04-04-06

ONTSNAPPEN AAN DIONYSUS EN APOLLO


Sinds ik dat Sargasso-kroontje heb gekregen lijk ik aan writer’s block te lijden. Hoe is dat mogelijk? Die lauwerkrans zou me net moeten stimuleren. Maar misschien ben ik gewoon te moe, vanwege het vele werk en allerlei andere beslommeringen en zorgen.

Bij Evy las ik over Dionysus en Apollo. Er staat “dat je zo veel mogelijk moet ontsnappen aan Apollinische beschavingspogingen. Dat je minstens één keer per dag naar de lucht, of naar de sterren moet kijken. Je overgeven aan de stroom van het leven.” Ik ben het daar volledig mee eens. Ik zou dat maar al te graag doen, ontsnappen aan de Apollinische beschaving. Maar ik kan dat niet. Ik ben niet vrij. Ik heb geen keuze? Soms is er wel eens, helemaal onaangekondigd, een uitweg uit de routine, het alledaagse. Je slaat een zijweg in en ziet de dingen zoals ze zijn: extase. Maar hoe komt het dat je die zijweg inslaat? Ben jij dat? Of laat je je leiden door iets onbekends? (Freud zou dit het onbewuste noemen, denk ik).

Maar dan nog. Als ik me vanuit een vrije wil zou kunnen overgeven aan Dionysus zou ik toch nog aarzelen. Want het lijkt me gevaarlijk. Het doet me denken aan een sprong in de chaos, of in de Etna, zoals Empedocles, en aan de waanzin van Nietzsche. Wij hebben ook orde nodig, redelijkheid, moraal, schoonheid. Dingen die ik allemaal als apollinisch beschouw. Dionysus staat dan voor de roes, de extase, en uiteindelijk (zelf)vernietiging.
Natuurlijk is hier al zeer veel over nagedacht en geschreven, maar dat geeft niet. Ik denk dat we hier bij de basis van onze cultuur zijn aanbeland. Nu ga ik even naar de wolken kijken. Met dank aan Evy voor de inspiratie.

Commentaren

Apollo Ach, zo'n keurige, nette heer was die Apollo nu ook weer niet. Af en toe was het een driftkikkertje en een hitsige rokkenjager.

Gepost door: Frédéric | 04-04-06

Reageren op dit commentaar

inspiratie die kwam oorspronkelijk van jou; je schaterlach. Zo kwam ik bij Nietzsche. En dan verder.
Het zijn de grenzen, denk ik. Het rekbare. Het verleggen. Het niet willen overschrijden.
De synthese. Zoals je zelf al zei. Ik dank je voor dat woord. Het opent heel veel perspectieven. En ik dank jou ook, voor het vertellen over je schaterlach-droom.
Nu roept mijn 'Apollo'; ik ben nog net op tijd voor een vergadering.

Gepost door: evy | 04-04-06

Reageren op dit commentaar

.. dit blijft hangen. 'basis van onze cultuur'. Inderdaad.

is het nadenken op zich geen keuze?

Gepost door: evy | 04-04-06

Reageren op dit commentaar

Apollo of Dionysos? Het punthoofd lonkt als we ons laten opspannen tussen Apollo en Dionysos. Tussen beide lonkt bijvoorbeeld Lao Tse maar ook Ludwig Wittgenstein. Of waarom niet mijn eigen Kleine Veldlied (te horen binnenkort in juni in karaoke te Ruigoord en in den Hopsack, dit laatste op 15 juni). Als we de overgeordende samenleving met al haar uitdrukkelijk en onuitgesproken geweld de rug toekeren - een dag vrijaf wegens ziekte bijvoorbeeld - hoeven we niet per se meteen over te gaan tot de zelfafbraak. We kunnen naar sterren en bomen zien zonder ons erin te verliezen. De beste extase ligt ongeveer op 2 cm boven de grond.

Gepost door: marc tiefenthal | 05-04-06

Reageren op dit commentaar

keurig @frédéric: ik ben het volledig met je eens. het is natuurlijk eerder een theoretische tegenstelling tussen die twee 'principes'.

@evy: bedankt, nogmaals. en ik weet niet of denken een (vrije) keuze is, ik hoop van wel.

Gepost door: martin | 05-04-06

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.