08-05-06

FUNERARIUM LA PAZ


the old men and the tree


In het dorp Tazacorte, op La Palma, logeren we al vier jaar na elkaar in een appartement in een gebouw op zo’n twintig meter afstand van een funerarium, Funerario La Paz. De voorbije jaren gebeurde daar nooit iets. We liepen er vier, vijf, zes keer per dag voorbij, de heuvel af, de heuvel op. Na een dag in Tazacorte dacht ik al niet meer aan de dood en nog minder aan dat funerarium. Maar nu lag er elke dag een dode opgebaard. Gezeten op ons terras, een glaasje Cava drinkend en een gevuld olijfje etend zien we dan familieleden en vrienden afscheid komen nemen van de overledene. Recht voor ons bananenbomen en nog wat verder de Atlantische oceaan, met soms een pittoreske zonsondergang, links, wat lager in de straat, de rouwenden, die druk staan te praten en te lachen. Het waren altijd oude doden, tachtig, negentig jaar. Dat is nog een geluk bij een ongeluk, dat ze zo oud zijn. Ik dacht, zou het een epidemie zijn, de vogelgriep misschien? Ik was zelf erg ziek, mijn lijf verzwakt van de antibiotica en de corticoïden. Ik kreeg argwaan. Er waren geen toeristen in Tazacorte. Geen buitenlander te zien. Ja, één, de Nederlandse eigenaar van het gebouw waar we ons appartement huren. Je moet Ketek nemen, zei hij. Dat is een stevig antibioticum. Ik heb hier nog een doosje liggen, zei hij. Heel vriendelijk van de man, maar het leek me toch veiliger me aan het voorgeschreven medicijn te houden, vooral omdat ik allergisch ben voor bijna alle antibiotica. Ik voelde me wel een beetje schuldig dat ik die Ketek moest weigeren. R., de man van het gebouw, beschreef het als een wondermiddel. Het leek wel of hij me het eeuwige leven aanbood. Overigens is hij een groot voorstander van antibioticagebruik. Alle dagen een pilletje antibiotica, dan kan je nooit iets overkomen, zegt hij. Cortisone is niet goed, zegt hij. Daar zwelt je kop van op. Ketek moet je nemen. We zijn zelfs met z’n beiden op het Internet gaan kijken om te zien wat de aanwijzingen waren. Ik las niets over bronchitis, luchtwegen en ik las ook niets over de vogelgriep. Mijn excuses, R., maar geen Ketek voor mij. Overigens zijn er weinig vogels op La Palma. Veel bananen en andere planten, maar geen gevederde vrienden, tenzij kippen en hanen. Daar kun je natuurlijk ook vogelgriep van krijgen. Maar goed, dat zal het niet geweest zijn, anders was ik nu al wel dood.
Ik had het over dat funerarium La Paz. Dat daar zoveel oude doden naartoe werden gevoerd.
Omdat ik ziek was zat ik vaak op ons terras, wat te kijken naar de oceaan. Dan zag ik ook dat ze bloemenkransen leverden en zo. Het ging er allemaal heel rustig aan toe. Het meisje dat de bloemenkransen bracht zag er bepaald sexy uit, met haar blote navel. Ja, zo dicht bij was het, dat ik haar navel kon zien. Maar als de stoet voorbijkwam lag ik toevallig altijd in bed. Ik zei tegen A., maak me wakker, als er een stoet is, maar dat deed ze niet. Ik vermoed dat ze mijn gevoelens wilde ontzien. Maar ik wilde heel graag zo’n begrafenis voorbij zien komen, de steile heuvel op. Dat zal dan voor een volgende keer zijn. Als er dan nog doden zijn.
Onze buurman heeft een kat in huis gehaald. Heel het huis begint er naar te ruiken. Ik denk aan verhuizen. Dieren zijn lieve beesten, maar ik kan niet goed tegen hun geur. Als ik de ramen openzet ruik ik de seringen en de blauwe regen. Ik zet de ramen zoveel mogelijk open.
Een uurtje geleden hoorde ik Smog (Bill Callahan), een kerel met een fijn gevoel voor humor:

Bury me in wood
And I will splinter
Bury me in stone
And I will quake

Bury me in water
And I will geyser
Bury me in fire
And I’m gonna phoenix
I’m gonna phoenix

zong hij. Of iets dergelijks. Hoe kan een pessimist zo optimistisch zijn? Dat was ook nog zo iets. Op een zondag, er lag net geen lijk opgebaard in funerarium La Paz, opende ik de grote ramen naar het terras. Altijd vult dan meteen, als het gelach van dolfijnen, die heerlijke, heilzame geur van de Atlantische oceaan, met een toets van vulkanische aarde en bananenbomen, de kamer. Die zondag werd er echter vuilnis verbrand, net naast het funerarium en recht voor ons appartement, op een klein stukje braakland. Braakland is een perfect woord. Net zoals in Anderlecht heb je in Tazacorte van die mannen die denken dat ze wel wat weten over het verbranden van rotzooi. Ze komen met een grote oude auto aangereden, een aftandse Ford of zo, of een Toyota misschien, stappen uit, een beetje schuw als reptielen, maar met toch heel veel zelfvertrouwen in hun bewegingen, laten de portieren openstaan, openen de immense kofferruimte, werpen vervolgens vrij snel hun voorraad giftige afval op een hoop, gieten er benzine over en steken de boel in brand (zonder zichzelf te verbranden!). En dan staan ze daar een paar uur op toe te kijken. In Tazacorte doen ze dat naast funerarium La Paz. Na een minuut al sluit ik de deur naar het terras, ga weer in bed, wat slapen, of lees enige uren in een boek van Murakami, tot de rook is weggetrokken en de grote ramen weer open kunnen. De zon gaat dan gelukkig weer onder, en dan drinken we nog een glaasje schuimwijn of iets anders om de wereld te vergeten.

Foto: Martin Pulaski

Commentaren

mannen ja, net of ik ruik die mannen tot hier, zo goed heb je dat beschreven.

Gepost door: evy | 09-05-06

Reageren op dit commentaar

dank je dank je evy, je woorden doen me veel plezier.

Gepost door: martin | 09-05-06

Reageren op dit commentaar

automobile ik geloof dat er hier iets vreemds gaande is, martin. ik was van plan om te schrijven dat ik me het tafereel met ogen dicht kon voorstellen. het ruiken van de mannen, het horen van de muziek. maar ik zie dat evy dit reeds geschreven heeft. ja, van de rapste ben ik nooit geweest. terwijl ik dit schrijf luister ik net naar Ry cooder: 'every woman i know is crazy about an automobile' super hé. marc

Gepost door: marc | 09-05-06

Reageren op dit commentaar

Ik zie het zo voor ogen maar ruiken wil ik het niet.
Mooi visueel beschreven, Martin.
De mannen op de foto vind ik huiveringwekkender dan de lijkkist zelf in een gepast, sereen decor. Toch denk ik dat ik mij daar niet innerlijk zou kunnen bevrijden met dergelijk dagelijks tatereel. 't Ligt natuurlijk aan mij; ik wordt niet graag met de dood geconfronteerd.
gr. Iris

Gepost door: Iris | 09-05-06

Reageren op dit commentaar

schoonheid dat tafereel van die mannen die rotzooi verbrandden bezat wel enige schoonheid, maar je mag er niet bij nadenken (en ramen en deuren sluiten). toch gebeurt dit bij ons ook nog veel.

ja, marco, ry cooder en zijn auto's. soms denk ik dat hij alleen maar muziek heeft gemaakt om in auto's te kunnen zitten. die hele havana-toestand bijvoorbeeld.

iris, mijn excuses, ik pluk soms gewoon foto's van het internet. het is zeker niet zo dat ik mij die wil toe-eigenen. ik vind ze vaak gewoon sprekend, een hoofdstuk apart bij mijn teksten. want ik schrijf natuurlijk altijd eerst een tekst en dan zoek ik een foto. dat gebeurt vaak heel moeizam. het kiezen van de foto kan echt heel lang duren. ik denk dat het eigenlijk ook niet mag, tenzij het heel oude dingen zijn. maar ik exploiteer die foto's uiteraard niet. meestal gaat het om bewondering.
in dit geval vond ik het wel een 'grappige' illustratie. maar zo gaat het er echt niet aan toe in Tazacorte. Ik heb alleen maar foto's van bananenbomen en van ons apartement, geloof ik.

iedereen maakt me gelukkig met al die spitsvondige reacties. evy bedankt voor je appreciatie, die woorden betekenen zoveel voor mij.

Gepost door: martin | 09-05-06

Reageren op dit commentaar

beste Martin Ik vind die foto juist zo typerend (gevonden).
Zoals jij ga ik meestal ook te werk; eerst een foto zoeken (veel te veel tijd in steken eigenlijk). Dat maakt dat jouw postings ook zo "af" zijn, samen met je vlotte pen, natuurlijk.
gr. Iris

Gepost door: Iris | 10-05-06

Reageren op dit commentaar

foto's de foto's op flickr zijn natuurlijk wel van mezelf. dat is er dan ook aan te zien!

Gepost door: martin | 11-05-06

Reageren op dit commentaar

Grieperig in Tazacorte Wanneer kom je nog eens naar La Palma ziek wezen.

Gepost door: wim | 03-10-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.