25-05-06

MARK E. SMITH EN HET GEHEUGEN

the fall,mark e  smith,country,pop,paris texas,nietzsche,woestijn,stem,william burroughs,velvet underground,spoken,vader,tantes,zelfmoord,wim wenders,film,ibsen,limburg,zingen,moeder,muziek,radio,familie,ziektes

Ik hoor nu, na bijna dertig verloren jaren in cafés, dancings, restaurants en ministeries, opnieuw ‘No Xmas voor John Quays’ van The Fall. Ik dacht dat deze harde, monotone muziek me na zoveel tijd (waarin ‘country noir’, Lambchop, Bach, John Coltrane en altijd weer Bob Dylan, zelfs in de metro na een concert van Neko Case, zich aan me voordeden) zou tegenvallen, maar dat is helemaal niet het geval. Deze bepaalde song klinkt zelfs beter dan alles wat ik nu op de popradio hoor. Ik volg Mark E. Smith niet meer, hij brengt te veel platen uit en ik heb het geld niet om die allemaal te kopen (en niet de tijd om ernaar te luisteren). Ik wens hem wel veel geluk en een goede gezondheid. Want hij ziet er niet goed uit op foto’s die ik zo nu en dan in popmuziektijdschriften bekijk. Mark E. Smith spreekt Xmas uit als EXmas. Dat is mooi, vanwege zijn stem, vanwege zijn frasering, en vanwege het feit dat niemand het in 1979 in zijn hoofd zou hebben gehaald om dat te doen. En hij zingt, met veel overtuiging,: “there is some christmas for junkies”. Had William Burroughs, de Wilhelm Tell van de 20ste eeuw het beter kunnen verwoorden? Als the Velvet Underground niet the Velvet Underground was geweest, was the Fall the Velvet Underground geweest. Bij wijze van spreken.


Wat je vergeet is wat aan je deur komt kloppen. De ‘spoken’ van Ibsen. Het niet-bestaande verdringt de realiteit van je dagelijks leven. Het niet-bestaande en het niet-uitgesprokene komen in je bewustzijn spoken en doorboren de woorden die je uitspreekt of niet uitspreekt. De taal is er niet voor jou. Er is een taal en er zijn de woorden die jij toevallig vindt en in zinnen combineert. Zingend of niet zingend. Je voorouders van vaderskant waren Limburgers, arme boeren. Rijk had je kunnen worden via je moeder, maar dat was een aftakelende familie, met je twee tantes en een oom die respectievelijk zelfmoord pleegden, gek werden en op jonge leeftijd van een hartziekte stierven. Je moeder werd eenennegentig, in armoede. Geld was er niet meer. Niet dat je er in geïnteresseerd was. In de jaren tachtig waren er ten minste twee soorten mensen: dansende gekken (inclusief beginnende kunstenaars) en door geld geobsedeerde normalen. Die werden yuppies genoemd. Jij hoorde bij de eerst soort. Maar maakt het uit? Inmiddels is iedereen van die generatie een gekke dansende normale yuppie of iets dergelijks. En iedereen zit met die spoken in zijn hoofd. Zoals John Wayne in ‘The Searchers’. John Ford heeft dat personage met een immense geschiedenis opgeladen. Geen wonder dat hij uiteindelijk opnieuw de woestijn intrekt. En dat hij er weer uitkomt als Harry Dean Stanton in Paris, Texas. Wim Wenders heeft dat zeer goed gezien. My generation. Your generation?

Maar in de woestijn verdwijnen, zoals Nietzsche in zekere zin wilde? Ik denk dat het echt belangrijk is dat je blijft schrijven. Misschien moet je een gulden middenweg proberen te vinden. Het is niet gemakkelijk, ik weet het. Maar toch komt het daar op neer, al was het maar om gezond te blijven: doorgaan met schrijven. Natuurlijk is er het andere werk, we moeten overleven en voor de anderen zorgen, en voor onze eigen gezondheid. Die mogen we niet ondermijnen.

Je herkennen in anderen, in schrijvers, in kunstenaars, in plukvogels allerhande, dat is toch een uitzonderlijke en zeer verheugende ervaring.Je kunt niets onthullen over je teksten. Dan zou je heel lang moeten nadenken, jezelf analyseren en dat kun je niet. Vaak vertrek je van een begrip, of van enkele woorden. Soms zijn het droombeelden, droomflarden, een beetje buñuelesk misschien, of fantasieën, waarmee je de realiteit probeert te doordringen. Alsof je in je eigen vel snijdt. Alsof je een borderline geval bent. Een lichaam zonder organen. Deleuze en Guattairi? Al lang dood. Je kent dat wel. En dan werk je daarop verder, meestal door associatie. Je schrijft dat dan snel neer, en dan probeer je het te ordenen, visueel, ritmisch, je vervangt woorden door andere. Dat is belangrijk, omdat het je enige vrijheid is tegenover de taal. Jouw taal, de taal van de anderen.
In een bepaald gedicht had je eerst het woord ‘urinekelder’ geschreven of gesproken, daarna maakte je er ‘schimmelkelder’ van en uiteindelijk heb je er opnieuw ‘urinekelder’ van gemaakt. Je vond geen beter woord in de taal. Het was iets uit het verleden, waarschijnlijk, dat in je hoofd kwam spoken. Zoals de naam ‘Wiliam Wilson’. Dat is de naam die je had willen gebruiken om, toen je een jongen was, je brieven te ondertekenen, om op je identiteitskaart te zetten, als potentiële moordenaar. Als ‘Rebel Without A Cause’. (Ik denk dat Wim Wenders geen nederlandstalige weblogs leest, maar ik wil hem toch bedanken voor alle nieuwe inzichten die hij me destijds heeft gegeven in het werk van Nicholas Ray, een grootse filmregisseur, van wie het werk door de Hollywoodbrigade vaak verknoeid is door het in stukjes te snijden en als sentiment te verkopen aan het publiek, aan ons.)

The Fall dacht dat allemaal te kunnen veranderen met songs als Rebellious Jukebox, en misschien heeft de groep dat ook wel gedaan. Alleen, heel zeker, niet in Hollywood.

Ik wil dit stukje graag opdragen aan Mark E. Smith, aan zijn scherpe stem, een rappende pen.

Commentaren

.. ik zit midden in iets anders. onderbreek, kom naar hier, herlees dit, niet helemaal, flarden, nieuwe flarden.
Ik denk ook dat je moet schrijven. Vastnemen van woorden, kiezen, ordenen, verbouwen. Vastnemen van zinnen, gedachten, herinneringen, spoken en engelen. Muziek en recensenten. Alles.
Ik denk maar, gewoon maar even.
Misschien kom ik nog wel eens terug naar dit bepaalde plaatsje.
V-tekst. Mooi. V van kippenvel.

Gepost door: evy | 25-05-06

Reageren op dit commentaar

& Woorden, klanken, penseelstreken enz.maken dat we ons kunnen herkennen in anderen, dat we nieuwe inzichten verwerven, dat onze horizon de hemel blijft ontmoeten.
Daarvoor moeten we wel willen lezen, willen luisteren, willen kijken en observeren, willen aanvaarden, willen berusten, willen loslaten, willen, willen, willen....
beste martin, ik wil nog terug komen en wil je alvast eengezellige dag wensen,
Iris

Gepost door: Iris | 25-05-06

Reageren op dit commentaar

als het even kan & je hebt tijd (zat) zoals gisteren, terwijl je vandaag gedwongen arbeid verricht, schrijf je verdraaid twee kantjes vol. Dan komen ineens heel essentiële bedenksels boven, brouwsels van een hersenpan in vrijloop. Zeikkelder zou dus ook hebben gekund? Meteen gaat dan bij mij 1 licht op en eindig ik op de kotszolder, leg een afgedragen verband in de prullenmand in de badkamer die aldus verbandbadkamer wordt, gooi me voluit op een restje in de keuken zodat de keuken de restplaats wordt en ga slapen in de vrije(r)droomsuite om vervolgens al die woorden op te bergen en de beelden in een droom de vrije loop te laten. Tot ook daar obsessies opdoemen... Goed weekend en voor Neko Case: autobanden gooien het grind op en verdwijnen in een stofwolk

Gepost door: marc tiefenthal | 26-05-06

Reageren op dit commentaar

autobanden dag marc. gedwongen arbeid, ja. maar alles kan erger. autobanden die branden, de rest die overblijft, smeulende asse. uitgestrooid over de aspergevelden van vlaanderen. sirenes loeien terwijl vlaanderen stil marcheert tegen geweld. geweldige dagen, nochtans, weergaloos, zoals die van simon vinkenoog, geweldige dagen moeten niet per se gezellig zijn. een leeg kantoor met een kleine aanwezigheid kan vanuit een bepaalde hoek bekeken een grote schoonheid hebben.

bedankt voor je mooie woorden. zo schrijf jij dus je gedichten in de vrije zones?

Gepost door: martin | 26-05-06

Reageren op dit commentaar

.. smeulende autobanden stinken verschrikkelijk.

Gepost door: evy | 29-05-06

Reageren op dit commentaar

autobanden dat zal wel

Gepost door: martin | 30-05-06

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.