16-04-06

JOE IS DOOD


Joe is dood, een jongen van zeventien. Vermoord in het Centraal Station hier in Brussel, op vijf minuten van de plek waar ik werk. Een uur na de moord was ik geheel toevallig in dat zelfde station. Er was niets meer te zien. Business as usual. Ik heb het pas de dag nadien in de krant gelezen. Een jongen van zeventien. De mooiste leeftijd, nog zoveel onvervulde dromen. Dit maakt me sprakeloos. Ik lig er al een paar nachten wakker van. Ik wil er over schrijven. Ik wil nadenken over oplossingen. Praten met mensen. We moeten met elkaar spreken. Een van de weinig aangename eigenschappen van Brussel is dat het een multiculturele stad is. Warschau is ook ooit een multiculturele stad geweest. De nazi’s hadden daar echter andere gedachten over. Nu is er van die veelzijdige wereld niets meer over in Warschau. Moet dit in Brussel ook gebeuren? Dat wil ik niet. Ik zie de Vlaams Blokkers al klaar staan met hun boeventronies en hun goedkope slogans, in het Frans. Want in Brussel proberen ze het in het Frans. Maar de gasten die Joe hebben vermoord spelen met vuur. Ze steken een jongen vol toekomst en dromen en mogelijkheden dood voor een iPod. Maar ze doen nog veel meer. Ze maken een samenleving kapot. Als hier een burgeroorlog komt, wat niet onmogelijk is, zijn zij mee verantwoordelijk. Ik ben zelf ook al meermaals beroofd, overvallen, met messen bedreigd en in het hospitaal geklopt. In 1997 was het het ergst. Op een zonnige avond in juni, vlakbij de Beurs. Gebroken neus, tanden kapotgeslagen, zware hersenschudding, hematoom. Voor tweeduizend frank. Sindsdien loop ik nooit meer echt gerust op straat. Maar meestal denk ik er niet aan. Een jongen van 17 neersteken voor een mp3s-speler? Kan het nog erger? Wat kunnen we doen?

Ik vind het erg dat dit waarschijnlijk mijn laatste notitie is tot 2 mei, dan ben ik terug. Ik vlucht niet weg. Als ik terugben wil ik iets doen, nadenken over oplossingen. Geen racisme, dat heeft geen zin. Iets anders, iets constructiefs is nodig. We moeten deze stad opnieuw uitvinden. De manier waarop we met elkaar omgaan, met elkaar spreken.

Ik leef mee met de ouders, de familie, de vrienden van Joe en ik wens ze veel moed en sereniteit.

Commentaren

- Het is vreselijk, maar vooral... ontnuchterend
Brussel is voor mij ineens een andere stad geworden

Gepost door: Frédéric | 16-04-06

Reageren op dit commentaar

-- het gaat niet zozeer over Brussel, 't kon overal gebeuren, maar de mensen...onvoorstelbaar! Hoevelen zouden het gezien hebben? Niemand die tussenkwam, niemand die die gasten tegenhield toen ze daarna wegliepen...dégoutant gewoon!

Gepost door: dingske | 16-04-06

Reageren op dit commentaar

onverschillig ik lag een keer bloedend op straat (kiekenmarkt) nadat ik overvallen was, de auto's reden gewoon langs me heen. op de trottoirs liepen de mensen door, alsof er niets aan de hand was. nadien heb ik me afgevraagd of ik ook zo zou hebben gehandeld.

Gepost door: martin | 16-04-06

Reageren op dit commentaar

idd ontzettend is het, zefl heb ik er nog niet over geblogd maar ik denk er iedere dag aan als ik het op het nieuws hoor blij dat ook kardinaal danneels deze onbegrijpelijke wreedheid en amoraliteit aangreep om de mensen te wijzen op hun verantwoordelijkheid als deel van een samenleving.

Gepost door: lord cms | 16-04-06

Reageren op dit commentaar

centraal station ik heb de indruk dat er bijna onomkeerbare haat is ontstaan, die wijzelf door onze ongastvrijheid misschien enigszins in de hand hebben gewerkt. maar aan de andere kant kan dat geen verontschuldiging zijn voor zulke onmenselijke wreedheid.

Gepost door: martin | 16-04-06

Reageren op dit commentaar

warschau vreemd dat warschau hier ter sprake kwam

Gepost door: martin | 04-05-06

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.