09-06-06

BIG BROTHER EN HET HELE SPEKTAKEL



george-orwell


Wat nu volgt vloeit voort uit een een schitterende beschouwing die ik las bij Marco Zuidpolo (marcozuidpolo.skynetblogs.be) . Zijn stuk gaat in hoofdzaak over wie of wat bepaalt wat we denken en doen. Volgens hem zijn vooral de media een beslissende factor. De huiveringwekkende Big Brother uit Orwells 1984 is werkelijkheid geworden.

Het vermakelijke - of net niet - is dat Big Brother nu een mediaspektakel is. Velen onder ons vinden het aangenaam dat ze aan dat grote oog dat alles ziet overgeleverd zijn. Velen onder ons vinden het een aangenaam tijdverdrijf om beledigd en bespot te worden (want als een andere mens wordt beledigd of bespot, word je zelf ook beledigd of bespot). Toch weet ik niet of de media de ware schuldigen zijn, als er al van schuld sprake kan zijn. Zakenwereld, politiek en media zijn met elkaar verweven. Het is het welbekende Empire (van Michael Hardt en Antonio Negri). Wat we zien – of net niet zien – is een groot spektakel, waar alles zijn plaats vindt. Ook onze kritiek, onze tegendraadsheid is er wellicht onderdeel van. Ik ben pessimistisch geworden, wat dat betreft. Toch denk ik – en nu spreek ik mezelf tegen - dat we nog kunnen ontregelen, storen, maar ik weet ook niet goed hoe. We moeten er over nadenken. Ieder voor zich, maar ook samen, zoals we nu al doen. Het historisch besef is belangrijk: bijvoorbeeld hoe Marco Zuidpolo een hele reeks mediafenomenen op een rijtje zet, terwijl wij die misschien al grotendeels vergeten zijn.

Ik heb me gedeeltelijk onttrokken aan het spektakel. Ik heb geen abonnement meer op de krant (en lees er ook geen meer), op televisie kijk ik alleen naar films, die ik zelf selecteer, nooit op het moment dat ze worden uitgezonden. Toch koop ik boeken en cd's - en zo laat ik me weer vangen. In plaats van zelf boeken te schrijven en zelf muziek te maken. Maar wellicht zou ik dan kakelen als een vrij rondlopende kip. Terwijl ze zo lekker smaakt, goed gekruid, gemarineerd in rode wijn. Wat ik wilde zeggen, ik lees geen kranten meer, kijk nooit naar het journaal, luister niet naar de radio - maar die onthouding heeft weinig zin. Ik weet dat Justine Henin gewonnen heeft. Dat vandaag het wereldkampioenschap begint, enz. Bovendien heb ik door mij van het spektakel te isoleren nog maar weinig inspiratie. Als ik niet weet wat er gebeurt kan ik er mij ook niet tegen verzettten. De rest is voor vanavond, of morgen. Of overmorgen.

Commentaren

.. ik reageerde reeds bij Marco.
Maar hier wil ik nog zeggen, toevoegen, dat Big Brother al heel lang werkelijkheid is geworden. De meesten van ons is het echter niet opgevallen.
Ik vind het heel goed dat zowel bij Marco als nu ook bij jou even de ogen van enkele mensen weer opengemaakt worden; soms hebben we de neiging om collectief in slaap te vallen, of om ons hoofd in het zand te steken, wat trouwens zelfs in ons kleine gezinsverband gebeurt. Problemen waar je niet van op de hoogte bent moet je ook niet oplossen (denk maar aan het toenemend druggebruik bij tieners, of de toenemende vandalenstreken; veel ouders doen alsof hun neus bloedt, denken stil dat het wel zal overwaaien - wat vaak ook wel het geval is, maar niet altijd).
Ik denk dat ik het nu over vastbijten heb... of net niet. En over verontwaardiging. Oude onderwerpen ...
O ja, we kunnen ontregelen, storen, zelfs ontstoren. Ontstoren is trouwens soms storen.
Ja, de economische wereld is me welbekend. Ik zie nu dat je het er ook over had. O ja. De macht van het geld. Prestatiedrang. De eerste willen zijn. De grootste. Netwerking. Etcetera. Oneindig. Een enorme kracht. Niet meer te stoppen. Maar soms toch wel. Stoppen, tegenhouden, verminderen, tegen in gaan, tegendraads zijn.
Wat nodig is, denk ik: open wakkere ogen, verontwaardiging, zelfopoffering (wie wil zijn luxedingen missen?), moed, volharding.
Vooral de ogen en de moed, denk ik. De rest is inherent. Hoeveel mag ik nog schrijven?
Ook hier; pin me niet vast. Dit onderwerp is enorm. Deze onderwerpen. het zijn er zeer veel. Publiciteit bijvoorbeeld ook.
Isoleren? Toch niet te veel; verlies je dan niet veel kansen op het minieme aan verbetering dat je zou kunnen bijdragen?
Ik denk niet dat jij zou kakelen. Ik wacht op al die rest.
Dank aan jou en Marco voor de bewustmaking. Maar die werkt niet bij iedereen. Sommigen willen gewoonweg niet. Weer vanwege die moed, die energie. Moed vraagt namelijk veel energie.
Tot later. Dit werd weer veel te lang. Of nog niet lang genoeg.
PS. Mooie lijst. :-)

Gepost door: evy | 09-06-06

Reageren op dit commentaar

Grote broer Mijn grote broer had een broertje dood aan mij en heeft ooit geprobeerd me te doden. Sindsdien ken ik hem wel en krijgt hij mij niet te pakken. Ooit was ik verslaafd aan krant en weekblad, omdat ik er beroepshalve vijf per dag las. Dat is overgegaan. Nu lees ik enkel Le Monde des Livres op vrijdag. Ik luister wel nog naar het radionieuws, al is het maar om Jef Lambrecht nog eens te horen. Dan weten we weer hoe de stemming is in café Bagdad. Of hoeveel Taliban er nog rondlopen. Om te weten wie Kate Ryan nu weer is en waarom ze zo nodig moest falen, was een bezoek nodig aan de Muzeval donderdag laatst, alwaar Jo Peeters, hansworstelend met de banaliteit, alles maar dan ook alles op 1 rijtje heeft gezet. Fons 'de spons' Lanslots bracht dan weer een stukje situationisme en zo voor en zo verder.

Gepost door: marc tiefenthal | 12-06-06

Reageren op dit commentaar

muzeval die val spreekt me wel aan.

Gepost door: martin | 12-06-06

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.