gekomen. In de bus naar Elafonisi verklappen we elkaar onze vredesidealen, de oude en de nieuwe. “Je bent altijd welkom bij ons thuis, in Amherst”, zegt de moeder, “je moet wel je slaapzak meebrengen.” “Slapen op een houten vloer”.

Ik wandel alleen over het eiland, mijn vrouw is achtergebleven, bang voor de zeevogels. Tussen de rotsen zitten enkele naakte mensen, uit oudere tijden achtergebleven. Hun gezichten lijken op maskers. Ze hebben geen duidelijk geslacht.

In het zonlicht - heerlijk - begeef ik mij naar de kapel en zie haar daar - de moeder -, geknield, in oude Religieuze Extase. Ze zingt “Kyrie Eleison.” Ik sta in de deuropening, denk aan mijn maanden als misdienaar. Moet ik niet invallen? “Christe Eleison”? Ik zwijg. De moeder uit Amherst ziet me niet eens. Ik zou haar aan het schrikken brengen.

"Alles wat je hebt beleefd zal je je ook één keer herinneren".

Als ik de kapel verlaat, opnieuw de brandende zon – overweldigend. Reusachtige meeuwen vallen me aan. Neen, toch niet. Ze klapwieken met hun vleugels. Omineuze bewakers van het - mysterie. Voor het heilige – op de vlucht.

De moeder struikelt over een steen op het strand. Haar witte jurk, witte huid, bloedende knieën. Ze glimlacht als ze haar lang gewaad opschort tot boven de knieën. Dan wast ze haar wonden schoon met water uit de Libische zee.

Later eten we honinggebakjes en drinken - rode wijn. “Jullie zijn echt welkom in Amherst”, zegt de moeder nogmaals. De Griekse buschauffeur en de dochter, die Cricket heet, zitten - wat te flirten. De hemelse moeder en de aardse dochter. De renaissance komt weer tot leven. Ik ruik haar geuren en proef haar smaken. Haar extase zie ik ontstaan, in alle rust en vrede, zoals de geboorte van Venus.

’s Avonds in mijn hotelkamer in Chania, waar ik mijn strijd tegen de kakkerlakken heb gestaakt, kijk ik even door het raam naar de passanten beneden. De Griek en het meisje slenteren voorbij. Hun lichamen op weg - naar de goddelijke eenwording. Ik neem mijn vrouw in mijn armen. Met dit dak boven ons hoofd zijn we veilig voor het wit geweld van de vogels. Veilig - voor de leugens van god.

Commentaren

See Emily play Hiervan ben ik gaan steigeren van stijgende verwondering, zuchten van toenemende verbazing, zitten van en in verpletterende landschappen om tot slot mijn mond met veel moeite wat dicht te krijgen. Schoon, zo, schoon zo.

Gepost door: marc tiefenthal | 16-06-06

Reageren op dit commentaar

.. bijzonder. en bijzonder mooi.
de blauwe foto trouwens ook.

Gepost door: evy | 16-06-06

Reageren op dit commentaar

blauw ja, dus.
dom, dus.
wil dat dan zeggen dat ik nog veel te leren heb? pure luxe?

Gepost door: evy | 16-06-06

Reageren op dit commentaar

play bedankt, marc, fijn dat je er pink floyd bij betrekt. syd barrett.
evy, wat bedoel je met 'dom' - en in welk verband?

Gepost door: martin | 17-06-06

Reageren op dit commentaar

dom zoals in 'onwetend'.
oude kwestie; algemene kennis die me ontbreekt.
het is niet erg. een beetje wel. net of het zijn gaten. Geen gaten zoals de 'lacunes' van weleer. wél gaten in de 'basis'.
Etcetera, ja, etcetera.

Gepost door: evy | 17-06-06

Reageren op dit commentaar

.. maar gaten zijn niet erg.

Gepost door: evy | 20-06-06

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.